บทที่25 เครื่องรางิญญา
เฉินหนานไปยังห้องอาหารวินเทอร์ทันทีเขามาถึงด้วยรถเมล์จากนั้นเขาก็เข้าไปข้างในห้องแล้วโทรบอกิกวงว่าเขามาถึงแล้วทั้งสามขับรถหรูมาพร้อมกันทั้งสามคันแม้จะเป็รถที่พวกเขาใช้ชั่วคราวแต่ราคามันก็สองล้านหยวนเลย
“นายมาเร็วจริงๆไหนว่าไปมาเก๊า”ิกวงถาม
“ใช่ฉันไปมาแต่ฉันกลัวว่าพวกนายจะออกไปก่อนฉันจึงต้องรีบมา”
“อ่อจริงสินายนัดเรามาทำไม”เตียวกังพูด (ิกวงมันคล้ายๆกวนอูส่วนเตียวกังก็แนวๆเตียวหุยนะครับส่วนใครจะจินตนาการว่าเหลียนเฟ่ยเหมือนเตียวเซี่ยนก็ได้โดยผมตั้งใจให้เธอเป็สาวใหญ่อายุสามสิบเก้าที่สวยมากๆและนิสัยเธอฉลาดมากๆ)
“ฉันมีของให้พวกนาย”ทั้งสามคาดหวังหลายอย่างต้องรู้นะวาเฉินหนานน่ะเป็ผู้บ่มเพาะที่มีความสามารถรอบด้านถึงขึ้นสามารถแก้ไขเทคนิคบ่มเพาะให้พวกเขาได้การที่บอกว่ามีของขวัญนั่นต้องไม่ใช่ของสามัญ
“น้องชายมีอะไรให้พี่สาวงั้นหรือ”เฉินหนานยิ้มออกมา
“โอ้ดูเหมือนพวกนายไปถึงระดับห้ากันแล้วนี่ฉันดีใจด้วย”
“ทั้งหมดนี้เพราะนายเลยต่อไปจีหันซาก็ไม่ใช่ปัญหาอีกต่อไป”ทั้งสามลำพองใจมากตอนนี้
“ถึงอย่างไรก็อย่าประมาณฉันรู้ว่าจีหันซาก็แค่ยอดของูเาน้ำแข็งเท่านั้นองค์กรมันย่อมไม่ใช่สามัญ”ทั้งสามเห็นด้วยกับเฉินหนาน
“อ่อนี่ของที่ฉันจะให้”เฉินหนานหยิบจี้หยกออกมาทั้งสามประหลาดในเฉินหนานยิ้มรู้ความคิดของพวกเขา
“นี่ไม่ใช่เครื่องประดับอย่ามองอย่างนั้นฉันจะเอาของที่พวกนายซื้อเองได้ให้พวกนายทำไม”ทั้งสามยิ้มแห้ง
“งั้นมันคืออะไร”เหลียนเฟ่ยเริ่มตื่นเต้น
“เครื่องรางิญญา”ทั้งสามเคยอ่านเจอในตำราโบราณที่พวกเขาได้ไปขุดหลุมศพโบราณมามันเป็ของในตำนานความสามารถของมันหลากหลายมากมีทั้งเพิ่มความเร็ว ลดความเร็วศัตรู รวมไปถึงสามมารถป้องกันอันตรายได้ ทุกคนต่างขนลุกเมื่อได้ยินแค่คำว่าเครื่องรางิญญาราคาของมันก็พุ่งหลายร้อยล้านแล้วแน่นอนว่าในโลกนี้จะหามันได้งั้นหรือถ้ามีเงินร้อยล้านนั่นคือไม่ได้เพราะใครเล่าจะขายมัน
“นี่นายจะให้เรา”เตียวกังถามอย่างไม่อยากเชื่อเฉินหนานยิ้ม
“ทำไมละเราเพื่อนกันนี่”
“แต่มันมีค่ามากเกินไป”เหลียนเฟ่ยไม่กล้ารับ
“โอ้เดี๋ยวฉันสร้างมันใหม่ก็ได้นี่”ทั้งสามโงงมทันทีเมื่อได้ยินว่าเดี๋ยวฉันสร้างมันใหม่
“นายสร้างเองได้”เฉินหนานยิ้มแต่ไม่ตอบ
“เอาลาล่ะเครื่องรางนี้มันเป็สายป้องกันพวกเมื่อพวกนายมีอันตรายถึงตายมันจะป้องกันนายไม่ว่าจะร้ายแรงแค่ไหนได้สามครั้ง”
“อะไรนะ”!!!!ทั้งสามถึงกับไร้คำพูดนี่เท่ากับว่าพวกเขามีสามชีวิตไม่ใช่หรือช่างเป็อะไรที่โกงขนาดนี้ พวกเขารู้ทันที่ว่าเฉินหนานจริงใจกับเขามากและไม่อยากให้พวกเขาได้รับอันตรายใดๆจึงให้ของล้ำค่านี้มา
“เอาล่ะที่พูดฉันก็พูดหมดแล้วฉันต้องไปทำงานอีกอ่อหวังว่าเื่นี้พวกนายคงไม่เอาไปบอกใครนะ”ทั้งสามรีบพยักหน้า
“ขอบใจนายมาก”
“อะไรเล่าพวกเรายังต้องขอบคุณกันอีกหรือไงฉันไปล่ะ”เมื่อเฉินหนานจากไปทั้งสามมองหน้ากัน
“เ้าหนูนั่นคงเห็นเราสำคัญมากๆถึงกลัวพวกเราตาย”ิกวงพูดขึ้น
“เขาไม่หยุดทำให้ฉันประหลาดใจเลย”เหลียนเฟ่ยพูด
“ฮ่าๆเธออย่าบอกนะว่าที่เก็บตัวโสดมานานเพราะว่ารอกินเด็กอย่างเขา”
“นายอยากโดนต่อยปากหรือิกวงนั่นน้องชายฉันและหวังว่าหลานสาวฉันกับเขาจะได้เจอกันเร็วๆนี้”
“อ่อจริงด้วยเมียพวกนายรู้เื่ที่พวกนายจะไปธิเบตหรือยังฉันไม่อยากรับโทรศัพท์เมียพวกนายอีก”ทั้งสองยิ้มแห้งๆ
เฉินหนานกลับมาที่ห้องเขาสลักอักขระลงกำไลหยกอีกอันหนึ่งจากนั้นเขาก็อ่านหนังสือก่อนนอนเช้าวันต่อมาเฉินหนานไปถึงโรงเรียนก็มีสายลบตาอาฆาตรออยูหน้าโรงเรียนรอเขาอยู่ก่อนแล้ว
“ฉันคิดว่าเธอจะไม่มาโรงเรียนแล้ว”เฉินหนานยิ้มกว้าง
“ครูคนสวยครับผมลาแล้วนะครับผมไปทำธุระมาจริงๆครับ”
“เอาล่ะตามฉันมาที่ห้องก่อน”เฉินหนานเกาหัวตอนนี้เขาหิวข้าวมากๆเมื่อคืนเขาใช้พลังสลักอักขระในกำไลตอนนี้เขาจึงหิวกว่าปกติ
“วันจันทร์หน้าถึงวันสอบแล้วเธอพร้อมไหม”เมิ่งชิงอู๋ถาม
“ผมพร้อมมากครับ”เธอหลี่ตาลง
“จริงรึ”
“แน่นอนครับ”
“ดีแล้วเธอจะลาอีกไหม”
“ผมไม่แน่ใจครับ”ตาเธอเริ่มดุร้ายขึ้นเฉินหนานรีบหยิบกล่องสีเงินออกมาให้
“นี่ครับของขวัญ”ตาเธอเบิกกว้าง
“ไหนว่าไปทำธุระทำไมมีของขวัญ”
“อ่อเจอระหว่างทางครับ”
“งั้นหรอ”เธอยิ้มน้อยๆอย่างคนเ้าเล่ห์
“ผมขอไปทานข้าวก่อนได้ไหมครับผมหิวมากๆครูท่านหรือยังผมเลี้ยงเอง”เฉินหนานรีบเปลี่ยนเื่
“อื้มในเมื่อเธอเลี้ยงฉันคงต้องทานหน่อยแล้วหน่อยแล้ว”ทั้งสองไปโรงอาหารกินข้าวด้วยกันสายตาของพวกนักเรียนมองมาพร้อมกับด่าเฉินหนาน
“ไอ้บ้านั่นกำลังกินข้าวกับนางฟ้าของพวกเรา”
“ฉันจะฆ่ามัน”
“ครูเมิ่งไม่เคยมากอนข้าวที่โรงอาหารเลยไม่ใช่หรือไง”
“ไอ้หมอนี่มันเป็ใครถึงมาทานข้าวกับครูได้วะ”
“อยากตายใช่ไหมไอ้หมอนั่น”เฉินหนานได้ยินทุกคำพูดหูของเขาได้ยินในระยะไกลแม้มันจะเบามากๆพลังผู้บ่มเพาะน่ะน่ากลัวมาก ทว่าแต่สิ่งนี้เขาเองก็ไม่อยากได้ยินใครจะรู้ล่ะว่าแค่ทานข้าวกับครูมันจะต้องเื่ใหญ่อย่างนี้เลย หลังจากทานข้าวเสร็จเมิ่งชิงอู่กลับไปที่ห้องของเธอแล้วเปิดกล่องของขวัญที่เฉินหนานให้เธอเอามือปิดปากมันเป็กำไลหยกที่สวยมากและมันเหมาะกับเธอมากจริงๆเธอหยิบมันมาสวมอย่างระวังแล้วชูมือส่องไปมาชื่นชมความสวยของมัน
“เ้าเด็กนี่รู้จักเลือกเสียจริง”เธอยิ้มไม่หุบหลังจากคาบโฮมรูมเฉินหนานสังเกตเห็นเธอใส่กำไลที่เขามอบให้เขาก็ยิ้มออกมาอย่างโล่งอก
“รอดตายไปเธอคงชอบมัน”เขาคิดในใจ
หลังเลิกเรียนเฉินหนานได้ไปที่ร้านของแม่เขาขึ้นไปเล่นกันชิงถานอยู่นานและมอบของฝากให้เธอส่วนของแม่นั้นเขาให้เป็เสื้อผ้าแล้วอ้างว่ารินฝากมาให้จากนั้นเฉินหนานโทรหาเหยาหลัน
“นายคิดถึงฉันหรือ”
“ใช่แล้วพรุ่งนี้เธอว่างไหมฉันอยากไปเทียวบ้านเธอ”
“นายพูดจริงหรอ”
“ใช่แล้วฉันว่าจะทำอาหารให้เธอกินด้วยนะ”
“นายมาไม้ไหนเนี่ย”
“ฮ่าๆเธอรู้ทันตลอดเลยนะ”เธอหัวเราะ
“ครั้งนี้ฉันแค่ไปเยี่ยมพ่อกับแม่ของเธอเท่านั้นและมีของไปฝากด้วยนะ”
“ก็ได้ๆพรุ่งนี้ฉันจะไปรับนายที่โรงเรียน”เฉินหนานหัวเราะ เฉินหนานขึ้นไปฉันบนเข้าห้องตัวเองไปแล้วเริ่มบ่มเพาะพลังของเขาเริ่มกระจายไปตามจุดต่างๆของร่างกายตอนนี้แผลของเขาหายสนิทแล้วแม้แต่รอยแผลเป็ก็ไม่มีเฉินหนานโคจรพลังที่จุดตุนเถียนไปทั่วร่างอย่างสมบูรณ์เขาััได้ว่านี่อาจเป็พลังรู้แบบไหมหลังจากได้ประสานกับเืของอสรพิษเกล็ดทองการเคลื่อนไหวของเขาพลิ้วไหวราวกับงูเฉินหนานพบว่าเขาอาจจะได้คุณสมบัติของงูมาพอสมควร
“นี่ฉันคงไม่ได้กลายเป็งูหลอกนะ”เฉินหนานคิดแบบติดตลกอย่างไรก็ตามเขายินดีที่ได้ความสามารถดีของงูมามันทำให้เขารวดเร็วขึ้น เขาคิดว่าคงต้องหาวิธีใช้เงินเสียหน่อยตอนนี้เงินเขามีเยอะเกินไปเฉินหนานล้มเลิกความคิดในที่สุด ก๊อกๆ เฉินหนานเดินไปเปิดประตูสาวตัวน้อยมาหาเขาที่ห้องนั่นเพราะเขาหายไปหลายวันเธอคิดถึงเขามากจึงมาเล่นกับเขา
“น้องสาวตัวน้อยมาทำอะไรงั้นหรือ”
“พี่ชายหายไปหลายวันตอนชิงถานกลับมาจากเข้าค่ายพี่ก็ไม่มารับชิงถาน”
“พี่ซื้อของมาฝากน้องแล้วไง”เธอทำหน้าเชิดจมุกย่นไม่พอใจ
“แล้วให้พี่ทำไงดี”เธอเอานิ้วน้อยๆชี้ไปที่แก้มเฉินหนานหัวเราะ แล้วหอมแก้มเธอทั้งสองข้างเธอหัวเราะร่า
“พี่ชายหนูขอดูทีวีได้ไหมคะ”
“ได้สิ”เมื่อเปิดทีวีขึ้นมาเฉินหนานก็มานั่งข้างๆชิงถานแล้วดูเป็เพื่อนในทีวีฉายหนังเื่หนึ่งเป็หนักเก่าเกี่ยวกับเซียนพนันเป็หนังตลกเฉินหนานได้รู้ว่ามันมีกลโกงแบบนี้ด้วยหรือ มันมีการซ่อนไพ่เปลี่ยนไพ่และกลโกงรูปแบบต่างๆเขาดูอยู่นานก็ตระหนักได้ว่าการดูหนังก็ผ่อนคลายได้ดีเช่นกันที่แดนเซียนเขาเคยดูแต่นางรำแบบนี้มันก็สนุกดีเหมือนกันชิงถานหัวเราะไม่หยุดไม่นานเธอก็หลับไปเฉินหนานอุ้มน้องสาวตัวน้อยไปนอนที่ห้อง แล้วเขาก็กลับมานอน
วันต่อมาเขาไปเรียนตามปกติเขาเห็นนักเรียนสาวๆกำลังรุมชายหนุ่มคนหนึ่งเขาดูดีมากๆในความจำของเขารับรู้ว่าชายคนนี้มีชื่อว่า จินอู เขาคือเด็กอัจฉริยะที่มีคะแนนท็อปในโรงเรียนนี่เป็่ใกล้สอบดังนั้นจึงมีคนมาขอให้เขาติวให้เฉินหนานเดินผ่านไปอย่างไม่ใส่ใจยังไงก็ไม่เกี่ยวกับเขา แต่ว่าจินอูหลับไม่คิดแบบเดียวกันมันมองเฉินหนานอย่างดูถูก
“แค่กีฬาดีก็ไม่ได้หมายความว่าจะฉลาด”มันรู้สึกว่าความนิยมมันลดลงหลังจากที่เฉินหนานได้เป็ที่หนึ่งในกีฬาสานสัมพันธ์มันจึงไม่พอใจมากแน่นอนว่าเฉินหนานได้ยินแต่เขาไม่ใส่ใจ ทว่าฉางเย่ได้ยินพอดี
“แล้วนายจะมาพูดเพื่ออะไรจินอู”
“แล้วเธอมายุ่งอะไรกับเื่นี้ฉางเย่”เฉินหนานรู้สึกว่าเื่นี้มันจะไปกันใหญ่แล้วเขาจึงเอย
“เราไปเถอะฉางเย่อย่าไปยุ่งกับพวกเขาเลย”
“หึ…ต้องให้ผู้หญิงปกป้องสินะ”เฉินหนานขมวดคิ้วเขาเนี่ยนะต้องให้ผู้หญิงปกป้องเขาเคยโดนดูถูกมาก็มากแต่เื่นี้มันตลกเกินไปแล้วเขาโกรธนิดๆ
“เรามาพนันหันไหม”เฉินหนานเริ่มขุดหลุมใส่มัน
“พนันอะไร”มันถาม
“วันศุกร์มีการสอบย่อยพร้อมกันทุกห้องเรามาแข่งกันนายตกลงไหม”การสอบย่อยทางโรงเรียนจัดขึ้นมาวัดผลก่อนสอบจริงเพื่อวัดความรู้ก่อนสอบปลายภาค
“ได้ตกลง”มันมั่นใจมากเื่อื่นจินอูไม่รู้แต่เื่เรียนมันมั่นใจมากเฉินหนานยิ้มออกมา
“ถ้าฉันคะแนนดีกว่านายต้องแก้ผ้าวิ่งรอบโรงเรียนตกลงไหม”เฉินหนานยิ้ม
“ได้ถ้าชนะนายก็ต้องทำเหมือนกัน”
“โอ้แน่นอนฉันทำแน่รูปร่างฉันออกจะดีทำไมฉันถึงไม่อยากโชว์มันล่ะ”ฉางเย่หัวเราะ แล้วข่าวก็ดังไปทั้งโรงเรียนเกี่ยวกับการท้าทายของเฉินหนานและจินอูด้วยคะแนนสอบ…
12K
![END ร้ายทวงรัก [ มันตา ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1596598823_57051006.webp)
