ตอนที่ 16 รับจัดเลี้ยง
เช้าวันใหม่เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง วันนี้พีท แชมป์และฝ้าย ทั้งสามคนต่างยุ่งกันมากๆ ชนิดที่ว่าแทบจะลืมกินข้าวเช้ากันไปเลย พวกเขาตื่นขึ้นมาเพื่อเร่งเตรียมข้าวของสำหรับนำไปจัดงานเลี้ยงและเปิดร้านกันจนจ้าละวัน
ทั้งๆ ที่วันนี้ มันเป็วันที่หลายๆ บริษัท มหาลัย ตลอดจนโรงงานหลายๆ แห่งได้หยุดปีใหม่กันไปแล้ว ถึงกระนั้นทางด้านของพีท แชมป์และฝ้ายกลับยังทำงานกันอย่างหนักเพื่อธุรกิจร้านขายไก่ทอดของพวกเขากันอยู่เลย
“พีทฉันไปยืมรถกระบะจากเพื่อนในคณะของฉันมาให้แล้ว จอดอยู่ที่ด้านล่างของหอ รีบเอาของไปใส่กันเถอะ” ในตอนแรกพีทก็เป็กังวลเื่ของการเดินทาง ที่พวกเขาจะต้องนำไก่ทอดไปจัดเลี้ยง เพราะพวกเขามีเพียงแค่มอเตอร์ไซค์แม่บ้านเพียงคันเดียวเท่านั้นไว้ใช้เดินทาง คงไม่เหมาะเท่าไรที่จะนำมาใช้ขนของหนักๆ แบบนี้
แต่ทางด้านของแชมป์ก็ช่วยแก้ปัญหานี้ให้กับพีทเป็การชั่วคราว ด้วยการไปขอยืมรถกระบะมาจากเพื่อนในคณะ ที่ได้เดินทางกลับบ้านในวันปีใหม่มาใช้ก่อนวันหนึ่ง โดยแลกกับการเติมน้ำมันให้นั่นเอง
ดังนั้นพอตกบ่าย พีทและแชมป์ หลังจากเตรียมข้าวของกันเสร็จเรียบร้อย พวกเขาก็พร้อมออกเดินทางกันในทันที ส่วนทางด้านของฝ้ายก็อยู่เตรียมที่จะเปิดร้านอยู่ทางนี้
พีทและแชมป์ใช้เวลาเดินทางจากมหาลัยไปยังโรงงานที่จะจัดเลี้ยง ประมาณ 15 นาทีเท่านั้น เนื่องจากวันนี้รถไม่ติดอะไรมาก เพราะผู้คนเริ่มทยอยกันกลับบ้านกันแล้ว
และในทันทีที่พีทและแชมป์ไปถึงพวกเขาก็ต้องพบกับซุ้มขายอาหารจำนวนมาก ที่ทางด้านของลุงเ้าของโรงงานได้เตรียมมาจัดงาน มาถึงก่อนหน้าพวกเขาอยู่หลายร้านแล้ว ไม่ว่าจะเป็ร้านส้มตำ-ไก่ย่าง ร้านก๋วยเตี๋ยว ร้านของทอด ร้านของหวานและร้านขายน้ำ
ซึ่งพอพีทได้มาถึง เขาก็ได้รับการต้อนรับจากลุงยามเป็อย่างดี ลุงยามได้จัดแจงพื้นที่ให้กับพีทและแชมป์ตามคำสั่งได้เป็อย่างดี หากแต่พื้นที่ของพีท มันดันไปอยู่ใกล้กับร้านขายส้มตำ-ไก่ย่างเ้าเก่าจังหวัดธาราบุรี
อันที่จริงร้านที่มาจัดงานเลี้ยงในวันนี้ พวกเขาไม่ถือว่าเป็คู่แข่งกันเสียทีเดียว เพราะทุกร้านถูกจ้างวานมาจัดเลี้ยง โดยลุงเ้าของโรงงานได้จ่ายเงินไปหมดแล้ว
วันนี้จะมีคนมากินอาหารของพวกเขามากหรือน้อย ทางร้านก็ไม่ได้เดือดร้อนอะไรเพราะได้เงินกันมาหมดแล้ว
หากแต่ด้วยความเป็ขาใหญ่ เป็ร้านส้มตำไก่ย่างที่มีชื่อเสียงพอตัวในจังหวัดธาราบุรี เขตโรงงาน พอเห็นร้านไก่ทอดหน้าใหม่อย่างพีทและแชมป์ มาตั้งร้านขนาบข้างแบบนี้ ด้วยความที่ทั้งสองร้าน ต่างก็มีไก่เป็ตัวชูโรง
แม้จะแตกต่างระหว่างไก่ทอดกับไก่ย่าง แต่สำหรับร้านส้มตำ การที่มีร้านขายไก่มาตั้งอยู่ข้างๆ มันหมายถึงการท้าทายที่อาจจะแย่งลูกค้าในด้านของไก่ จากพวกเขาไปได้ประมาณนั้น
‘ไก่ทอดก็กินคู่กับส้มตำได้ ถ้าหากลูกค้าหันไปซื้อไก่ทอดจากร้านของพีท รายได้จากการขายไก่ของร้านส้มตำ ไม่หดหายหรอกเหรอ?’ นี้เลยเป็เหตุผลที่ว่าทำไม พอพีทและแชมป์ได้เริ่มตั้งร้าน เ้าของร้านส้มตำจึงได้มองเขม่นพวกเขาด้วยสีหน้าที่ไม่พอใจ
“ไอ้หนูแม่ใช้ให้มาเล่นขายของเหรอ?!” ป้าร้านส้มตำและผัวของนาง ได้หันมาแซวพีทด้วยสีหน้าที่หวังจะข่มให้กลัวในทันที
หากแต่เมื่อพีทและแชมป์ได้เลิกหมวกที่ใช้สวมใส่กันผมตกลงไปในอาหารขึ้นมา ป้าเ้าของร้านส้มตำก็พลันกลืนน้ำลายดังเอื้อก ‘ป๊าด…ลูกบ้านไหนเนี่ย หล่อจริงๆ …ไม่ได้ๆ ถึงจะหล่อแต่เด็กพวกนี้มาตั้งร้านขายไก่ทอดข้างๆ เรา แบบนี้มันหยามกันเกินไป!!’
ป้าเ้าของร้านส้มตำรีบสะบัดหน้าเพื่อเรียกสติ ก่อนจะใช้ให้ผัวของเธอรีบไปจุดเตาถ่านเพื่อเตรียมย่างไก่ หวังจะให้ควันไฟจากเตาถ่าน โถมเข้าใส่ร้านไก่ทอดของพีท เพื่อสั่งสอนให้รู้ว่าที่นี่ ไม่ใช่ที่เล่นขายของสำหรับเด็ก
ทางด้านผัวของป้าร้านส้มตำก็ดูจะไม่พอใจ พีทและแชมป์เช่นเดียวกัน หลังจากเห็นเมียของตัวเอง ดูจะหลงรูป ไปกับความหน้าตาดีของเด็กร้านข้างๆ ดังนั้นจึงโหมจุดไฟตามคำสั่งของเมีย หวังให้ควันจากเตาถ่าน ครอบหน้าของพีทและแชมป์จนดำไปเลยนั่นเอง
“คุณลุงครับ ช่วยจัดการกับไฟหน่อยครับ มันพัดมาทางนี้ครับ” พีทเองก็รู้ว่าอีกฝ่าย้าที่จะทำอะไร แต่เพราะไม่้าที่จะมีปัญหา จึงได้พูดขอร้องอีกฝ่ายไปดีๆ
หากแต่ ซูม~! ควันจากเตาถ่านยังคงท่วมและพัดปลิวมาทางร้านของพีทจนแทบจะมองทางไม่เห็น ซึ่งพีทและแชมป์ที่กำลังเตรียมตัวจะทอดไก่ ก็เริ่มที่จะหัวเสียกับการกลั่นแกล้งกันแบบนี้ของอีกฝ่าย
ลุงกับป้าร้านส้มตำก็แอบยิ้มเยาะ วิธีที่ใช้นี้ ล้วนมาจากกลเม็ดที่ทั้งสองใช้กำราบร้านข้างๆ มานักต่อนักแล้ว พอเห็นว่าพีทและแชมป์กำลังเริ่มหัวเสีย จึงรู้สึกเหมือนกับว่าตัวเองกำลังแกล้งเด็กอยู่ก็ว่าได้
“แชมป์ฝากร้านแป๊บหนึ่ง อย่าพึ่งหัวเสีย เื่นี้ฉันจัดการเอง” พีทไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายกระทำเขาอยู่ฝ่ายเดียวอยู่แล้ว เขารีบเดินไปทางลุงยามที่นั่งตากพัดลมอยู่ในป้อม พลางเอ่ยขอสิ่งของบางอย่างจากลุงยามที่กำลัง เอออ้อไปกับเขา
ไม่นานนักพัดลมอุตสาหกรรมจำนวน 2 ตัวก็ถูกเข็นเข้ามายังร้านของพีท ‘ที่นี่คือโรงงาน มีหรือที่จะขาดพัดลมอุตสาหกรรม!’ พัดลมอุตสาหกรรมอาจไม่ได้ช่วยทำความเย็น แต่โรงงานต้องมีไว้เพื่อช่วยระบายความร้อนนั่นเอง
“พอดีป้าร้านขายส้มตำเขาดูเหมือนจะคุมควันจากเตาถ่านไม่ได้ ยังไงรบกวนลุงยามตั้งพัดลมไว้ให้หน่อยนะครับ” พีทจัดแจงให้ลุงยามและคนจากโรงงาน ที่ยกพัดลมอุตสาหกรรมมา จัดวางพัดลมไว้ด้านหลังของร้านส้มตำ
และด้วยกำลังลมของพัดลมอุตสาหกรรมที่ถือเป็ เ้าพ่อแห่งพัดลมนี้เอง
ดังนั้นพอมันเสียบปลั๊กและเปิดใช้งาน ทันใดนั้นควันจากเตาถ่านที่เคยลุกท่วมมาที่ร้านของพีท ก็พลันถูกเป่าจนปลิวไปยังตัวอาคารในโรงงานทันที
เพียงไม่กี่อึดใจ ร้านของพีทก็กลับมาสว่างสดใสอีกครั้ง ไม่มีควันใดๆ มาก่อกวนใจเขาอีกแล้ว…แต่ทว่าผลกระทบกลับตกไปที่ ตัวของร้านส้มตำที่เป็คนก่อเื่แทน กำลังลมจากพัดลมอุตสาหกรรมมีความแรงมาก
แน่นอน ลมดีๆ แบบนี้ มันถือเป็ผลดีสำหรับการจุดเตาถ่านและจะทำให้ติดไฟได้ง่าย แต่ลมที่เปิดเพื่อไล่ควันแบบนี้ มันส่งผลกระทบให้ไฟจากเตาถ่านลุกท่วมไก่ย่างของพวกเขาที่อยู่บนเตาเช่นเดียวกัน
‘ฉิบหายแล้ว!’
เ้าของร้านส้มตำไก่ย่าง ต่างกุลีกุจอ เข้าไปช่วยกันจัดการกับไฟในเตาถ่านที่กำลังลุกท่วมในทันที จนแทบไม่มีกระจิดกะใจจะมาสนใจกลั่นแกล้งอะไรร้านของพีทอีก
เพราะหากขืนยังมัวแต่ชักช้า ไก่ย่างที่อยู่บนเตากว่า 3 ตัว ที่ถึงแม้จะถูกเ้าของโรงงานเหมาไปแล้ว แต่ถ้าหากมันไม่มีแจกให้กับพนักงานในโรงงานขึ้นมา ร้านส้มตำนั่นแหละที่จะซวย
พีทและแชมป์ไม่ได้สนใจอะไรกับร้านส้มตำอีก พวกเขาทั้งสองรีบทอดไก่เพื่อเตรียมตัวในส่วนของพวกเขาทันทีและเมื่อเงยหน้าขึ้นมาอีกที จากเสียงด่าทอที่ดังมาจากร้านส้มตำ เขาก็พลันพบว่า หน้าของป้ากับลุงเ้าของร้านส้มตำ ต่างหน้าดำปี๋กันไปหมดแล้ว
‘ไอ้แก่ ไอ้โง่ แกราดน้ำลงไปบนเตาแบบนั้นได้ยังไง…ไก่ 3 ตัวมันกินไม่ได้แล้วเห็นไหม!’
‘แล้วใครเป็คนบอกให้ใช้ถ่านเยอะๆ กันล่ะ พอมันลุกท่วมแบบนี้ ถ้าปล่อยไว้ก็ไฟลุกท่วมกันพอดี!’
เกิดการโต้เถียงกันไปมาระหว่าง เมียกับผัว…ซึ่งทั้งหมดทั้งมวลมันเกิดจากการหาเื่ของพวกเขาเอง พอเลิกแล้วต่อกัน ทุกอย่างก็กลับมาเป็ปกติ
แต่ละร้านต่างๆ ทำอาหารในส่วนของตัวเอง ไม่มีการระรานกันอีก พัดลมอุตสาหกรรมก็ไม่จำเป็ต้องเปิดใช้ ทว่าหมดเื่ของควันได้ไม่ทันไร ปัญหาที่ตามมาก็คือเื่ของกลิ่นและคราวนี้เป็ร้านของพีทที่ก่อเื่ขึ้นบ้างแล้ว
กลิ่นของไก่ทอด มันสร้างปัญหาให้กับพนักงานที่ยังอยู่ในตัวอาคาร แม้พวกเขากำลังนั่งจับฉลากของขวัญปีใหม่กันอยู่ หากแต่กลิ่นของไก่ทอดที่ลอยคลุ้งเข้ามามันก็ทำให้เกิดปัญหาขึ้น
‘ฟุดฟิด~!’
กลิ่นของไก่ทอดหอมๆ ได้ฟุ้งตลบอบอวลเข้ามาในตัวอาคาร จนพนักงานกว่าหลายร้อยชีวิต ไม่มีอันจะทำอะไร ขนาดคนที่ได้รับของรางวัลใหญ่อันดับที่ 3 เป็โทรทัศน์ ก็ยังไม่ได้ให้ความสนใจกับรางวัลตรงหน้าเลย ทุกคนต่างมองตามกลิ่นที่ลอยเข้ามาอย่างอดใจไม่ไหว
‘มาถึงรางวัลใหญ่ในวันนี้แล้ว ขอเรียนเชิญประธานเ้าของโรงงานขึ้นมาแจกรถยนต์มอเตอร์ไซค์จำนวน 2 คัน ให้กับพนักงานดีเด่นประจำปีและพนักงานผู้โชคดีในวันนี้ด้วยค่ะ’ พิธีกรบนเวทีฉีกยิ้มกว้าง พยายามใช้เสียงอันสดใสของเธอ สะกดผู้คนในงานให้สนใจกับงานบนเวที ผ่านไมโครโฟนขยายเสียง
‘กลิ่นอะไร? กลิ่นไก่ทอดหรือเปล่าหอมดีนะ ดูสิกำลังทอดกันช่ำๆ เลย’ ‘เ้าของร้านยังดูเด็กกันอยู่เลย น่ากินมาก ทั้งเ้าของร้าน ทั้งไก่เลย’ ‘อีเจ๊เบาๆ หน่อย ผัวเจ๊นั่งอยู่ข้างๆ นะ’
พนักงานกว่าหลายร้อยชีวิตแม้พวกเขาจะปรบมือต้อนรับเ้าของโรงงานที่กำลังเดินขึ้นมาบนเวที แต่กระจิดกะใจของพวกเขาต่างหันไปมองร้านขายไก่ทอดกันเป็ตาเดียว เพราะนอกจากไก่ที่หอมจนไปกระตุ้นต่อมความหิวของพวกเขาแล้ว ตัวของเ้าของร้านสองคนก็ดูน่ากินไม่แพ้กันอีกด้วย
“อะแฮ่ม! อดใจกันหน่อยๆ อีกเดี๋ยวทุกคนก็จะได้กินเลี้ยงกันแล้ว เอาเป็ว่าขอประกาศพนักงานดีเด่นในปีนี้ก่อนเลยก็แล้ว ได้แก่ นาง xxx ทุกคนปรบมือเพื่อเป็กำลังใจให้กับพนักงานดีเด่นของพวกเราในปีนี้ด้วย!” ลุงเ้าของโรงงานยิ้มร่าให้กับพนักงานของเขาที่พากันปรบมือให้ก็จริง แต่สายตามองไปยังด้านนอกกันทั้งหมดแล้ว
‘เจ๊! เจ๊ได้รางวัลพนักงานดีเด่น รีบขึ้นไปเร็วเข้า!’ บรรดาพนักงานที่ล้อมวงอยู่ที่โต๊ะ ต่างพากันสะกิดเรียกพนักงานหญิงที่ได้รับรางวัลพนักงานดีเด่น หากแต่เธอยังคงจ้องมองไปที่ร้านขายไก่ทอดด้านนอกอย่างไม่วางตา
ซึ่งผัวของเจ๊แกที่มาร่วมงานด้วย แทนที่ควรจะดีใจที่เมียของตัวเองได้รางวัลพนักงานดีเด่นเป็มอเตอร์ไซค์ แต่เ้าตัวกลับแทบจะมุดหน้าหนีด้วยความอาย เมื่อเมียของตัวเอาแต่สนใจเ้าของร้านขายไก่ทอดรุ่นลูกแบบนี้
ภาพของพนักงานดีเด่นได้สร้างความฮือฮาและตลกขบขันให้กับโรงงานแห่งนี้มากทีเดียวและในที่สุด หลังจากการประกาศรางวัลเสร็จสิ้น ทางด้านของลุงเ้าของโรงงานก็ได้กล่าวปิดงาน พร้อมทั้งปล่อยให้พนักงานที่เหน็ดเหนื่อยทำงานกันมาตลอดทั้งปี ได้ไปเลี้ยงฉลองกันอย่างเต็มที่
แน่นอนทันทีที่ลุงเ้าของโรงงานได้ปล่อยให้พนักงานออกไปเลี้ยงฉลอง ทางด้านของพนักงานที่เป็พนักงานดีเด่นประจำปี ที่เป็เหมือนเจ๊ๆ ของเพื่อนร่วมงานก็ได้เกียรติเป็คนแรกที่ได้กินอาหารก่อนใคร
พนักงานหญิงวัยเกือบ 50 ปีที่อยู่ทำงานในโรงงานแห่งนี้มานาน ได้จูงมือผัวของเธอ ไปยังร้านขายไก่ทอดของพีทและแชมป์ในทันที
“สวัสดีครับ รับไก่ทอดแบบไหนดีครับ มีแบบปกติกับไก่ทอดเกาหลีครับ หรือถ้าไม่รู้จะเลือกแบบไหน สามารถเลือกทั้งสองรสได้เลยนะครับ” พีทส่งยิ้มให้ รอยยิ้มของเขามันช่างน่าเอ็นดูและสะกิดใจพนักงานหญิงเป็อย่างมาก จนแทบจะอ่อนระทวยด้วยความเขินอายเลยทีเดียว
ทั้งๆ ที่พนักงานหญิงที่ได้ชื่อว่าเจ๊ใหญ่คนนี้ อึดถึกทนมาทำงานโดยไม่ขาดลามาสายมาตลอดทั้งปี แต่พอมาอยู่ต่อหน้าพีทและแชมป์ กลับกลายเป็สาวน้อยที่ขี้อ้อนไปเสียอย่างนั้น
“เอาคละกัน!” ผัวของเจ๊แทบจะแบกหน้าเอาไว้ไม่อยู่ รีบสั่งไก่ทอดของพีทที่ส่งกลิ่นหอมอย่างรวดเร็ว ซึ่งพีทก็ยิ้มรับและคีบไก่ทอดใส่กล่องให้ตามปกติ “ทานไก่ให้อร่อยนะครับ หากชอบสามารถมาอุดหนุนได้ที่ซอยข้างมหาลัยนะครับ” พีทส่งไก่ทอดให้กับผัวของเจ๊ พลางพูดแนะนำถึงร้านของเขา หวังว่าถ้าหากพนักงานในโรงงานเกิดติดใจจะได้ไปอุดหนุนเขาที่ร้านในอนาคต
“เปิดร้านอยู่ซอยมหาลัยเหรอ? ขับรถผ่านอยู่บ่อยๆ ทำไมไม่เห็นเลย” ผัวของเจ๊รับไก่มา พร้อมกับถามถึงร้านของพีทเพราะไม่เคยเห็นเลย
ซึ่งพีทก็ได้บอกเล่าถึงร้านของเขาที่พึ่งจะเปิดได้ไม่กี่วันให้กับผัวของเจ๊ไปตามความจริงและได้รับออเดอร์จากพนักงานคนอื่นๆ ต่อไปตามปกติ
แต่ก็ดูเหมือนว่าผัวของเจ๊จะดูติดใจกับพีทมากกว่าเมียของแกซะอีก ผัวของเจ๊ได้กินไก่ทอดของพีทแทบจะในทันทีที่รับเอาไป ก่อนจะตาเบิกโพลงด้วยความอร่อยติดใจจากไก่ที่กรอบและทอดกำลังดีของพีทนั่นเอง
“ขายราคาเท่าไร อืม แพงไปหน่อยนะ…แต่ก็ไม่แปลกเพราะดูใช้ของดีกว่าไก่ที่ขายตามข้างทาง จากรสชาติสามารถขึ้นห้างได้เลย…ไว้เดี๋ยวน้าจะแวะไปซื้อบ่อยๆ พอดีน้าเป็หัวหน้าวินมอเตอร์ไซค์คุมอยู่แถวนี้” ผัวของเจ๊อยากที่จะคุยกับพีทต่อ แต่ก็ถูกเมียของแกลากออกมา เมื่อทั้งสองเริ่มที่จะเกะกะขวางทางหน้าร้านเกินไปแล้ว
กระนั้นหลังจากที่ได้พูดคุยกับผัวของเจ๊แกที่เป็หัวหน้าวิน ทันใดนั้น จู่ๆ พีทก็เอ่ยทักผัวเมียคู่นั้นด้วยความสนอกสนใจ จะเรียกว่าะโเลยก็ได้ “เดี๋ยวก่อนครับน้า…ผมขอเบอร์โทรศัพท์ติดต่อน้าได้ไหมครับ?” สิ่งที่พีททำสร้างความงุนงงให้กับทั้งแชมป์และพนักงานคนอื่นๆ อยู่ไม่น้อย
พอพีทได้เบอร์ติดต่อกับน้าที่เป็หัวหน้าวินมอเตอร์ไซค์มา พีทก็ยิ้มร่าอย่างมีความสุข
‘โชคเข้าข้างเขาตัวเองจริงๆ วันนี้ได้ทั้งเงิน ได้ทั้งเบอร์ติดต่อกับคนที่้าพบเจอมากที่สุด โดยที่ไม่ต้องเหนื่อยไปเดินหา…วันนี้เป็วันที่ดีจริงๆ!’
...โปรดติดตามตอนต่อไป...
วันนี้มีตอนแถมให้นะครับ ลงตอน 2 ทุ่มครับ
สามารถติดตามผู้แต่งเพื่อติดต่อสอบถามได้ที่แฟนเพจเลยนะครับ
www.facebook.com/WritelazyV2
นามปากกา.Writelazy
2K
