เนตรมารสะท้านฟ้า (จบแล้ว)

ตอนที่ 182

มันเป็นเช่นนี้ไปได้อย่างไร

                ฮัวเหวินเยี่ยนที่ถอยฉากมาชมดูเสวี่ยหมิงอยู่ด้านข้างไม่ห่างไปนัก เพราะนางเชื่อว่าเสวี่ยหมิงไม่น่าจะมีพลังเพลิงไฟศักดิ์สิทธิ์ในกาย แต่ผู้คนของตระกูลหลงอาจจะมีเทคนิคลับบางอย่างที่สามารถสกัดเพลิงศักดิ์สิทธิ์ออกมาจากหางของหงส์อัคคีตัวเต็มวัย เพื่อใช้ตบตาการทดสอบของนางได้

                เสวี่ยหมิงที่เดินมาหยุดอยู่หน้าลูกแก้วใสที่ใช้ทดสอบ หลับตาทำสมาธิเขาสู่สภาวะดับสูญเส้นชีพจรในกายที่สมดุลจู่ ๆ ก็กลับกลายเป็นร้อนลวก แม้ตอนนี้เสวี่ยหมิงจะไม่สามารถใช้พลังของร้อนเย็นประสานได้ แต่ยังคงใช้พลังแห่งหยางของธาตุทั้งสองได้แล้ว เมื่อกำหนดให้พลังของเหมันต์ดับสูญเป็นแกนในเพลิงไฟที่ปะทุร้อนก็พลันพุ่งสูงทะลุฟ้า แรงกดดันของเพลิงไฟทำเอาสีหน้าของฮัวเหวินเยี่ยนแปรเปลี่ยนเพราะตอนนี้ยิ่งมานางยิ่งตกตะลึงในความสามารถของเสวี่ยหมิง

                ...มันจะเป็นไปได้อย่างไร เจ้าเด็กหนุ่มผู้นี้สามารถถือครองพลังได้ทั้งอัคคีและเหมันต์ ข้าไม่เชื่อ...

                เมื่อสภาวะดับสูญของเหมันต์ก่อเกิดอัคคี พลังลมปราณที่ถูกปิดกั้นเอาไว้ก็เผยโฉมหน้าที่แท้จริงออกมา ทำให้ผู้คนรอบข้างรับรู้ระดับพลังลมปราณของเสวี่ยหมิง

                "ผู้ฝึกตนระดับเชื่อมฟ้าดินขั้นต้น"

                แต่นั่นกลับไม่ใช่สิ่งที่สั่นสะท้านจิตใจของพวกมัน

                กว๊ากกกกก !!!

                ลูกแก้วกลมไม่เพียงอัดแน่นไปด้วยเพลิงไฟสีแดงสดที่สาดส่องประกายไปทั่ว แต่ร่างจำแลงของวิหคเพลิงอมตะกลับปรากฏขึ้นที่เบื้องหลังของเสวี่ยหมิง ลูกแก้วใสพลันเจิดจ้าจนสว่างไปทั่วทั้งลานประลอง แม้ศิษย์ของดินแดนวิหคเพลิงอมตะจะรับรู้เพียงว่าเสวี่ยหมิงมีพลังเพลิงที่สูงส่งจนบังเกิดเป็นเพลิงรูปร่างของวิหค แต่เหล่าผู้อาวุโสของดินแดนศักดิ์สิทธิ์วิหคเพลิงอมตะทั้งหลายที่มาชมการทดสอบในตอนนี้ ดวงตาของพวกมันแทบจะถลนออกจากเบ้า เพราะพวกมันเข้าใจความหมายของเงาวิหคเพลิงอมตะที่ปรากฏขึ้นเป็นอย่างดี

                "เป็นไปไม่ได้...!" ฮัวเหวินเยี่ยนอุทานขึ้นมาด้วยเสียงที่แหบแห้ง ขาของนางก้าวถอยหลังอย่างลืมตัว สมองที่เคยเฉียบขาดแจ่มใสกลับกลายเป็นมืดทึบ หัวหมุนมึนงงกับเรื่องราวตรงหน้า "ทำไมเจ้าเด็กนี่ถึงมีพลังของผู้นำทางวิหคเพลิงอมตะ"

                แผนการที่เตรียมมาของฮัวเหวินเยี่ยนวางมาล้วนพังทลายสิ้น

                "ท่านประมุขดินแดนศักดิ์สิทธิ์วิหคเพลิงอมตะ ท่านช่วยตัดสินผลการทดสอบของข้าด้วย" เสวี่ยหมิงหันไปยื่นคารวะให้กับฮัวเหวินเยี่ยนตามมารยาท

                "เจ้า เจ้าผ่านการทดสอบ" เอ่ยจบฮัวเหวินเยี่ยนก็เหินทะยานกลับไปยังที่นั่งของตนเอง ก่อนจะสั่งการผู้คนและเร่งเดินจากไปในทันที

                หลังเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเรื่องราวของเสวี่ยหมิงก็แพร่กระจายออกไปราวกับไฟลามทุ่ง แม้แต่ผู้อาวุโสของดินแดนศักดิ์สิทธิ์วิหคเพลิงอมตะยังเกิดเสียงแตก เพราะบ้างเห็นว่าควรเร่งกำจัดเสวี่ยหมิงเสีย แต่อีกส่วนกลับเห็นว่านี่เป็นโอกาสให้เร่งดึงรั้งเสวี่ยหมิงมาเป็นผู้คนของดินแดนศักดิ์สิทธิ์วิหคเพลิงอมตะ เพราะหากเสวี่ยหมิงเข้าเป็นส่วนหนึ่งของพวกมัน นั่นไม่เท่ากับว่าพวกมันจะมีหนึ่งเทพธิดาวิหคเพลิงอมตะ และอีกหนึ่งเทพบุตรแห่งวิหคเพลิงอมตะหรอกหรือ ถึงแม้ในประวัติศาสตร์อันยาวนานของดินแดนศักดิ์สิทธิ์วิหคเพลิงอมตะจะไม่เคยมีบุรุษเพศที่ถือครองพลังของผู้นำทางวิหคเพลิงอมตะมาก่อนก็ตาม

                เรื่องราวสร้างความวุ่นวายเกินกว่าที่จะควบคุม ทำให้ฮัวเหวินเยี่ยนเองก็สับสนไม่น้อย แต่การแก้ปัญหาที่รวดเร็วและฉับไวล้วนเป็นจุดเด่นของประมุขดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้ แม้ในชั่วยามแรกที่รับรู้นางจะยังสับสนอยู่บ้าง แต่หลังจากนั้นฮัวเหวินเยี่ยนก็คิดถึงความเป็นไปได้ต่าง ๆ นานาที่อาจเกิดขึ้น นางจึงไม่รั้งรอสั่งปิดดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้เป็นการชั่วคราว ห้ามผู้คนเข้าออกจนกว่าการเข้าสู่เส้นทางวิหคเพลิงอมตะในครั้งนี้จะเสร็จสิ้น ซึ่งในครั้งก่อน ๆ การทดสอบล้วนกินเวลาตั้งแต่ 10 วันถึงหนึ่งเดือน

                หลังจากนั้นนางก็เรียกประชุมเหล่าผู้อาวุโสและผู้คุมกฎทั้งหมด เพื่อหารือเรื่องราวที่เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ รวมถึงวางแผนการรับมือ หากว่าเสวี่ยหมิงเป็นไส้ศึกที่ผู้คนตระกูลหลงส่งมา แต่เมื่อมีผู้อาวุโสหลายคนเอ่ยถึงเหตุการณ์ของอาจารย์ของหนิงเซียน ซึ่งเป็นผู้แซ่หลงเช่นกัน ก็ทำให้ฮัวเหวินเยี่ยนไม่พอใจ จนอารมณ์ของนางขุ่นมัว และสุดท้ายการหารือก็จบลงโดยที่ไม่ได้ข้อสรุปใด ๆ แม้ว่าผู้อาวุโสหลายคนจะโน้มเอียงไปทางให้ดึงเสวี่ยหมิงเข้ามาเป็นพวก แต่เพราะจิตใจของฮัวเหวินเยี่ยนนั้นเชื่อไปสนิทใจแล้วว่าเสวี่ยหมิงนั้นเป็นคนร้าย นางจึงหมายคิดแผนจัดการไปตามสถานการณ์ที่เกิดขึ้น

                ด้านหนิงเซียนหลังจากที่เสวี่ยหมิงผ่านการทดสอบไปได้ เด็กสาวก็ดีใจยกใหญ่ แม้จะสงสัยในพลังที่เสวี่ยหมิงถือครองแต่นางก็ไม่ได้เอ่ยถามออกไป เพียงเกรงกลัวว่าเวลาอีกสองวันที่เหลือจะเกิดเหตุการณ์ไม่คาดคิด จึงได้ชักชวนเสวี่ยหมิงมาพักยังบ้านพักหลังข้าง ๆ กับตนเองซึ่งแต่เดิมเป็นของหลิงจือ แต่เมื่อเสวี่ยหมิงมาพักอยู่ นางจึงได้ให้หลิงจือจึงมาพักอยู่กับตนเอง ทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างหนิงเซียนและหลิงจือยิ่งมายิ่งสนิทสนม

                จ้าวฮุยหลังจากที่พ่ายแพ้ต่อเสวี่ยหมิง มันก็หมดสติไปหนึ่งวันเต็ม ๆ เมื่อฟื้นตื่นขึ้นมาก็คิดแค้นใจ เหตุใดสวรรค์ต้องส่งเสวี่ยหมิงมาขัดขวางมันเสียทุกครา ตั้งแต่เรื่องราวของหลิงจือ จนกระทั่งโชควาสนาใหญ่ที่มันไม่เคยคาดคิดที่ถูกเลือกให้เข้าสู่เส้นทางวิหคเพลิงอมตะ ทุกสิ่งล้วนถูกเสวี่ยหมิงแย่งชิงไปหมดสิ้น

                ฮัวเหวินเยี่ยนที่มากประสบการณ์ล้วนมองเห็นความคับข้องในจิตใจของจ้าวฮุย หวังใช้ประโยชน์จากคนนอกดินแดนศักดิ์สิทธิ์วิหคเพลิงอีกครา หมายว่าเรื่องราวผิดพลาดยังยืนกรานปฏิเสธได้ ส่งฟางเยี่ยศิษย์คนสนิทให้ไปตามจ้าวฮุยมาพบก่อนถึงวันครบกำหนดหนึ่งวัน

                สุดท้ายคือเรื่องราวของเสวี่ยหมิง หลังจากได้ชัยชนะพร้อมผ่านการทดสอบชนิดที่ทำเอาผู้คนในดินแดนศักดิ์สิทธิ์วิหคเพลิงอมตะตกตะลึงไปตาม ๆ กัน แม้เสวี่ยหมิงจะรับรู้ว่าพลังของตนเองนั้นเพิ่มขึ้นอย่างมาก แต่ก็ไม่ได้หลงระเริงยินดีนัก เพราะเสวี่ยหมิงเองก็รับรู้ถึงจิตมุ่งร้ายที่ประมุขดินแดนศักดิ์สิทธิ์วิหคเพลิงอมตะมีต่อตนเอง แม้ผู้ร้ายจะไม่ได้เปิดฉากโจมตีซึ่งหน้าด้วยเหตุผลใดก็ตาม แต่หากไม่ระวังเอาไว้ วิมานอันงดงามที่เพิ่งก่อกำเนิดอาจจะพังทลายลงได้ทุกเมื่อ แม้ว่าตอนนี้เสวี่ยหมิงจะย้ายมาพักอยู่ในเรือนหลังเล็กด้านข้างเรือนของหนิงเซียน แต่ก็ไม่ได้พักผ่อนอย่างวางใจ นั่งสมาธิฝึกฝนเร่งปรับพลังที่ได้รับมาให้คงที่ พร้อมแผ่พุ่งพลังจิตวิญญาณออกไปเพื่อเฝ้าระวังอีกทาง

                แต่เวลาผ่านพ้นจนถึงวันครบกำหนดทดสอบโดยไร้ซึ่งเรื่องราวใด ๆ เกิดขึ้น เสวี่ยหมิงพร้อมด้วยหนิงเซียนก็เดินทางมาไปยังจุดนัดหมายตั้งแต่เช้าตรู่

                ลานกว้างด้านหน้าภูเขาไฟศักดิ์สิทธิ์เต็มแน่นไปด้วยผู้คนระดับสูงของดินแดนศักดิ์สิทธิ์วิหคเพลิงอมตะ เมื่อห่างอีกราวครึ่งชั่วยามจะถึงหมายกำหนดการ ฮัวเหวินเยี่ยนก็เดินทางมาถึงพร้อมผู้อาวุโสสูงสุด และรองประมุขของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ ในมือของฮัวเหวินเยี่ยนถือกุญแจโบราณขนาดเท่าแขนเด็ก บนผิวโบราณของกุญแจปรากฏลวดลายอักขระเรืองแสงสลักเอาไว้จนแทบจะไร้ที่ว่างติดมาด้วย เมื่อนางเดินผ่านหนิงเซียนก็ปรายตามองพร้อมฉีกยิ้มให้ แต่เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นเสวี่ยหมิงที่ยืนอยู่ถัดไป นางก็ชักสีหน้ากลับกลายเป็นเรียบเฉยและเดินตรงต่อไปโดยไม่ได้สนใจผู้อื่นอีก