ทั่วโลกเปลี่ยนอาชีพ : สกิลข้าทวีคูณหมื่นเท่า ใครว่าข้าเป็นสายซัพพอร์ต

        HP-122!

        HP-147!

        HP-169!

        ...

        ตัวเลขดาเมจเด้งขึ้นมาจากเหนือศีรษะของทั้งสี่คนอย่างต่อเนื่อง

        “อะไรกัน? นี่มันผลของโรคอีกชนิดงั้นเหรอ?”

        สี่นักฆ่าตกใจจนหน้าถอดสีรีบเช็กแผงสถานะของตนเองทันที

         [โรคทรมาน: อาเจียนเป็นเลือด!]

        ผลของโรคด้านลบ:ทุก 10วินาทีจะสูญเสีย 1% ของค่าพลังชีวิตและทำให้เป้าหมายตกอยู่ในสถานะอาเจียน ต่อเนื่องเป็นเวลา 15 นาที!

        ...

        “เฮ้อ ยังดีที่แม้โรคนี้จะทำให้พวกเราเสียพลังชีวิตอย่างต่อเนื่องแต่ปริมาณที่เสียไปก็ไม่ได้มากมายอะไรในระยะสั้นยังไม่ถือว่าเป็นภัยคุกคามที่รุนแรงนัก”

        เมื่อได้เห็นรายละเอียดเอฟเฟกต์ดีบัฟของ‘โรคทรมาน: อาเจียนเป็นเลือด’ พัคยูจีก็แอบถอนหายใจอย่างโล่งอก

        นักฆ่าอีกสามคนที่เหลือก็มีสีหน้าดีขึ้นเล็กน้อยเช่นกัน

        เพราะบนดาวสีน้ำเงินในปัจจุบันเหล่าผู้ใช้อาชีพต่างก็มีค่าสถานะจิตวิญญาณคอยหนุนนำ ทำให้แม้จะอยู่ในสถานะต่อสู้ก็ยังสามารถฟื้นฟูพลังชีวิตกลับคืนมาได้อย่างช้าๆ

        และ‘โรคทรมาน: อาเจียนเป็นเลือด’ นั้นเสียพลังชีวิตเพียง1% ต่อ 10 วินาทีเท่านั้น

        ความสูญเสียระดับนี้สำหรับพวกเขาแล้วถือว่ายอมรับได้

        ดังนั้นสี่นักฆ่าจึงไม่ได้เก็บมาใส่ใจมากนักและเตรียมจะตั้งหลักเพื่อบุกโจมตีลู่เซิ่งต่อ

        ทว่าในวินาทีถัดมาสกิลที่ลู่เซิ่งปลดปล่อยออกมากลับฉุดกระชากพวกเขาที่เพิ่งจะมีความหวังขึ้นมาเพียงริบหรี่ให้ดิ่งลงสู่ก้นบึ้งแห่งความสิ้นหวังโดยสมบูรณ์

        “โรคมรณะ: เนื้อร้าย!”

        ปัง!ปัง! ปัง! ปัง!

        “อ๊ากกก...”

        ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องโหยหวนอย่างแสนสาหัส

        สี่นักฆ่าที่ไม่ทันตั้งตัวต่างรู้สึกราวกับถูกสายฟ้าฟาดร่างทั้งร่างอ่อนแรงและล้มพับลงไปกองกับพื้นทันที

        ในขณะเดียวกันตัวเลขดาเมจที่น่าสะพรึงกลัวอย่างถึงที่สุดก็กระโดดพรวดออกมาจากเหนือศีรษะของพวกเขา

        HP-7,033!

        HP-7,208!

        HP-8,753!

        HP-7,600!

        “อะไรกัน? พลังชีวิตของฉัน... ทำไมจู่ๆถึงหายไปเยอะขนาดนี้?”

        เมื่อเห็นว่าแถบเลือดของตนเองวูบหายไปเกือบ90%ในพริบตา พัคยูจีก็เกือบจะช็อกหมดสติไปตรงนั้น

        “นี่... นี่มันเป็นไปไม่ได้”

        นักฆ่าอีกสามคนที่เหลือก็ขวัญหนีดีฝ่อไปตามๆกัน

        “ลู่... ลู่เซิ่ง นาย... นายทำอะไรลงไปน่ะ”

        ทางด้านลั่วเซวียนเซวียนเองก็ตกใจจนร่างบางสั่นเทาแม้แต่คำพูดยังตะกุกตะกัก

        ภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่มันช่างพิลึกพิลั่นเกินไปจริงๆ

        สี่นักฆ่าที่ยังดูท่าทางปกติดีเมื่อครู่กลับสูญเสียพลังชีวิตไปเกือบ 90 เปอร์เซ็นต์ในพริบตาเดียว!

        ไม่เพียงเท่านั้นคุโมฮาชิ ฮานาโกะ ซึ่งเป็นคนเดียวในกลุ่มที่มีค่าสถานะ‘ค่ามานา’ ยังสูญเสียมานาไปถึง 90 เปอร์เซ็นต์พร้อมกันด้วย

        ส่วนพัคยูจีที่เดิมทีมี‘ค่าพลังงาน’ อยู่ 100 แต้มบัดนี้ก็เหลือเพียง 10 แต้มสุดท้ายเท่านั้น

        แม่-เอ๊ยนี่มันยังเรียกว่าการต่อสู้ซึ่งๆ หน้าที่ยุติธรรมอยู่อีกเหรอ?

        นี่มันคือ‘ศาสตร์ลบหลอดเลือด’ ชัดๆ

        ในความเป็นจริงณ ขณะนี้ ไม่ใช่เพียงแค่พวกเขาเท่านั้นแม้แต่ตัวลู่เซิ่งที่เป็นผู้ลงมือทำทั้งหมดเองก็ยังอดไม่ได้ที่จะเบิกตากว้างอย่างตกตะลึง

        “โคตรเท่ ทำไมมันแรงขนาดนี้?”

        สวรรค์เป็นพยาน!

        เมื่อครู่นี้ลู่เซิ่งมัวแต่กังวลว่าลั่วเซวียนเซวียนจะเข้ามาก่อกวนการฝึกมือของเขาอีกด้วยความรีบร้อน เขาจึงไม่ได้แม้แต่จะเหลือบมองผลจากสกิลของออสการ์ด้วยซ้ำก็หลับตาออกคำสั่งให้มันปล่อยสกิลที่สามออกมาทันที

        บัดนี้เมื่อเห็นว่าสกิลนี้มันทรงพลังจนเหนือความคาดหมายไปไกลขนาดนี้

        ลู่เซิ่งจึงรีบสำรวจในช่องสกิลของออสการ์ตามสัญชาตญาณจนกระทั่งหาสกิลที่เขาเพิ่งจะหลับตาปล่อยออกไปเจอในที่สุด

         [โรคมรณะ: เนื้อร้าย!]

        ผลของโรคด้านลบ:จะทำการจุดชนวนผลของโรคทั้งหมดที่อยู่บนตัวเป้าหมายทำให้ดาเมจทั้งหมดที่จะเกิดขึ้นในช่วงเวลาต่อเนื่องของโรคนั้นๆระเบิดพลังซ้อนทับออกมาในคราวเดียว

        ....

        “อะไรกันเนี่ย! ระเบิดพลัง... ซ้อนทับในคราวเดียวงั้นเหรอ?”

        เมื่อได้เห็นคำอธิบายโดยละเอียดของสกิลนี้ลู่เซิ่งก็ถึงกับสติหลุดไปชั่วขณะ

        ด้วยเพราะอานุภาพของสกิล‘โรคมรณะ: เนื้อร้าย’ นั้นน่าสยดสยองเกินไปมันสามารถทำให้ผลของโรคอื่นๆ อีกสองชนิดระเบิดออกมาได้ทันที

        ต้องรู้ก่อนว่าไม่ว่าจะเป็น ‘โรคทรมาน: ลำไส้เน่าเฟะ’ หรือ ‘โรคทรมาน: อาเจียนเป็นเลือด’ ทั้งสองสกิลนี้ต่างมีระยะเวลาต่อเนื่องยาวนานถึง 15 นาที!

        และภายใน15นาทีนี้ ตามทฤษฎีแล้วทั้งสองสกิลจะทำให้เป้าหมายที่โดนเข้าไปสูญเสียพลังชีวิตรวม 90 เปอร์เซ็นต์ และสูญเสียค่าทรัพยากรอีก 90 เปอร์เซ็นต์

        แน่นอนว่านั่นเป็นเพียงแค่ในทางทฤษฎีเท่านั้น

        เพราะเหล่าผู้ใช้อาชีพไม่ใช่กระสอบทรายหลังจากที่ถูกสถานะด้านลบเล่นงานพวกเขาย่อมมีไม้ตายรักษาชีวิตมากมายที่ขุดออกมาใช้ได้ เช่นการใช้เวทรักษาเพื่อเพิ่มเลือด หรือใช้ไอเทมต่างๆ เพื่อเพิ่มพลังชีวิตเป็นต้น

        ยิ่งไปกว่านั้นต่อให้ผู้ใช้อาชีพจะไม่ทำอะไรเลย เพียงแค่อาศัยโบนัสจากค่าสถานะจิตวิญญาณ เวลา 15นาทีก็เพียงพอที่จะฟื้นฟูพลังชีวิตกลับคืนมาได้ราวๆ 20 เปอร์เซ็นต์แล้ว

        ดังนั้นแม้สกิลทั้งสองนี้จะดูน่ารังเกียจ แต่ดาเมจที่ทำได้จริงกลับค่อนข้างจำกัดแถมยังต้องใช้เวลานานในการสะสมผล

        และก่อนหน้านี้สี่นักฆ่าเองก็เพราะเหตุผลนี้ จึงไม่ได้ใส่ใจสกิลโรคทั้งสองนี้มากนักถึงขนาดคิดจะอาศัยจังหวะนี้จัดการลู่เซิ่งและลั่วเซวียนเซวียนให้สิ้นซากในคราวเดียว

        จนกระทั่งตอนนี้

        จนกระทั่งวินาทีนี้

        ที่ได้เห็นว่าสกิลเพียงหนึ่งเดียวของลู่เซิ่งกลับลบล้างหลอดเลือดของพวกเขาไปถึง 90 เปอร์เซ็นต์!

        คราวนี้สี่นักฆ่าต่างก็หวาดกลัวจนถึงขีดสุดจริงๆ แล้ว

        “ไม่ดีแล้ว ที่แท้ไอ้หมอนี่มันก็แค่แกล้งเป็นหมูหลอกกินเสือมาตลอดมันมีความสามารถที่จะฆ่าพวกเราได้ในพริบตา แต่กลับดึงเช็งไม่ลงมือสักที”

        พัคยูจีแผดเสียงสั่นเครือ“มัน... มันตั้งใจจะปั่นหัวพวกเราให้ตายทั้งเป็น”

        เมื่อคำพูดนี้หลุดออกมานักฆ่าอีกสามคนที่เหลือต่างก็มีสีหน้าย่ำแย่ถึงขีดสุด

        ด้วยลู่เซิ่งนั้นลึกลับเกินไป

        ในฐานะพาลาดินเขากลับไม่ได้ใช้วิธีการใดๆ ที่พาลาดินทั่วไปใช้กันเลย แต่ยืนอยู่เฉยๆเพียงแค่ขยับปาก ก็สามารถทรมานสี่นักฆ่าจนปางตายได้

        ที่เหลวไหลไปกว่านั้นคือจนถึงตอนนี้ สี่นักฆ่ายังดูไม่ออกเลยว่าลู่เซิ่งยังมีไพ่ตายซ่อนอยู่อีกเท่าไหร่

        “ไม่ได้การ พาลาดินคนนี้เขย่าขวัญเกินไปแล้ว ด้วยสภาพของฉันในตอนนี้หากขืนยังอยู่ที่นี่ต่อไปก็มีแต่ทางตายทางเดียว”

        เมื่อคิดได้ดังนั้นพัคยูจีก็ตัดสินใจเด็ดขาดทันทีเขาหยิบไอเทมรักษาชีวิตออกมาจากช่องเก็บของติดตัวของตนเอง

        “ระเบิดควันลวงจิต!”

        ปัง!

        ควันสีแดงประหลาดพวยพุ่งขึ้นกลางอากาศบดบังวิสัยทัศน์ของลู่เซิ่งไว้ทันที

        ส่วนพัคยูจีก็อาศัยจังหวะนี้กลับหลังหันแล้วใส่เกียร์หมาโกยแน่บไปทันที

        “ม้วนคัมภีร์เพิ่มความเร็ว!”

        “ม้วนคัมภีร์ล่องหน!”

        “ม้วนคัมภีร์เคลื่อนย้ายพริบตา!”

        ในเวลาเดียวกันโคทาเคจิ ทาโร่ คุโมฮาชิ ฮานาโกะ และคนอื่นๆ ต่างก็มีปฏิกิริยาตอบสนองที่ไม่ช้า

        เมื่อเห็นว่าพัคยูจีโกยหนีไปโดยไม่แม้แต่จะส่งสัญญาณบอกกล่าว ทั้งสามคนก็ไม่กล้ารอช้าต่างพากันเลียนแบบด้วยการงัดเอาไอเทมรักษาชีวิตในช่องเก็บของติดตัวออกมาเพื่อหาโอกาสหลบหนีเช่นกัน

        ทว่าทั้งสี่คนกลับมีความรู้ใจกันอย่างน่าประหลาดแม้แต่ตอนหนีก็ยังไม่หนีไปทางเดียวกันแต่กลับแยกย้ายกันไปสี่ทิศทางที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

        แต่ในเมื่อสี่นักฆ่ากำลังจะถูกเขาปั่นหัวจนตายอยู่รอมร่อแล้ว

        ในฐานะผู้ยึดมั่นในลัทธิรักชาติอย่างแรงกล้าและเป็นพวกเกรียนคีย์บอร์ดสายเลือดใหม่ที่ฮึกเหิมอย่างยิ่งมีหรือที่ลู่เซิ่งจะยอมปล่อยให้ไอ้พวกสัตว์นรกที่มือเปื้อนเลือดเพื่อนร่วมชาติของเขาหนีไปได้ง่ายๆแบบนี้?

        “คิดจะหนีต่อหน้าฉันงั้นเหรอ? ฝันไปเถอะ!”

        หึ!

        มุมปากของเขาหยักโค้งเป็นรอยยิ้มหยันลู่เซิ่งเพียงแค่คิดสั่งการเท่านั้น...