ราชันย์จอมเวทย์ชิงหลง

ชิงหลงเดินผ่านผู้คนที่มามุ่งดูออกไป ก่อนจะก้าวเท้าเดินไปที่โต๊ะในโรงเตี๊ยม พร้อมกับสั่งอาหารชุดใหญ่ทันที"พี่สาวข้าของสั่งอาหารอะไรก็ได้ซัก 6 อย่างกับน้ำชา ขอด่วนๆข้าหิวจะตายอยู่แล้ว"พนักงานสาวได้ยินก็รีบไปสั่งอาหารกับพ่อครัวที่ด้านหลังทันที "ท่านอาจารย์ ท่านกินยาฟื้นฟูนี่ก่อน ขอรับ""อืม.."ชายวัยกลางคนอ้าปากเล็กน้อยพร้อมกับกินยาฟื้นฟูที่ศิษย์ของเขาส่งไปให้ พร้อมกับกลืนลงไป เมื่อเม็ดยาฟื้นฟูละลาย พลังเวทย์ฟื้นฟูก็เริ่มทำงาน ความอบอุ่นเริ่มแพร่กระจายไปทุกส่วนของร่างกาย ฟื้นฟูอาการบาดเจ็บ ฟื้นฟูร่างกายให้กับมาแข็งแรงอีกครั้ง ชายหนุ่มสังเกตุเห็นใบหน้าของอาจาย์ตน ก็พบว่ามีเลือดฝาดขึ้นมาเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆหายเป็นปกติ"หืม..นี่มันเป็นผลของยาหรือว่าเป็นเพราะเด็กนั่นทำอะไรกับเม็ดยาฟื้นฟูนี่รึเปล่านะ""อาา ...เอ๊ะ! นี่ข้าหายแล้วอย่างนั้นรึ! แล้วเจ้าเด็กนั่นล่ะ จิวฟูเหยา" "เอ่อ..คือว่า เขาเดินเข้าไปที่โรงเตี๊ยมใบหลิวแล้วล่ะท่านอาจารย์""พาข้าไปพบเจ้าเด็กนั่นหน่อย ข้ามีเรื่องจะพูด""ได้ ขอรับ ท่านอาจารย์"เมื่อทั้ง 2 เดินเข้ามาถึงก็พบกับชิงหลงที่กำลังกินอาหารอยู่บนโต๊ะอย่าดุเดือดเหมือนอดอยากปากแห้งมานาน "อาหารบนโต๊ะนั่นมันสำหรับ3คนเลยนะนั่น เด็กนี่มันมีกระเพาะสำรองรึไงกัน ดูท่ามันไม่สนสายตาผู้คนรอบข้างเลยนะ ว่าเขาจะคิดยังไง" อาจารย์กับลูกศิษย์คิดในใจ"ไปกันเถอะท่านอาจารย์ ยังไงเด็กนั่นก็รักษาท่านจนหายดีแล้ว ข้าคงไม่ต้องกังวลแล้วล่ะ""เราไปหาเจ้าเด็กนั่นกันดีกว่า ข้าอยากรู้ว่าเขาทำได้ยังไงกับวิธีการรักษาแปลกนั่น?"หยางเจียนจื่อกล่าวออกมาก่อนจะเดินไปที่โต๊ะ ชิงหลง"เจ้าหนู่พวกข้ามีเรื่องอยากจะถามเจ้าหน่อยพอจะว่างคุยด้วยรึเปล่า""ได้สิ ท่านผู้อาวุโส""อาจารย์เจ้าเป็นผู้ใดอย่างนั้นรึ เจ้าถึงได้มีวิชาแพทย์ติดตัวที่ล้ำลึกขนาดนี้""อาจารย์ข้าไม่มีหรอก ผู้อาวุโส ข้าอาศัยอยู่ในป่ากับพ่อแม่ตั้งแต่เด็กๆแล้ว" "หาาา!! เจ้าไม่มีอาจารย์อย่างนั้นหรอ แล้วใครเป็นคนสอนวิชาแพทย์ให้กับเจ้ากันล่ะ""เรื่องนี้ข้าคงบอกผู้อาวุโสไม่ได้ ต้องขออภัยด้วย""ไม่เป็นไร เจ้าอยากเข้าสำนักเพลิงตะวัน หรือเปล่า?"ชิงหลงยิ้มก่อนจะพูดออกมาเบาๆ "เข้าสำนักไปข้าก็ฝึกอะไรไม่ได้อยู่ดี""เจ้าหมายความว่ายังไง ข้าไม่เข้าใจที่เจ้าพูด""ผู้อาวุโสไม่เอะใจอะไรเลยกับตัวข้าเลยหรอ" หืม..หยางเจียนจื่อสำรวจร่างของเด็กน้อย ชิงหลง ก่อนจะเข้าใจอะไรบางอย่างขึ้นมา"เจ้าไร้พลังปราณอย่างนั้นรึ ข้านึกว่าเจ้าซ่อนพลังปราณไว้ซะอีก"หลังจากที่รู้ว่าเด็กน้อยตรงหน้าไร้พลังปราณยิ่งทำให้หยางเจียนจื่อประหลาดใจหนักมากกว่าเดิมซะอีก แต่ก็ไม่รู้ว่าจะกล่าวถามอะไรออกไปดี เพราะตัวเขาเองก็ไม่เคยได้ยินมาว่า คนไร้พลังปราณจะมีวิธีการรักษาที่แปลกประหลาดเช่นนี้มาก่อน ต้องมีอะไรเกี่ยวกับร่างกายไม่ผิดแน่นอน"ว่าแต่ค่ารักษาข้าเจ้าต้องการเท่าไหร่หรืออยากได้อะไรเป็นการตอบแทนล่ะ""อ๋อ พวกท่านแค่จ่ายค่าอาหารมื้อนี้ให้ข้าก็พอ" "แค่นี้จริงๆหรอ" "ใช่แล้ว ผู้อาวุโส ข้าไม่โกหกท่านหรอกวางใจได้""เจ้าชื่ออะไรรึ ถ้าเจ้าอยากไปเยี่ยมชมสำนักข้าเมื่อไหร่ก็ไปได้ ข้ายินดีต้อนรับเจ้าเสมอ นี่เป็นป้ายหยกของข้า เจ้ารับมันไว้สิ ถ้าไปถึงสำนักเพลิงตะวันก็แค่ แสดงป้ายหยกนี่ออกมาก็พอ"ความสนใจของหยางเจียนจื่อที่มีต่อ ชิงหลงนั้นยากจะอธิบายได้ แต่เขาก็ไม่อาจบังคับ และดูเหมือนว่าเขายังไม่อยากจะเข้าสำนักเลย"ขอบคุณ ผู้อาวุโส ข้าชื่อ ชิงหลง""ข้าเป็นเจ้าสำนัก "หยางเจียนจื่อ" ส่วนชายหนุ่มนั่นเป็นศิษย์ข้า ชื่อ"จิวฟูเหยา""ยินดีที่ได้รู้จัก ขอรับ""ถ้าอย่างนั้นพวกข้าคงต้องกล่าวลาเจ้าตรงนี้ละกัน ส่วนค่าอาหารเจ้าไม่ต้องห่วงข้าจะให้ศิษย์ข้าไปจ่ายให้""โชคดี ท่านผู้อาวุโส ไว้ว่างๆข้าจะแวะไปเยี่ยมท่านก็แล้วกัน""ฮ่าๆฮ่าๆ ข้าไปล่ะ"หลังจากพักผ่อนจาการกินอาหารมื้อใหญ่ก็กลับมาทำหน้าทีอย่างเคย ผู้คนต่างรอรักษาจากเขาทั้งนั้น จนเกิดเรื่องวุ่นๆขึ้น แต่ก็ยังไม่เคลื่อนไหวออกมาช่วงเย็นของวันก็มาถึง ชิงหลงจึงกล่าวกับทุกคนว่า "วันนี้คงได้เวลากับบ้านข้าแล้ว เอาไว้พรุ่งนี้ค่อยมาใหม่" ทุกคนก็รับทราบกัน และแยกย้ายกันทันที ส่วนชิงหลงเดินกลับเข้าไปในโรงเตี๊ยมใบหลิวเพื่อสั่งอาหารกลับไปกินที่บ้านกับพ่อแม่ของเขา "พี่สาวข้าสั่งอาหาร 6 อย่าง ใส่ห่อข้าจะนำกลับบ้านน่ะ""เจ้าจะกลับบ้านแล้วอย่างนั้นหรอเจ้าหนู" หลู่หรงอี้กล่าวทำให้ชิงหลงหันมามอง"ใช่แล้ว พี่สาว ข้ากลัวพ่อแม่ที่บ้านจะห่วงถ้าข้ากลับช้า""หืม..เจ้าไม่ได้อยู่ในเมืองอย่างนั้นรึ?""เอ่อ..ข้ามาจากนอกเมือง ถ้าให้ข้ามาอยู่ที่นี่ข้าคงต้องปรับตัวอีกหน่อย แล้วพี่สาวมีอะไรอย่างนั้นหรอ"ชิงหลงถามออกไป"เจ้ามียาหรืออะไรที่ช่วยฟื้นฟูร่างกายจากความเหนื่อยล้าบ้างหรือเปล่า ถ้าเจ้ามอบให้พี่สาวคนนี้ และเพื่อเป็นการตอบแทน พรุ่งนี้พี่สาวจะเอาร่มไปติดตั้งให้ก็แล้วกัน"อืม...งั้นพี่สาวนำน้ำสะอาดใสกาน้ำชามาให้ข้า เดี๋ยวข้าจะทำให้หลู่หรงอี้ได้กลับไปเอากาน้ำชาที่อยู่ในห้องตนออกมา ก่อนจะยื่นให้กับชิงหลงไป และคอยสังเกตุว่า เด็กน้อยคนนี้จะทำยังไงชิงหลงรับกล้าน้ำชามาแล้วก็ขยับปากเล็กน้อย ร่ายเวทย์ฟื้นฟูใส่น้ำชาที่อยู่ในกา ก่อนจะยื่กลับไปให้หลู่หลงอี้ พร้อมกับรอยยิ้ม "ข้าขอตัวกลับบ้านก่อนนะพี่สาวคนสวย" หลู่หรงอี้รับกาน้ำชามาด้วยความงุนงงไม่เข้าใจการกระทำของเด็กน้อยเท่าไหร่ พอหันมาอีกทีเด็กน้อยก็เดินจากไปแล้ว"อืม..ข้าไม่เห็นเขาทำอะไรเลยนอกจากรับกาน้ำชาของข้าไป เพียงชั่วครู่เขาก็ยื่นกาน้ำชากลับมาให้ข้า นี่เขาเล่นตลกกับข้ารึไงกัน"หลู่หรงอี้ถือกาน้ำชาเดินเข้าไปในห้องก่อนจะรินใส่ถ้วย แล้วค่อยๆจิบที่ละน้อย ความแปลกใจก็พลันปรากฎขึ้น "เอ๊ะ! ข้ารู้สึกสดชื่นอย่างบอกไม่ถูก เหมือนร่างกายได้รับการเยียวยา ความเหนื่อยล้าก่อนหน้านี่พลันหายไปจนหมดสิ้น"นางจ้องมองดูน้ำชาในถ้วยก็ไม่มีอะไรผิดปกติ ในกาน้ำชาก็เช่นกัน สิ่งเดียวที่คิดได้ก็คือ เป็นเพราะเด็กน้อยคนนั้น ก่อนจะยิ้มออกมาด้วยความพึงพอใจชิงหลงมุ่งหน้าออกจากเมืองหมอกนภาออกมายังป่าก็ทำการร่ายเวทย์สร้างวาปเกจขึ้นมา วิ้งงง!! ครืนนน! ตึง! ชิงหลงเดินเข้าไปอย่างรวดเร็วก่อนจะเดินไปยังกระท่อมของตนด้วยท่าทีปกติ เมื่อมองเห็นกระท่อมก็วิ่งกลับด้วยความรวดเร็วก่อนจะเข้าไปกอดท่านแม่ของตนที่กำลังจัดเตรียมโต๊ะอาหารอยู่ เมื่อแม่เห็นว่าลูกชายตนกลับมาแล้วก็กล่าวว่า"กลับมาแล้วหรอ เจาหอบอะไรมาเยอะแยะกัน" "อิอิ ลูกซื้ออาหารกลับมากินกับท่านพ่อท่านแม่ด้วย ขอรับ""เห๋...เจ้าซื้ออาหารมาด้วย?""ใช่แล้วท่านแม่ และนี่เป็นเงินที่ลูกทำงานหามาได้ ท่านแม่เก็บไว้สิ ขอรับ"ชิงหยูเยว่นำมือขึ้นมาลูบหัวของ ชิงหลงเบาๆก่อนจะยิ้มและกล่าวออกมาว่า"เงินที่เจ้าหามาได้ก็เก็บไว้เถอะ บางทีมันอาจจะช่วยเจ้ายามขับขันเมื่ออยากได้ของที่เจ้าต้องการ ก็สามารถซื้อได้ทันที""ลูกจะทำตามที่ท่านแม่บอก ลูกจะเก็บเงินเอาไว้""ดีแล้วล่ะ งั้นมาช่วยแม่จัดเตรียมอาหารกันเถอะ ท่านพ่อของเจ้าเดี๋ยวก็กลับมาแล้วล่ะ"ชิงหลงช่วยแม่จัดเตรียมอาหารใส่จานอย่างเป็นระเบียบ ระหว่างที่รอ ก็ได้ยินเสียงปะทะกันไม่ห่างจากกระท่อมมากนักทำให้ชิงหลงและแม่ของเขาใจคอไม่ดี หันมาเพื่อที่จะบอกให้ชิงหลงหาที่หลบภัย แต่ก็ต้องตกใจสุดขีดทำอะไรไม่ถูกที่ ชิงหลงไม่อยู่แล้ว ชิงหยูเยว่กวาดสายตามองหาจนทั่วแล้วแต่ก็ไม่เจอ "หลงเอ๋อ!! เจ้าอยู่ไหนน่ะ? หลงเอ๋อ!! เสียงร้องตะโกนเรียกว่าลูกของตนด้วยเสียงสั่นเครือ หรือว่าหลงเอ๋อจะไปยังที่มีการปะทะกัน!!"

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 8 การรักษา 2

นิยายแนะนำ

ราชันย์จอมเวทย์ชิงหลง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 8 การรักษา 2

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้