1.2 ผู้จัดการโรงแรม
…การเดินทางข้ามมิติมีผลข้างเคียงเสมอ…
หนึ่งวันก่อนหน้า กันสึเกะใช้เวลาบนดาวดวงนี้ด้วยการนอนมาราธอนในบังกะโลริมชายหาดที่ติดป้ายไว้อย่างสวยหรูว่า “์นักเดินทาง” เขากระดกเบียร์พร้อมยาแก้ปวดสามเม็ดก่อนซุกตัวมุดเข้าไปใต้ผ้าห่ม โดยหวังว่าการหลับยาวจะช่วยให้รับรู้เวลาและแรงโน้มถ่วงใหม่ของ ETHER ได้ดีขึ้น
…ก๊อก ๆ ๆ…
เสียงเคาะประตูทำให้เปลือกตาของกันสึเกะขยับ
“ขอโทษนะ” เสียงหญิงสาวลอดผ่านช่องประตูเข้ามา
…น่าจะเป็ผู้จัดการโรงแรม… กันสึเกะคิด เขาจำเสียงของเธอได้ และรู้สึกประทับใจผู้หญิงคนนี้ั้แ่เห็นเธอยืนคุยกับพนักงานต้อนรับแล้ว
“ฉันนึกว่าคุณตายแล้วซะอีก”
เสียงของเธอดังอยู่ที่ปลายเตียง ทำให้เขาค่อยๆ ขยับลืมตาขึ้น
“ผมแค่หลับนานไปหน่อย ผลข้างเคียงจากการเดินทางข้ามมิติหนะ”
กันสึเกะยกมือขึ้นมาบีบนวดต้นคอ เขาเอนตัวขึ้นนั่งบนเตียง โดยสวมเพียงกางเกงในสีดำรัดรูป
“ว่าแต่…”
กันสึเกะขยับตัวออกจากใต้ผ้าห่ม เขากระพริบตา พยายามเพ่งมองเรือนร่างของสาวงามที่ยืนอยู่ตรงหน้า
“ผมหลับไปนานแค่ไหน?”
“อีกสองชั่วโมงก็จะครบสี่สิบแปดชั่วโมง”
“แม่บ้านที่ยกอาหารมาส่งบอกว่าห้องคุณดูเงียบผิดปกติ ฉันเลยต้องมาตรวจดูสักหน่อย
“คือไม่อยากให้ศพคุณเน่าตายในห้องหนะนะ แบบนั้นมันน่าปวดหัวตอนทำความสะอาด”
“ขอบคุณที่เป็ห่วง… คุณชื่ออะไร?”
กันสึเกะแววตาเปล่งประกาย เขาเพิ่งเคยเห็นผู้จัดการโรงแรมคนสวยใกล้ๆ เธอคือสาวชาวจีนผมยาวที่สวมชุดเดรสรัดรูปสีแดงสด เป็ผู้หญิงตัวเล็กที่มีหน้าอกอวบอิ่ม ใบหน้าเรียวงามประดุจองค์หญิงราชวงศ์ฮั่น ดูแข็งแรงและสุขภาพดีเหมือนคนที่ออกกำลังกายอยู่เป็ประจำ
“ฉันชื่อหลินจี่ เรียกสั้นๆ ว่าหลิน เป็ผู้จัดการโรงแรม ถ้าคุณอยากกินอะไรร้อนๆ ก็ช่วยหอบสังขารลงไปที่ห้องอาหารด้านล่างด้วย”
เธอพูดพลางหันไปมองถ้วยบะหมี่และน้ำซุปบนถาดอาหารที่วางอยู่ตรงประตูหน้าห้องที่เปิดทิ้งไว้ แมลงวันตัวสีดำที่กำลังไต่ไปบนเนื้อเป็ดสีซีดดำทำให้เธอนึกถึงสภาพศพของนักท่องเที่ยวที่มาตายในโรงแรมของเธอเมื่อเดือนที่แล้ว
“ผมจะทำตามที่คุณบอก”
กันสึเกะลากขาเหล็กไซเบอร์เนติกส์ข้างขวาของเขาลงจากเตียง แม้น้ำหนักของมันจะออกแบบมาให้เท่ากับขาข้างซ้าย แต่ััจากโลหะชนิดพิเศษของเทคโนโลยีชีวจักรกลก็ทำให้เขารู้สึกว่าขาข้างนี้หนักกว่าอีกข้างเสมอ
สาวชาวจีนขมวดคิ้ว สีหน้าของเธอดูแปลกใจเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มกล้ามแน่นที่นุ่งกางเกงในเพียงตัวเดียว มีขาที่สมบูรณ์เพียงหนึ่งข้าง
“อุบัติเหตุจากการทำงานหนะ มันคือหนึ่งในเหตุผลที่ผมมาอยู่ที่นี่” กันสึเกะยิ้มให้เธอ
“นานๆ ทีฉันจะเจอลูกค้าแบบคุณ”
“ส่วนมากพวกที่มาเที่ยวดาวดวงนี้จะเป็วัยรุ่นซะส่วนใหญ่”
“บางครั้งเด็กพวกนั้นก็เสพยาเกินขนาด มันทำให้ทางโรงแรมต้องมีกุญแจสำรองไว้เพื่อไขเข้าไปดูได้ทุกห้อง”
“หวังว่าคุณจะไม่ถือสาเื่ที่ฉันเข้ามารบกวนการนอนของคุณนะ”
“ไม่เป็ไร ผมเข้าใจ”
กันสึเกะพูดพลางขยับตัวลุกขึ้นบิดี้เี กล้ามเนื้อแขนหัวไหล่ของเขาเต็มไปด้วยมัดกล้ามที่ผ่านการใช้งานและออกกำลังกายมาอย่างหนัก
“ตอนนี้สามโมงครึ่ง”
หลินจี่พูดพลางกลืนน้ำลายลงลำคออึกหนึ่ง นานแค่ไหนแล้วที่เธอไม่ได้เห็นผู้ชายถอดเสื้อต่อหน้าแบบนี้
“ครัวของเราจะปิดตอนสี่โมงเช้า ถ้าคุณอยากกินอะไรหลังจากนั้นอาจมีค่าบริการเพิ่ม”
“ผมขอเลี้ยงมื้อค่ำคุณได้รึเปล่า?”
กันสึเกะหันมามองหน้าเธอ เขาไม่ใช่ผู้ชายหน้าตาดีระดับดารา แต่เวลายิ้มให้สาวอย่างจริงใจจะดูเป็มิตรและอบอุ่น
“ตลกดีจัง”
หลินจี่กระตุกยิ้ม
“คุณคือผู้ชายคนแรกบนดาวดวงนี้ที่ชวนฉันออกเดท”
“ได้มองตาคุณแค่วินาทีเดียว ผมก็ตกหลุมรักคุณเข้าแล้ว”
กันสึเกะจ้องมองแววตาของหลินจี่โดยไม่หลบสายตา
“คุณมันพวกนักรักปากหวาน”
รอยยิ้มของเธอที่ส่งมาให้เขาทำให้กันสึเกะรู้สึกมีหวัง
“ถ้าตัดเื่ความรักออกไป ผมอาจเป็คู่นอนที่ดี ให้คุณได้สักคืน”
คำพูดของเขาทำให้หลินจี่ยิ้มที่มุมปาก
“นอกจากจะเป็ชายเ้าชู้ตัวพ่อแล้ว ฉันว่าคุณยังเป็พวกหลงตัวเองอีกด้วย”
“ผมจะถือว่านั่นคือคำชม”
กันสึเกะส่งยิ้มกระชากใจไปให้เธออีกครั้ง
“มีอีกหลายอย่างในตัวผมที่รอให้คุณเข้ามาค้นหา”
เขาพูดด้วยน้ำเสียงสุขุมนุ่มลึก และปิดท้ายด้วยแววตาเปล่งประกาย
“มีบาร์เพิ่งเปิดใหม่ อยู่ริมชายหาด มันอยู่ใกล้ๆ กับโรงพยาบาล
นอร์มิงตั้น”
เธอพูด
“ฉันจะอยู่ที่นั่น ตอนสี่ทุ่ม อย่าไปสายละ”
คำตอบของเธอทำให้กันสึเกะยิ้มอย่างเบิกบาน เขาหรี่สายตามองก้นของเธอตอนที่หันหลังและเดินออกไป
ไม่มีใครบนโลกเดิมที่จะคิดถึงเขา และเขาเองก็ไม่เหลือใครแล้วให้คิดถึง แม่ของเขาตายตอนเขาอายุได้ยี่สิบห้าปี ่นั้นเป็่ที่เขาตกงาน และเข้าสมัครไปเป็ทหารรับจ้างของบริษัทการเกษตรแห่งหนึ่งในประเทศโลกที่สาม
เขาแต่งงานหลังจากนั้นไม่กี่เดือน และใช้ชีวิตคู่ได้ไม่ถึงปีก็ต้องหย่ากับภรรยา และในปีเดียวกันนั้น พ่อเขาก็เสียชีวิตจากมะเร็งปอด
กันสึเกะทำงานต่อได้อีกห้าปีในฐานะหัวหน้าหน่วยคุ้มครองแปลงเกษตรจากกลุ่มฏ การปะทะกันครั้งสุดท้ายกับพวกกลุ่มต่อต้านทุนจีนข้ามดวงดาวทำให้ขาของเขาถูกยิงจนขาด
เขาได้เงินประกันก้อนหนึ่งจากบริษัทรักษาความปลอดภัยที่เขาทำงานให้ กันสึเกะจึงตัดสินใจย้ายมาอยู่ที่ดาวอีเทอร์เพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่
แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้เริ่มทำอะไรอย่างที่ใจคิด ไอ้หนุ่มขาเหล็กผู้มาจากโลกก็ถูกตำรวจจับยัดเข้าคุกไปซะแล้ว
____
162
