ตอนที่ 4: มือที่คว้าไว้ในยามวิกฤติ
(ประโยคเปิดตอน): กฎข้อสี่: เมื่อคนที่คุณรักตกอยู่ในอันตราย เส้นแบ่งระหว่างนายจ้างกับเลขาจะเลือนหาย เหลือเพียงชายสองคนที่ต้องพึ่งพากันเพื่อกอบกู้สิ่งที่สำคัญกว่าชีวิต
ห้องพยาบาลว่างเปล่า เตียงรกเหรือ มีเพียงเครื่องมือแพทย์ที่ถูกดึงออกจากร่างผู้ป่วยอย่างเร่งรีบ
ลักษณ์แทบจะยืนไม่ติด "แม่..."
ภพคว้าจดหมายจากพื้น อ่านด้วยดวงตาที่เบิกกว้างด้วยความโกรธ
"ลักษณ์ ชัยอุดม
ถ้าอยากได้แม่คืนในสภาพมีชีวิต ให้นำข้อมูลโครงการ 'ศรีวรเวช' ทั้งหมดมาให้ที่คลังสินค้าเก่า เขตบางนา คืนนี้ตอนสามทุ่มตรง
บอกภพ ธนาธิป ไว้ด้วย ถ้าแจ้งตำรวจ คุณจะเจอแม่เป็ศพ"
- V"
"วิไล" ภพขยำจดหมาย "เธอบ้าแล้ว"
"ทำไม... ทำไมต้องแม่ผม?" ลักษณ์พูดด้วยเสียงแตกสลาย "แม่ไม่รู้อะไรทั้งนั้น"
ภพวางมือบนไหล่เขา "เพราะเธอรู้ว่าแม่คือจุดอ่อนที่สุดของคุณ และเป็วิธีบังคับให้เราทั้งคู่ทำตามเธอ"
เขาดึงโทรศัพท์ออกมา แต่ลักษณ์จับมือเขาไว้
"อย่า! เธอบอกว่า..."
"ผมไม่โทรหาตำรวจ" ภพพูด "ผมโทรหาคนที่ไว้ใจได้"
Romantic Tension Scene: ในรถระหว่างทางไปยังที่ทำการชั่วคราวของภพ ทั้งคู่นั่งเงียบ
"คุณไม่ต้องไปก็ได้" ภพพูดขึ้นอย่างไม่คาดคิด "นี่ไม่ใช่ปัญหาของคุณ"
ลักษณ์หันไปมองเขา "นี่คือปัญหาเพราะเธอ้าข้อมูลจากคุณเพื่อแลกกับแม่ของผม และผม... ผมไม่สามารถปล่อยให้คุณเผชิญอันตรายคนเดียว"
"คุณเป็แค่เลขาฯ" ภพพูด แต่เสียงไม่มีแรงกดดัน
"และคุณเป็นายจ้างที่ยอมจ่ายค่ารักษาแม่ผมโดยไม่คิดค่าใช้จ่าย" ลักษณ์ตอบ "นั่นทำให้เรามีอะไรที่มากกว่านายจ้างกับลูกน้อง"
ภพมองเขายาวนาน ฉากสบตาแบบหวั่นไหว "แล้วเราเป็อะไร?"
คำถามนั้นแขวนลอยอยู่ในอากาศ
"ผมไม่รู้" ลักษณ์ตอบอย่างจริงใจ "แต่ผมรู้ว่าตอนนี้ ผมต้องอยู่กับคุณ"
ที่ทำการชั่วคราวคือคอนโดอีกแห่งของภพในย่านสุขุมวิท ที่นั่น รพีและผู้ช่วยส่วนตัวอีกสองคนรออยู่
"เราตรวจสอบแล้ว" รพีเริ่มรายงาน "วิไลเช่าคลังสินค้าเก่าจริง เธอมีคนอย่างน้อยสี่คนอยู่ในนั้น และ... เธอจ้างอดีตนักโทษด้วย"
ภพยืนกุมขมับ "ทำไมถึงกล้าขนาดนี้?"
"เพราะเธอสิ้นหวัง" ลักษณ์พูดขึ้น ทุกคนหันมามอง "คนที่หมดทางออก มักทำสิ่งที่คนปกติไม่ทำ"
รพีมองลักษณ์แล้วมองภพ "เราจะทำยังไง? ส่งข้อมูลปลอมไป?"
"ไม่ได้" ภพพูด "เธอรู้ข้อมูลดีพอที่จะแยกของปลอมออก"
แผนถูกวางอย่างเร่งด่วน ภพจะนำข้อมูลจริงไป แต่มีติดตั้งระบบติดตามและส่งสัญญาณฉุกเฉิน ส่วนลักษณ์จะรออยู่ด้านนอกกับรพี
"ผมต้องไปด้วย" ลักษณ์ยืนหยัด
"อันตราย" ภพตอบสวน
"และแม่ผมอยู่ในนั้น" ลักษณ์ตอบด้วยน้ำเสียงที่ไม่ยอม "ผมต้องไป"
ฉากดึงเข้ามาในอ้อมแขน: ก่อนออกเดินทาง ภพดึงลักษณ์เข้าไปกอดอย่างรวดเร็ว
"ถ้ามีอันตราย คุณวิ่งออกมาทันที" เขากระซิบ "สัญญาได้ไหม?"
ลักษณ์พยักหน้าอย่างพูดไม่ออก
สามทุ่มตรง คลังสินค้าเก่าทรุดโทรม แสงไฟกระพริบ
วิไลยืนอยู่กลางห้อง ใส่ชุดดำ ข้างๆ คือแม่ลักษณ์ที่ถูกมัดและอุดปาก นอนอยู่บนเก้าอี้
"ภพ" เธอยิ้มเย็น "สุดท้ายเราก็เจอกันอีกครั้ง"
"ปล่อยแม่เขาไป วิไล" ภพพูด "นี่มันไร้สาระ"
"ไร้สาระ?" วิไลหัวเราะ "คุณรู้ไหมว่าผมสามีใหม่ของฉันจัดการเงินฉันยังไง? ทิ้งฉันไว้กับหนี้สินก้อนใหญ่ เพราะรู้ว่าฉันเคยมีความสัมพันธ์กับคุณ!"
ลักษณ์วิ่งเข้าไปหาแม่ แต่คนของวิไลขวางไว้
"ข้อมูล" วิไลยื่นมือออกมา
ภพยื่นแฟ้มเอกสาร "เอาไป"
ขณะที่วิไลเปิดแฟ้มตรวจสอบ ลักษณ์สังเกตเห็นว่าแม่เริ่มหายใจลำบาก
"แม่!" เขาร้องออกมา
ฉากสะดุด–ล้ม–แล้วถูกเขาโอบเอวไว้—จนใบหน้าใกล้กันในระยะลมหายใจเดียว: ลักษณ์พยายามวิ่งเข้าไป แต่สะดุดสายไฟ ภพกระโจนเข้าโอบเอวเขาไว้ก่อนล้ม พลิกตัวจนตัวเองอยู่ด้านล่าง
"โอเคไหม?" ภพถามในระยะประชิด
ลักษณ์พยักหน้า หัวใจเต้นแรงด้วยความกลัวและความรู้สึกแปลกประหลาด
ชั่ววูบนั้นเอง แม่ลักษณ์เริ่มชัก!
"ยา! แม่ผม้ายา!" ลักษณ์ร้อง
วิไลลังเล แต่เห็นสภาพแม่ลักษณ์ที่เริ่มหน้าเขียว "ฉัน... ฉันไม่ได้้าให้มีคนตาย"
"ช่วยเขาก่อน!" ภพสั่ง
ในความวุ่นวายนั้นเอง รพีและทีมงานที่รออยู่ด้านนอกบุกเข้ามา
Romantic Tension Scene: ในความสับสน คนของวิไลพยายามหนี แต่ภพสั่งให้จับกุมทั้งหมด ส่วนลักษณ์วิ่งไปหามารดา
"แม่! แม่!"
แม่ลักษณ์ลืมตา เธอดูลักษณ์แล้วหันไปมองภพที่กำลังเดินเข้ามา
"ลูก..." เสียงเธอแ่เบา "เขาคือ...?"
"ท่านประธานของผม" ลักษณ์ตอบ "ช่วยแม่ไว้"
แม่ลักษณ์พยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะหลับไปด้วยความอ่อนล้า
ตอนเที่ยงคืน ที่ห้องฉุกเฉินอีกครั้ง คราวนี้แม่ลักษณ์ปลอดภัยแล้ว
ลักษณ์นั่งเหนื่อยอ่อนอยู่ที่เก้าอี้โซฟา ภพเดินเข้ามาพร้อมกาแฟสองแก้ว
"เธอถูกจับแล้ว" ภพพูด "พร้อมกับหลักฐานมากมาย"
"ขอบคุณ" ลักษณ์พูด "ถ้าไม่มีคุณ..."
"ไม่ต้องพูด" ภพนั่งข้างๆ "เป็สิ่งที่ควรทำ"
เงียบไปชั่วขณะ
"ภพ" ลักษณ์เรียกชื่อเขาโดยไม่ตั้งใจ
"อะไร?"
"ที่คลังสินค้า ตอนที่คุณโอบผมไว้..." ลักษณ์พูดไม่จบ
ภพหันมาหาเขา ฉากหน้าใกล้–ใจเต้น: "ตอนนั้น ผมรู้สึกว่าถ้าคุณเกิดอะไรขึ้น ผมจะ..."
ประโยคไม่จบ เพราะริมฝีปากทั้งคู่ใกล้กันมากจนเหลือเพียงลมหายใจเดียว
“Close-Proximity Tension Kiss”: โลกดูเหมือนหยุดหมุน มีเพียงลมหายใจที่ผสมกัน ความร้อนจากร่างกายอีกฝ่าย ความรู้สึกที่บอกว่าอีกไม่กี่วินาที...
ประตูห้องเปิด รพีเดินเข้ามา
ทั้งคู่ถอยห่างกันทันที
"แม่คุณโอเคแล้ว" รพีพูด "และ... อ่า ฉันมาไม่ถูกจังหวะใช่ไหม?"
เื่ตื่นเต้น ตอนที่ 4: เช้าวันต่อมา ขณะที่ลักษณ์เฝ้าแม่อยู่ที่โรงพยาบาล ภพเดินเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารหนึ่ง: "มีบางอย่างที่คุณต้องรู้ เกี่ยวกับพ่อคุณจริงๆ" ในแฟ้มนั้นคือข้อมูลที่เปิดเผยว่า พ่อของลักษณ์ไม่ได้ล้มละลายเพราะความผิดพลาดทางธุรกิจ แต่เพราะถูกคนใกล้ชิดหักหลัง - และคนนั้นคือพี่ชายของภพเอง ผู้ซึ่งเสียชีวิตไปแล้วเมื่อห้าปีก่อน
คำโปรยสำหรับตอนที่ 5: "เมื่อความจริงทั้งหมดเปิดเผยว่าครอบครัวธนาธิปมีส่วนเกี่ยวข้องจริง แต่ไม่ใช่ในแบบที่คิด... ลักษณ์ต้องตัดสินใจว่าจะให้อภัยหรือจะหนี ในขณะที่ภพเตรียมเสนอสิ่งที่มากกว่าคำขอโทษ!"
326
