“สวัสดีค่ะคุณมอร์แกน”
“สวัสดีคุณช่อลดาหวังว่าวันนี้คงจะไม่มีอะไรผิดพลาด ไม่มีอะไรขาดตกบกพร่องอีกนะ”
ช่อลดากล่าวทักทายมอร์แกนเป็ภาษาอังกฤษด้วยน้ำเสียงฉะฉาน และฉีกยิ้มแย้มแจ่มใสทำเหมือนว่าไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวคนตรงหน้าแต่อย่างใด แต่ไม่ใช่อย่างที่ใบหน้านั้นเป็เลยภายในช่อลดากลับรู้สึกหวาดหวั่นเกรงกลัวมิใช่น้อย
ถึงช่อลดาเคยพบมอร์แกนมาแล้วเมื่อครั้งก่อนหน้านี้ก็จริงอยู่ก็เพราะครั้งก่อนนั้นไง ที่ช่อลดาลืมเอกสาร เพียงแค่ครั้งนั้นครั้งเดียวครั้งเดียวจริงๆ ช่อลดาก็ได้เห็นความน่ากลัวของมาเฟียผู้นี้ถึงจะเป็เพียงแค่คำพูดก็ตามทีเถอะ ก็ทำให้ช่อลดาผวาได้แล้ว เพราะอย่างนี้ไงช่อลดาจึงได้พาลูกน้องทั้งสองคนมาด้วยในวันนี้
“เอ่อ!...มะ ไม่มีแล้วค่ะ ฉันเตรียมเอกสารมาพร้อมแล้วค่ะ เอ่อ!...นี่คือพนักงานบริษัทที่ทำงานด้วยกันกับฉัน คนนี้ชื่อนนค่ะ ส่วนอีกคนชื่อยาค่ะ”
“สวัสดีครับคุณมอร์แกน”
“สวัสดีค่ะคุณมอร์แกน”
ช่อลดากล่าวด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้เป็ปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้ก่อนจะหันมากล่าวแนะนำนนธวัฒน์และปณยา ให้มอร์แกนรับทราบซึ่งคนทั้งสองพร้อมใจกันกล่าวทักทายมอร์แกนเกือบจะพร้อมๆกันโดยที่ปณยาพยายามไม่มองมอร์แกน เพราะกลัวว่าเขาจะจำเธอได้ ที่เธอเดินชนเขาเข้าอย่างจังหนนั้น
“สวัสดี...คุณทั้งสอง”
มอร์แกนมองดูบุคคลที่ช่อลดาแนะนำนนธวัฒน์นั้นเขามองเลยผ่าน แต่มาสะดุดอยู่ที่ใบหน้าสวยหวาน เขาจำได้ว่าใบหน้านี้รูปร่างนี้ เดินไม่ระวังชนเขาเข้าให้ เขาจึงจงใจจ้องมองใบหน้าสวยหวาน เพื่อให้เธอรู้ว่าเขาจำเธอได้
“.........”
ปณยาเม้มปากเข้าหากันจนเป็เส้นตรงเธอเหลือบมองใบหน้าหล่อเหลาคมเข้ม ดวงตาสีนิลวาว แต่แล้วก็ต้องหลบดวงตาคมกริบคู่นั้นเพราะไม่อาจทานทนต่อพลังอันแรงกล้า ที่ส่งมาถึงเธอได้ ซึ่งดวงตาคมกริบคู่นั้นทำให้เธอทั้งหวาดหวั่นทั้งหัวใจเต้นแรงอย่างไม่ทราบสาเหตุ
“โอเคค่ะเรามาคุยกันต่อจากเมื่อครั้งที่แล้วกันนะคะฉันได้เตรียมเอกสารมาให้คุณพิจารณาด้วยค่ะ”
ช่อลดากล่าวด้วยน้ำเสียงเป็งานเป็การกับมอร์แกนขึ้นมาทันที เพื่อไม่ให้เป็การเสียเวลาไปมากกว่านี้เพราะหากคุยงานกันเสร็จสิ้นเร็วๆจะได้สิ้นสุดความอึดอัดที่เป็อยู่นี้โดยเร็วเช่นกันช่อลดาจึงทำงานที่รับผิดชอบอยู่นี้ให้เสร็จๆกันไป
“ยาพี่ขอเอกสารหน่อย”
ช่อลดาหันไปขอเอกสารจากปณยาเธอจึงยื่นซองที่ถืออยู่ในมือเรียวเล็กส่งให้ช่อลดาโดยที่พยายามไม่มองดวงตาสีนิลวาว ที่กำลังจับจ้องมองเธออย่างไม่วางตาซึ่งเธอไม่รู้ว่าเขาจะมองอะไรเธอนักหนา ยิ่งเขามองเธออย่างนี้เธอก็ยิ่งประหม่าจนไม่เป็ตัวของตัวเอง
“อันนี้คือ?......”
“ในเมื่อคุณพาคนของคุณมาด้วยก็ให้คนของคุณอธิบายให้ผมฟังจะดีกว่านะ ผมคิดว่าเธอน่าจะอธิบายให้ผมฟังได้เข้าใจ”
ช่อลดาเกริ่นดูเพื่อจะอธิบายเอกสารที่ได้ยื่นส่งให้มอร์แกน แต่ยังไม่ทันจะอธิบายอะไรเขาก็พูดขัดขึ้นมา ขณะพูดเขาปรายตามองไปที่ปณยา เหมือนเป็การบอกกลายๆว่าเขา้าให้เธอผู้นี้เป็คนอธิบายให้เขาฟัง
อ๊ะ!!!!!!
......O_O......
ปณยาเบิกตากว้างอย่างใแต่พอเหลือบมองไปที่มอร์แกน ก็ยิ่งใมากยิ่งขึ้นเพราะเขากำลังมองเธออยู่ก่อนแล้วเช่นกัน เธอจึงแสร้งมองไปทางช่อลดา
เธอพยายามควบคุมความรู้สึกของตัวเองเอาไว้ไม่ให้ตื่นตระหนกใมากจนเกินไป ทั้งพยายามปรับอารมณ์ความรู้สึกให้กลับมาเป็ปกติโดยการแอบสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ
“อืม...ยา มาอธิบายให้คุณมอร์แกนฟังแทนพี่หน่อย”
“ค๊ะ!!...ค่ะพี่ช่อ”
ปณยาตอบรับคำพูดของช่อลดาเพียงแค่สั้นๆก่อนจะเห็นช่อลดายื่นเอกสารมาให้เธอ เธอรับมาแล้วช้อนดวงตากลมโตคู่สวยมองสบตากับดวงตาสีนิลวาว โดยพยายามไม่ให้ตัวเองเลี่ยงหลบดวงตาสีนิลวาวคู่นั้นไปทางอื่นเพราะจะทำให้ลูกค้าคนสำคัญคนนี้เกิดความไม่เชื่อมั่นเอาได้
ปณยาพูดอธิบายรายละเอียดตามเอกสารด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้เป็ปกติที่สุด ซึ่งเธอก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันทำไมเธอถึงหวาดหวั่นและประหม่าผู้ชายคนนี้มากถึงเพียงนี้หรืออาจจะเป็เพราะเขาได้ชื่อว่าเป็ ‘มาเฟีย’ ก็เป็ได้
๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖
250
![Night Chaos รัตติกาลอลหม่าน [END]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/a00758c5a9238fd412288e2535f1fe0c.webp)
