"คุณหนูพูดเกินไปแล้วนะครับ ผมไม่เคยปล่อยเนื้อปล่อยตัวแบบนั้น อีกอย่างผมก็ไม่เคยให้ท่าแฟนคุณหนูอย่างที่คุณหนูคิด มีแต่แฟนคุณหนูเองมากกว่าที่ชอบฉวยโอกาสกับผมตลอด คุณหนูเองคงไม่รู้สินะครับว่าแฟนของคุณหนูเป็เกย์ แต่ก็ช่างเถอะครับผมไม่สนใจหรอกว่าใครจะเป็ยังไง เมื่อผมเป็ต้นเหตุที่ทำให้แฟนคุณหนูเลิกกับคุณหนูในวันนั้น มันผิดที่แฟนของคุณหนูไม่ซื่อสัตย์กับตัวคุณหนูมากกว่าไม่เกี่ยวอะไรกับผมเลย แต่เพื่อความสบายใจของนายหญิงและคุณหนูผมจะลาออกเองครับ คุณทั้งสองคนจะได้ไม่ต้องเห็นหน้าผมอีก สวัสดีครับ..." ไม่ทันทีที่นายใหญ่ของบ้านจะเชื้อเชิญให้พ่อบ้านหนุ่มได้อธิบายเหตุผลทั้งหมด ลูกสาวของตนกับพ่อบ้านหนุ่มก็โต้เถียงกันไปมาโดยคำอธิบายสุดท้ายของบ่าวรับใช้จบลง ก็เป็เหตุให้สองแม่ลูกแสยะยิ้มอย่างมีชัย แต่กลับสร้างความใให้กับประมุขของบ้านไม่น้อย
"ปาร์วีนเดี๋ยวก่อน!! เธอจะลาออกจริงๆ หรอ?"
"ครับนาย ผมคงอยู่ที่นี่ต่อไปไม่ได้ครับ"
"ดี รีบไสหัวออกไปเลยนะบ้านหลังนี้ไม่ต้อนรับแก แล้วไม่เคยอยากให้แกอยู่ที่นี่ด้วยซ้ำ" นายใหญ่ของบ้านเหลือบตามองลูกสาวของตนด้วยความรู้สึกระอา ก่อนจะหันมาถามบ่าวรับใช้อย่างห่วงใย
"แล้วเธอจะไปอยู่ไหนบ้านของเธอก็อยู่ต่างจังหวัดไม่ใช่หรอและอีกอย่างก็ไม่มีใครอยู่ที่นั่น เธอจะอยู่กับใครล่ะปาร์วีน?.."
"คุณพ่อขามันอยากลาออกก็ปล่อยมันไปสิคะ จะไปรั้งมันไว้ทำไม... ไปเลยจะไปไหนก็ไป!!"
"หยุดเดี๋ยวนี้นะลูกแพร! รู้ไหมว่าลูกกำลังไล่ใคร... ลูกกำลังไล่..."
ขณะที่ประมุขของบ้านกำลังจะเอ่ยถึงพ่อบ้านหนุ่มว่าแท้ที่จริงว่าแล้วเขาเป็ใคร แต่ก็ถูกสายตาหนึ่งมองมาอย่างจัง!!
"นายท่านไม่ต้องคิดมากหรอกครับ บ้านก็กลับไม่ได้ผมก็คงต้องหางานใหม่ทำ.. ผมเองคงอยู่ไม่ได้หรอกครับกับคนที่พูดจาดูถูกผมทำเหมือนกับผมไม่ใช่มนุษย์ ไม่มีศักดิ์ศรี คนหนึ่งก็แสนร้าย คนหนึ่งก็เอาแต่ใจและช่างฟ้อง ส่วนอีกคนก็เ้าชู้มือไว ดีที่นายท่านไม่ใช่คนแบบนั้นผมจึงรู้สึกปลอดภัยและมีความสุขทุกครั้งที่อยู่ใกล้ๆ นายท่าน ผมลาละครับ สวัสดีครับ.."
พ่อบ้านหนุ่มยกมือไหว้คนทั้งสามอีกครั้ง ขณะที่สองแม่ ลูกยังคงยืนทึ่งกับคำพูดของพ่อบ้านหนุ่ม ซึ่งเธอทั้งสองคนไม่เคยได้ยินจากปากของเขามาก่อน
"เดี๋ยวฉันลงไปส่งนะ ฉันเองต้องขอโทษเธอด้วยที่ทำให้ต้องลำบาก ฉันผิดเองที่ตามใจพวกเขามาโดยตลอด คนที่รับกรรมก็คือเธอ ฉันขอโทษนะ ถึงยังไงหากเธอเดือดร้อนหรือ้าความช่วยเหลือให้นึกถึงฉันนะฉันพร้อมที่จะช่วยเหลือเธอตลอด..."
นายท่านของเขากล่าวพร้อมเดินลงมาส่งพ่อบ้านหนุ่มที่กำลังจะจากไปถึงหน้าประตูห้องนอน
"ผมเองต้องขอบคุณนายท่านเหมือนกันนะครับที่ให้โอกาสผมได้ทำงานที่นี้ ผมจะไม่ลืมพระคุณของท่านเลย" เขากล่าวขอบคุณผู้มีพระคุณอีกครั้ง
ส่วนประมุขของบ้านรีบยกมือรับไหว้อย่างนอบน้อม ก่อนที่พ่อบ้านหนุ่มจะเข้าห้องเก็บของในห้องนอนส่วนตัวจนเรียบร้อย เดินออกมาหน้าบ้านเพื่อหารถเดินทางไปยังหมู่บ้านจัดสรรอีกแห่งหนึ่ง ซึ่งอยู่คนละฟากฝั่งของกรุงเทพที่เขาเพิ่งลาออกไป ปาร์วีนรีบติดต่อบุคคลหนึ่งคนที่เคยติดต่อไว้เพื่อจะไปสมัครงานในตำแหน่งพ่อบ้านเช่นเคย
"พอกันทีกับความวุ่นวายในบ้านหลังนี้ เกลียดที่สุดไอ้ความขี้เหวี่ยง ขี้วีน จอมโวยวาย เอาแต่ใจ ความเ้าชู้มือไวและความหื่นอะไรพวกเนี่ย หวังว่านายใหม่ บ้านใหม่ คงจะไม่เป็แบบนี้นะ สา...ธุ!! "
เขายืนข้างกระเป๋าใบใหญ่ 3-4 ใบของตนพลางรำพันกับตัวเองขณะที่ยืนรอรถแท็กซี่เพื่อจะเดินทางไปหมู่บ้านแห่งใหม่
"ออกไป!! ออกไปให้หมดทุกคนผมจะนอน" เสียงตวาดดังลั่นห้องนอนหรู
"คุณชายคะ 9 โมงครึ่งแล้วค่ะ ได้เวลาทานข้าวเช้าแล้วนะคะ ไหนยังต้องเรียนพิเศษตอน 10 โมงเช้าอีกค่ะและตอน..."
"หยุด!! ผมบอกว่าอะไร ให้ออกไปใช่ไหม"
คุณชายน้อยประจำบ้านกล่าวสวนด้วยเสียงเรียบแต่ฟังดูเยือกเย็นจับขั้วหัวใจ ขณะที่แม่บ้านสาวยังรายงานตารางกิจกรรมประจำวันไม่จบ
ทุกคนได้ยินเสียงแบบนี้ต่างรู้ดีว่า หากไม่หยุดทำตามคำสั่งจะเกิดอะไรขึ้น ทำให้แม่บ้านทั้งสองคนยอมออกจากห้องนอนคุณชายน้อยอย่างขัดไม่ได้ด้วยสีหน้าอมทุกข์
หลังจากที่แม่บ้านปิดประตูห้องเรียบร้อยก็นอนต่ออย่างสบายใจโดยไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น
"ฉันจะทำยังไงดีคะป้า คุณชายเพิ่งไล่ฉันสองคนลงมาเนี่ย อีกไม่กี่นาทีอาจารย์สอนพิเศษจะมาถึงแล้วด้วยค่ะ" แม่บ้านสาวรายงานสถานการณ์หลังถูกหญิงวัยกลางคนใช้ให้ขึ้นไปปลุกคุณชายน้อยอย่างเช่นทุกเช้า
"อ้าวอีกแล้วคุณชายไมล์ ต้องให้นมขึ้นไปปลุกอีกหรอนี่ ขี้เซาจริงๆ ไม่เป็อะไรเดี๋ยวฉันจัดการเอง เธอสองคนไปทำงานต่อเถอะ" แม่นมของคุณชายไมล์บ่นกับตัวเองเสร็จ ก็หันมาบอกคนรับใช้ทั้งสองที่รอรับคำสั่งอื่นอยู่
"ค่ะป้า"
สิ้นคำสาวใช้ทั้งสองคน นางจึงขึ้นไปชั้นบนบ้านใหญ่เพื่อปลุกคุณชายน้อยของนางตามเคย เมื่อเข้ามาถึงในห้องนอนนางนั่งลงขอบเตียงฝั่งที่คนขี้เซานอนหลับอยู่
"คุณชายลุกเถอะค่ะ นมรู้นะว่าคุณชายรู้ว่านมต้องขึ้นมาปลุกเอง" นมกล่าวอย่างรู้ใจ
"นมอ่ะ ไม่น่าลำบากขึ้นมาปลุกผมเลย.." คนขี้เซารีบลุกขึ้นกอดหญิงวัยกลางคนที่เขาเรียกสั้นๆ ว่านมหรือแม่นมจากทางด้านหลัง ก่อนจะซบหน้ากับหลังของนาง
"ไม่ได้หรอกค่ะ ตอนนี้อาจารย์ที่สอนพิเศษคุณชายน่าจะมาถึงแล้วนะคะ"
คุณชายน้อยฟังพลางคลายกอดจากแม่นมแล้วลงจากเตียงก่อนหันมาหอมแก้มนางแล้ววิ่งเข้าห้องน้ำไปพร้อมทั้งส่งเสียงหัวเราะชอบใจ
"ยังไม่อาบน้ำ มาหอมนมได้ยังไงคะเนี่ย เดี๋ยวนมลงไปต้อนรับอาจารย์ก่อนนะคะคุณชาย"
"ครับนม ผมจะรีบลงไปหอมนมอีกรอบหลังอาบน้ำเสร็จแล้วนะครับ"
"ค่ะๆ ไม่ต้องรีบนะคะ ทุกคนรออยู่ 55"
"ครับ นมอ่ะ 555"
2K
