“เสียงใครมาที่หน้าห้องงั้นหรือ"เหลียนฮวาลุกขึ้นนั่งพร้อมกับหันไปมองหน้าของเสียนอี้หลง
“ไม่มีอะไรหรอกสาวใช้แค่นำชามาให้น่ะ”
เหลียนฮวาที่ได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกใเป็อย่างมาก
“แล้วนางรู้หรือไม่ว่าข้ากับท่านไม่ได้นอนร่วมเตียงกัน”
เสียนอี้หลงทำหน้านิ่งก่อนจะรินชาขึ้นดื่ม
“ข้าไม่ได้ให้นางเข้ามาในห้อง”
เหลียนฮวาถอนหายใจอย่างโล่งอก
“โล่งอกไปที ข้านึกว่านางจะรู้ว่าข้าไม่ได้ร่วมเตียงกับท่าน”
เสียนอี้หลงหันไปมองเหลียนฮวาก่อนจะแสยะยิ้มออกมาอย่างเ้าเล่ห์
“อันที่จริงข้าว่าเ้าควรขึ้นมานอนบนเตียงกับข้าจะดีกว่า เพราะหากเ้านอนที่พื้นเช่นนั้นแล้วเมื่อไหร่เ้าจะมีทายาทให้ข้าเสียที”เสียนอี้หลงพูดขึ้นพร้อมกับท่าทางที่ดูเ้าเล่ห์ก่อนจะค่อยๆเดินไปหานางพร้อมกับคร่อมร่างของนางเอาไว้
“นี่ คุณชายเสียนท่าน ท่านจะทำอะไรกัน”นางพูดขึ้นด้วยความใ
“เ้าไม่อยากออกไปจากตระกูลเสียนหรอกหรือ หรือเ้าหลงรักข้าเข้าแล้วจึงอยากอยู่ที่นี่ต่อ”
เหลียนฮวาที่ได้เห็นสายตาเ้าเล่ห์ปนยั่วโมโหของเขาทำให้นางใช้แรงที่มีอยู่ผลักจนเขาล้มลง
"ใครบอกท่านว่าข้าอยากอยู่ที่นี่ต่อกัน"
เขาค่อยๆลุกขึ้นก่อนจะแสยะยิ้มให้กับนาง
“งั้นก็รีบมีทายาทให้ข้าซะสิเ้ากับข้าจะได้หย่ากันเสียที”มือใหญ่ชุดร่างเล็กขึ้นก่อนจะโยนนางไปที่เตียงนอนอย่างง่ายดาย
“ว๊าย”เสียงเล็กร้องขึ้นด้วยความใ
“คุณชาย ท่านจะทำอะไรกัน"
“ข้าว่าถึงเวลาแล้วที่เ้าต้องเริ่มมีทายาทให้ข้าเสียที”
"คุณชาย ท่าน ท่านอย่าทำอะไรข้าเลยข้ายังไม่พร้อม”
“เหอะ นี่เ้านอนในห้องของข้าสองคืนแล้วยังมีอะไรให้เ้าไม่พร้อมอีกงั้นหรือ”เขาพูดขึ้นก่อนจะจู่โจมเข้ามาประชิดตัวของนาง
“คุณชายเสียน ปล่อยข้าเถอะท่านอย่าอะไรข้าเลยข้ากลัวแล้ว”ใบหน้าเล็กๆจ้องมองเขาอย่างอ้อนวอนก่อนที่น้ำใสๆจะค่อยๆเอ่อไหลออกมาพร้อมกับเสียงสะอึกสะอื้น
เสียนอี้หลงมองดูนางอย่างเวทนาก่อนจะผละร่างใหญ่ของเขาออกจากตัวของนางด้วยความสงสาร
“เอาล่ะเ้ากลับไปนอนในที่ของเ้าเถอะ”
เหลียนฮวารีบลุกจากเตียงก่อนจะเดินไปยังที่นอนของนางด้วยท่าทางตื่นกลัวมือเล็กๆค่อยๆดึงผ้าห่มมาคลุมร่างเอาไว้พร้อมกับหยดน้ำตาที่ไหลออกมาเป็สาย
“เ้ากลัวข้ามากขนาดนั้นเชียวหรือ แล้วเ้ามาแต่งงานกับข้าทำไมกันเ้าไม่รู้หรอกหรือว่าเมื่อเ้าเข้าพิธีแต่งงานแล้วเ้าจะต้องร่วมหอกับข้า”
“อันที่จริงข้าก็ไม่ได้อยากเข้าพิธีแต่งงานในครั้งนี้แต่เพราะข้าต้องชดใช้หนี้ให้กับท่านพ่อที่จากไปข้าจึงจำต้องแต่งงานกับท่าน”
“เฮอะที่แท้เ้าก็เอาตัวเข้าแลกนี่เอง คงจะไม่ต่างจากนางโลมโคมเขียวนักจะต่างกันก็เพียงแต่เ้าเอาตัวมาชดใช้หนี้แทนการแลกเงินทอง”
นางเงยหน้ามองเขาทั้งๆที่ใบหน้าเต็มไปด้วยคราบน้ำตา
“ใช่ท่านพูดถูกข้าเอาตัวเข้าแลก แต่ข้าไม่สนว่าท่านจะมองข้าเป็เช่นไรสำหรับข้าหากการเอาตัวเข้าแลกในครั้งนี้เพื่อให้ท่านแม่และน้องชายของข้ายังมีที่นอนอุ่นๆให้พักพิงแม้แต่ชีวิตและิญญาของข้าข้าก็ยอมแลก เกิดเป็คุณชายเศรษฐีเช่นท่านจะเข้าใจอะไรคนบ้านนอกฐานะยากจนเช่นข้า”นางพูดขึ้นอย่างน้อยใจก่อนจะล้มตัวลงนอนพร้อมกับน้ำเสียงสะอึกสะอื้น
705
