มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย

หลังจากกลับมาจากเมืองตงชวน หน้าของฉินเฉายิ่งนานยิ่งหนา ถ้ามันสามารถยืดออกไปคลุมเมืองได้ มันต้องต้านทานขีปนาวุธข้ามทวีปได้อย่างแน่นอน

เพื่อที่จะเกี้ยวชิซิน เขาก็ไม่แม้แต่กะพริบตา

“งั้น คุณก็อยากรู้เรื่องของผู้จัดการหลี่” ชิซินก็ไม่ใช่หญิงสาวที่เพิ่งจบใหม่ เธอเคยเห็นผู้ชายมาหลายประเภทแล้วในงานที่เธอทำ โดยเฉพาะ เมื่อเป็นสาวสวย เธอจึงมีภูมิต้านทานกับการเกี้ยวของคนอื่น

“ถ้างั้น คุณก็สนใจผู้จัดการหลี่ งั้นฉันจะบอกให้ คุณไม่มีโอกาสหรอก แม้แต่ผู้จัดการจางที่ยิ่งใหญ่ที่ไล่ตามเธออย่างบ้าคลั่งก็ยังไม่มีโอกาส”

“ไล่ตามอย่างบ้าคลั่ง?” ฉินเฉาเลิกคิ้ว “เรื่องแบบไหนบ้าง?”

“กุหลาบ 99 ดอกต่อวัน!” ตาของชิซินเริ่มเป็นประกาย “กุหลาบยิ่งเยอะ....ยิ่งโรแมนติก ยิ่งกว่านั้น ผู้จัดการจางยังพูดขณะที่ถือมัน เขาพูดกับผู้จัดการหลี่ว่า แต่งงานกับผมเถอะ ผมจะส่งดอกกุหลาบ 100 ดอกมาให้ ไม่มีคุณ ชีวิตผมก็ไม่สมบูรณ์พร้อม 100 เปอร์เซ็นต์”

“เอิ่ม ไม่ใช่ว่านี่โรแมนติกมากหรอกเหรอ?” ฉินเฉากะพริบตา แน่นอนว่าสิ่ง โรแมนติก เป็นเรื่องที่ผู้ชายรวยๆ เขาทำกัน ในอดีต ฉันต้องกินบะหมี่อยู่เป็นนาน เพียงเพื่อจะเก็บเงินเพื่อซื้อกุหลาบให้แฟน...

ยังไงก็ตาม เมื่อเขาคิดเกี่ยวกับมัน วันวานที่ขมขื่นก็ยังคงหวานสำหรับเขา

ถ้าหยางฉานฉานไม่จากฉันไป เราจะเป็นยังไงกันแล้วนะตอนนี้?

“ฉันไม่ได้ตั้งใจจะจีบเธอ” ฉินเฉาพูดอย่างตรงไปตรงมา เพื่ออธิบายให้ชิซินฟัง “ฉันแค่อยากจะรู้เกี่ยวกับบอสของฉัน เพื่อที่จะรู้ว่าเธอชอบ ไม่ชอบอะไร เพื่อที่จะทำให้ฉันทำงานกับเธอได้อย่างมีประสิทธิภาพ”

“ถ้าเป็นอย่างนั้น ฉันจะบอกคุณ!” ชิซินรีบยื่นเงื่อนไข “ยังไงก็ตาม คุณต้องเลี้ยงข้าวฉันเป็นการตอบแทน”

“ไม่มีปัญหา คนสวยอย่างเธอ อยากกินอะไรก็ได้ตามนั้น! แต่พวกหอยทากกับล็อบสเตอร์ ฉันเลี้ยงไม่ไหวนะ”

“ฮ่าๆ ๆ!” ชิซินหัวเราะออกมาเสียงดัง “อย่าพูดอีกเลย”

“เอิ่ม แค่เธอไม่สั่งพวกมันเท่านั้นก็พอ” ฉินเฉาอธิบาย พร้อมกับเอามือลูบจมูก

“เหอะ ขี้ตืด” ชิซินกลอกตาสวยๆ ของเธอ และพูด “จริงๆ แล้ว ผู้จัดการหลี่เป็นคนที่น่าสงสาร”

“คนน่าสงสารเหรอ?” ฉินเฉากะพริบตา “ทำไมฉันไม่เห็นเป็นแบบนั้นล่ะ....”

“อย่าพูดแทรกสิ!” ชิซินมองเขาด้วยท่าทางไม่พอใจ ซึ่งทำให้ฉินเฉารู้สึกเพลิดเพลินอย่างมาก หึหึ ฉันแค่อยากให้เธอมองมาที่ฉัน เพราะว่าตาเธอสวย

ฉินเฉาคิดและฟังชิซินพูดต่อ

“ตอนอายุ 23 ผู้จัดการหลี่แต่งงานกับแฟนที่จบจากมหาลัยด้วยกัน ยังไงก็ตาม ก็มีข่าวร้ายเข้ามา ในวันแต่งงานของพวกเธอ แฟนของเธอก็ป่วยตาย”

“โอ้ น่าเศร้าจัง...” ฉินเฉาร้องออกมา นี่มันน่าเศร้าจริงๆ

“ใช่ ยิ่งกว่านั้น ฉันยังได้ยินมาว่า....เขาตายเพราะโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์...”

“อะไรนะ?” ฉินเฉาตกใจ เขารีบถาม “งั้น ไม่ใช่ว่าผู้จัดการหลี่ก็...”

“ไม่” ชิซินส่ายหัว “ผู้จัดการหลี่เป็นคนหัวโบราณ เธอยังไม่ได้มีอะไรกับแฟนของเธอ และภายหลังเธอก็พบว่าแฟนของเธอออกไปเที่ยวอยู่หลายครั้ง”

“เป็นอย่างนี้เองเหรอ...” ฉินเฉาคิดว่านี่ราวกับเรื่องที่ออกมาจากนิยาย “ดูเหมือนว่าผู้จัดการหลี่จะน่าสงสารจริงๆ ...”

“นี่ไม่ใช่สิ่งที่น่าสงสารที่สุด!” ชิซินเสริม “สิ่งที่น่าสงสารที่สุดคือ ผู้จัดการหลี่ยังคงรักคนที่ตายไปแล้ว เธอตัดสินใจเป็นสะใภ้ของครอบครัวของเขา ดังนั้น เธอจึงดูแลพ่อของเขาด้วย”

“โอ้ ช่างเป็นภรรยาที่ดีจริงๆ ...” ฉินเฉารีบพูด “ถ้าฉันสามารถแต่งกับภรรยาแบบนี้ได้ ต่อให้ตายก็ถือว่าคุ้ม”

ชิซินกลอกตา “คุณไม่ขัดฉันจะได้มั้ย?”

“ก็ได้ ก็ได้ ฉันจะไม่ขัดอีกแล้ว ซินซินน้อย พูดต่อเลย”

“ฮึ่ม!” ชิซินพูดต่อ “แต่พ่อสามีของเธอมีปัญหา และเขาเป็นพวกติดการพนัน เขามักจะเอาเงินเดือนของผู้จัดการหลี่ไปเล่นเสมอ”

“ติดการพนัน?” ฉินเฉาขัดขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ “ตาแก่นี่ชักจะเกินไปแล้ว....”

“ใช่ เรามักจะแนะนำให้ผู้จัดการหลี่ทิ้งตาแก่นั่นไปซะ แต่ผู้จัดการหลี่เป็นคนใจอ่อน เธอพูดว่าตาแก่นั่นแค่ติดการพนันเพราะว่าความเจ็บปวดจากการสูญเสียลูกชาย ที่จริงแล้ว ฉันก็หวังว่าผู้จัดการจางจะสามารถพิชิตหัวใจของผู้จัดการหลี่ได้ และช่วยเธอออกจากหลุมไร้ก้นที่เรียกว่าครอบครัว”

“โอ้ ที่เธอพูดคือ ผู้จัดการจางเป็นเจ้าชายในสายตาพวกเธออย่างนั้น ใช่มั้ย?”

“แน่นอน พนักงานหญิงทุกคนต่างยกให้เขาเป็นเจ้าชายในฝัน” ชิซินก็เป็นคนช่างจ้อเหมือนกัน เธอพูดต่อ “ผู้จัดการจางคนนี้อายุ 30 ปีแล้ว และเคยแต่งงานครั้งหนึ่ง ฉันได้ยินว่าภรรยาของเขาหนีตามฝรั่งไป ผู้จัดการจางคนนี้ดีจริงๆ เขาทั้งรวย หล่อ และเป็นสุภาพบุรุษ”

“ใช่ สำหรับผู้หญิง เขาเป็นสุภาพบุรุษจริงๆ” ฉินเฉาออกความเห็นของเขา “แต่สำหรับผู้ชาย เฮ้อ...เขาทำให้ผู้คนพูดไม่ออก”

“เอาล่ะ เอาล่ะ อย่าใส่ใจเลย” ชิซินตักเตือน “ถึงยังไง พวกเราก็อยู่ในบริษัทเดียวกัน ดังนั้น เราต้องอยู่ด้วยกันอย่างกลมกลืน”

“งั้น ซินซินน้อย จางชูสงคนนี้ ก็เป็นเจ้าชายในฝันของเธอด้วยเหรอ?” ฉินเฉาหยอกเธอ

“หึ ฉันไม่มองหาแฟนหรอก!” ชิซินพลันพูดอย่างขึงขัง ชูหมัดน้อยๆ ของเธอขึ้น และพูดอย่างเต็มเปี่ยมไปด้วยจิตวิญญาณ “ฉันต้องการเป็นผู้หญิงยุคใหม่ ที่ไม่ต้องมีผู้ชาย ก็ยังสามารถมีชีวิตอย่างมีความสุขได้!”

“เฮ้อ ฉันไม่เคยคิดเลย...” ฉินเฉาพูดด้วยรอยยิ้ม “ซินซินน้อยของเราก็ยังโสด ยังไงก็ตาม ถ้าเธอไม่ชอบผู้ชาย ฉันมีเพื่อนที่สามารถแนะนำให้เธอได้”

“เพื่อน? เพื่อนอะไร?” ชิซินกะพริบตา และถามอย่างอยากรู้

“เป็นเพื่อนผู้หญิง ยิ่งกว่านั้น เธอยังเป็นลาล่าอีกด้วย” ลาล่าเป็นคำสแลงของคำว่าเลสเบี้ยน เป็นธรรมดาที่ชิซินจะเข้าใจคำนี้

“ปีนเกลียว จริงจังหน่อยไม่ได้เหรอ” ชิซินกลอกตาอยู่หลายครั้ง “แม้ว่าฉันจะยังไม่แต่งงาน รสนิยมของฉันก็ยังปกติ ยิ่งกว่านั้น ฉันก็ไม่ได้เกลียดที่จะมีเพื่อนเป็นผู้ชาย คู่รักปกติสบายมากสำหรับฉัน”

ฉินเฉาอยากจะเสริม นั่นก็เรียกว่าปกติเหมือนกัน ใช่มั้ย? แต่เขาก็ไม่ทำ เขากลัวว่าถ้าเขาพูดออกไปชิซินจะฆ่าเขาที่นี่ทันที

“งั้น ซินซินน้อย ทำไมเราไม่เอา...เอิ่ม ฉันหมายถึงว่า ทำไมเราไม่ลองไปเดทกันดู?”

“หือ พนักงานรักกันเป็นเรื่องต้องห้าม นายอยากจะให้ฉันถูกไล่ออกหรือไง!” ชิซินจ้องฉินเฉา

“พนักงานรักกันเป็นเรื่องต้องห้าม?” ฉินเฉารู้สึกแปลกๆ “ทำไมฉันไม่เห็นเป็นแบบนั้น! ไม่ใช่ว่าผู้จัดการจางกำลังตามจีบบอสของฉันอยู่หรอกเหรอ?”

“มันไม่เหมือนกัน!” ชิซินพูด “พวกเขาเป็นหัวหน้า แต่เราเป็นแค่พนักงานธรรมดา ดังนั้น พวกเขาสามารถไล่เราออกได้ง่ายๆ!”

“ไม่ยุติธรรม...” ฉินเฉากลอกตา และเริ่มหยอกล้ออีกครั้ง “ซินซินน้อย ผู้อำนวยการเฉินเป็นพี่น้องของฉัน ถ้าเรากลายเป็นคู่รักกัน เขาต้องไม่เข้ามายุ่งแน่นอน”

“ตลกจริง!” ชิซินด่า “ไม่ใช่ว่านายเป็นคู่หมั้นของคุณหนูหลงหรอกเหรอ เอาเวลาไปดูแลคุณหนูของนายเถอะ นายจะมาหยอกฉันทำไม!?”

“ใครบอกให้เธอสวยกันล่ะ ฉันทนเสน่ห์ของเธอไม่ไหว!” ความสามารถด้านไร้ยางอายของฉินเฉาขึ้นสู่ขั้นสุด

“ใครบอกให้ฉันสวย...” ชิซินหน้าแดงและพูด “ผู้จัดการหลี่ก็เป็นคนสวย”

“เธอเป็นผู้หญิงน้ำแข็ง...” ฉินเฉาพูดอย่างใส่อารมณ์ “ครั้งแรกที่ฉันเจอเธอ เธอก็กดดันฉันแล้ว ดูเหมือนว่าฉันจะมีช่วงเวลาที่ยากลำบากในอนาคต”

“เธอเย็นชาแค่ภายนอก แต่ข้างในเธออ่อน” ชิซินเตือน “ตราบเท่าที่นายทำงานดีๆ ผู้จัดการหลี่จะต้องชื่นชมนายอย่างแน่นอน”

“ให้ฉันบอกผู้อำนวยการเฉินย้ายฉันมาเป็นผู้ช่วยเธอเป็นไง?” ฉินเฉายักคิ้ว เมื่อมองไปที่ชิซิน

“ไปตายซะ ฉันเป็นแค่พนักงานประชาสัมพันธ์ ทำไมจะต้องมีผู้ช่วยด้วย!” ชิซินมองฉินเฉาอย่างวางท่า ซึ่งไม่รู้ว่าจะนับว่าเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้ว

“ฉันช่วยนวดไหล่ให้เธอได้นะ นวดไหล่ นวดขา หรือว่าอย่างอื่น” ฉินเฉาแนะนำ

“ให้ฉันพักเถอะ!” ชิซินค่อยๆ หมดแรง “ฉันรับไม่ไหวแล้ว นายไปหาผู้จัดการหลี่เถอะ”

“ฉันกำลังรอเครื่องแบบของฉันอยู่” ฉินเฉายักไหล่ เขาก็แค่ล้อเล่น ถ้าเขาต้องมาเป็นผู้ช่วยของชิซินจริงๆ ซูจีคงจะเอามีดมาแทงฉันจนตายแน่นอน

เขาแค่อยากทำงาน ไม่ใช่มาตกสาว แม้ว่าหลี่เสวี่ยจะยากที่จะทำงานด้วย เขาก็ต้องกัดฟันทน

ในตอนนี้ อลิซก็เดินออกมา นำเครื่องแบบชุดใหม่มาให้เขา

“นี่เป็นชุดที่ใหม่ที่สุด ทำไมนายไม่ลองดูล่ะ”

อลิซพูดและขยิบตาให้ฉินเฉา แม้ว่าเธอจะสวย แต่จากนิสัยก่อนหน้า ฉินเฉารู้สึกเฉยๆ

เขาหัวเราะอย่างสุภาพนิดหน่อย แล้วเอาเครื่องแบบเข้าไปในห้องน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้า

เครื่องแบบพนักงานนี้ แบ่งออกเป็นสองส่วน เป็นเสื้อเชิ้ตสีขาว และกางเกงสีดำ

ดูรวมๆ แล้วก็ดี เขาใส่มัน และมองตัวเองในกระจก แม้ว่านี่จะเป็นเครื่องแบบมาตรฐาน สำหรับเขา เขารู้สึกว่ามันไม่ใช่ทั้งปลาและไก่

ฉันเป็นนักเลงจริงๆ?

ฉินเฉามองตัวเองในกระจก และหยิกหน้าตัวเอง เขาอยากจะให้มันดูใบหน้าเย็นชา เหมือนพนักงานหน้าขาว

โชคไม่ดี ไม่ว่าเขาจะทำยังไง ตาของเขาก็ยังเผยออร่าดิบเถื่อนออกมาอยู่ดี

จากนั้นฉินเฉาก็นึกถึงแว่นกรอบทองอันนั้นที่อยู่ในแหวนของเขา ถ้าเขาใส่มัน เขาต้องดูท่าทางเรียบร้อยลงอย่างแน่นอน แต่เขาคิดว่า ถ้าเขาใส่มัน มันจะทำให้เขาดูไม่เหมือนตัวเอง

หลังคิดเกี่ยวกับมัน ฉินเฉาก็ยอมแพ้ หลังจากเก็บชุดของเขาเข้าไปในแหวนแล้ว เขาก็เดินออกมาจากห้องน้ำ

“โอ้ ไม่เลว!” เมื่อเห็นฉินเฉาเดินออกมาจากห้องน้ำ ตาของชิซินก็เบิกขึ้น “แต่ก็ไม่ต่างจากเมื่อก่อนเท่าไหร่”

“ฉันก็คิดอย่างนั้น” ฉินเฉาเดินเข้าไปที่โต๊ะ และมองไปที่ชิซิน “เธอว่าฉันดูเป็นสุภาพบุรุษหน่อยๆ มั้ย?”

“ฉันไม่คิดอย่างนั้น...” ชิซินส่ายหัว “ฉันคิดว่านายยังมีท่าทางนักเลงอยู่....”

“ไม่มีทาง ชิซิน เธอบ้าไปแล้วเหรอ” อลิซที่อยู่ใกล้ๆ ผลักเพื่อนร่วมงานของเธอออก และเข้ามาพูดกับฉินเฉา “หลังจากพี่ฉินเปลี่ยนชุดแล้ว เขายิ่งดูงดงาม ฉันรู้สึกว่าเขาดูเหมือน CEO ของบริษัทเรา หล่อมาก พี่ฉิน ทำไมคืนนี้เราไม่ไปกินข้าวด้วยกันล่ะ?”

“ฮ่าๆ ๆ ดี แต่ซินซินน้อยต้องมาด้วย ฉันเลี้ยงเอง”

ฉินเฉาอยากจะมีความสัมพันธ์อันดีกับเพื่อนร่วมงาน โดยเฉพาะ ความสัมพันธ์ที่ดีกับประชาสัมพันธ์ ซึ่งจะเป็นประโยชน์กับเขาในอนาคต

“พวกเธอสองคนไปเถอะ ฉันไปไม่ได้” ชิซินยกยิ้ม “ฉันไม่อยากไปเป็นก้างขวางคอ”

“ก้างขวางคออะไร” ฉินเฉาขัดจังหวะ “นี่เป็นแค่การคบค้าสมาคมระหว่างเพื่อนร่วมงาน...”

เมื่อเขาพูดเสร็จ โทรศัพท์บนโต๊ะพลันดัง

ชิซินรับสาย พูดอยู่สองสามคำ และจากนั้นก็พูดกับฉินเฉา

“นายต้องไปทำงานแล้ว ผู้จัดการหลี่กำลังหานาย”

จบตอน