ทะลุเวลามาเป็น ชายาองค์ชายแฝด

      อีกฟากฝั่งของห้องเครื่อง อาเฟยกำลังยืนคุมเเละตรวจสอบวิธีการทำอาหารทุกขั้นตอนตั้งเเต่เตรียมวัตถุดิบไปจนถึงตักใส่ชามเตรียมยกออกไปเสิร์ฟ ขณะที่ลำเลียงอาหารออกจากห้องเครื่อง เสี่ยงอี้ที่แอบมานอนในห้องเครื่องก็ได้ตื่นขึ้นมาเห็นพอดี นางสังเกตเห็นว่าคนที่ลำเลียงอาหารออกไปก็คืออาเฟยคนสนิทของอี้เถียน ด้วยความสงสัยนางจึงรีบวิ่งออกไปขวางขบวนอาหารให้หยุดชะงัก

    "ช้าก่อน!!"

    "เสี่ยวอี้!!..อะไรของเจ้าเนี่ย…เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?"

    “เรื่องนั้นไม่สำคัญหรอกว่าเเต่ เจ้าจะยกอาหารพวกนี้ไปที่ใดกัน?”

    "ไม่ใช่เรื่องของเจ้า หลบไป!"

    “ไม่หลบ!! จนกว่าเจ้าจะบอกข้าว่าจะเอาอาหารพวกนี้ไปที่ใด”

    “นี่เป็นสำรับของฝ่าบาท องค์ชายอี้เถียนให้ข้านำขึ้นถวาย ได้ยินเช่นนี้เเล้วถ้าเจ้าไม่อยากหัวขาดก็ไปให้พ้นๆทางข้าซะ!!”

    “สำรับฝ่าบาท!! พระองค์ทรงเป็นอะไรงั้นหรือ?”

    “ท่าทางเจ้าจะยุ่งไม่เข้าเรื่อง…มากับข้าสิ”

    “เจ้าจะพาข้าไปที่ใดกัน?”

    “เอ้า!! ก็เจ้าอยากรู้ไม่ใช่หรือไง ข้าก็จะพาเจ้าไปถามฝ่าบาทด้วยตัวของเจ้าเองไง เเต่ข้าไม่รับรองนะว่าหลังจากที่เจ้าถามจบ เจ้ายังจะมีชีวิตอยู่หรือไม่น่ะ!!”

    “บ้า!!….ข้าว่า…ข้าไปหาคุณหนูของข้าดีกว่า พวกเจ้าจะไปไหนก็ไปเถอะ ไป..ไปดีกว่า….”

    "จุ้นจ้านจริงๆ เอ้าไป..เดินต่อ! เร็วเข้า!!" อาเฟยนำสำรับอาหารอ้อมไปยังหลังจวนใหญ่เพื่อไม่ให้ผิดสังเกต ก่อนจะเดินเลี้ยวเข้ามุมอับท้ายจวนเพื่อลัดเลาะไปยังคุกใต้ดิน เพื่อไม่ให้เป็นที่สงสัยและระวังคงามปลอดภัยให้สนมลี อี้เถียนจึงมอบหน้าที่ให้อาเฟยเป็นคนนำอาหารไปให้สนมลีด้วยตนเอง อาเฟยรับอาสาทำหน้าที่นี้และตอนนี้เขาก็ได้มาถึงแากทางเข้าคุกใต้ดินเเล้ว 

    "ข้าเอาอาหารมาให้พระสนมลี ช่วยเปิดประตูด้วย"

        "เชิญ!!" ทันทีที่ประตูคุกเปิดเสียงนักโทษก็ดังกระหึ่มมาจากสองฟากฝั่งทางเดิน พวกเขาพยายามยื่นมือออกมาจับกินอาหารในสำรับเเต่โชคดีที่อาเฟยประคองสำรับได้ดี เหล่านักโทษพวกนั้นจึงไม่สามารถฉกชิงอาหารจากสำรับไปได้ ประตูห้องขังของสนมลีถูกเปิดออก เหล่านางกำนัลรีบนำสำรับเข้าไปจัดเตรียม หนึ่งในนั้นมีเสี่ยวอิงที่มาคอยดูเเลสนมลีอย่างใกล้ชิดด้วย

"อาเฟย ปิดประตูได้เลย"

“เจ้าคิดจะทำอะไร เสี่ยวอิง?”

“ข้าน้อยตัดสินใจจะมาอยู่ที่นี่ เพื่อคอยปรนนิบัติรับใช้พระสนมตามเดิมเจ้าค่ะ อย่างน้อยๆก็ให้ข้าได้อยู่ดูเเลพระสนมเช่นเคยนะเจ้าคะ”

“เจ้าไม่ได้ทำอะไรผิด เจ้าไม่ควรมาอยู่ที่นี่”

“ข้าผิดเต็มๆต่างหากล่ะเจ้าคะ พระสมเป็นคนใช้ข้าเอาดอกไม้ไปให้พระสนมฮง ดังนั้นข้าจึงมีส่วนผิดเจ้าค่ะ อาเฟย…ปิดประตูเลยเจ้าค่ะ ข้าตัดสินใจดีแล้วเจ้าค่ะ”

“ข้าทำเช่นนั้นไม่ได้หรอกเสี่ยวอิง องค์ชายอี้เถียนสั่งข้าไว้แล้วว่าไม่ให้ใครมายุ่มย่ามในบริเวณ เวลานี้พระสนมลีได้ชื่อว่าเป็นนักโทษคนนึงเเต่ถ้าเจ้าอยากจะกลับมาทำหน้าที่เจ้าตามเดิม..เช่นนั้นเจ้าค่อยเข้ามาพร้อมๆกับข้าดีหรือไม่ล่ะ?”

"ได้เจ้าค่ะ ข้าตกลง พระสนม…ขอให้ข้าได้คอยดูเเลท่านเช่นนี้ตลอดไปนะเจ้าคะ พระชายาซูเจินเป็นห่วงท่านมาก พระสนมอยากให้ข้าพานางมาเยี่ยมท่านไหมเจ้าคะ?"

"อย่าเลย! ข้าไม่อยากให้ซูเจินต้องมาพบข้าในสถานที่เช่นนี้ อีกอย่างสถานะข้าตอนนี้ไม่คู่ควรที่จะเจอกับนางด้วยซ้ำ"

"พระสนม…"

"อาเฟย..เจ้าเก็บอาหารพวกนี้ออกไปเถิด ข้ายังไม่หิวเลย"

"ไม่ได้พะยะค่ะ..องค์ชายอี้เถียนทรงกำชับกับข้าไว้ว่าจะต้องให้พระสนมเสวยจนหมด ข้าถึงจะเก็บสำรับออกไปได้พะยะค่ะ"

"ข้ายอมรับนะว่าถึงเเม่ว่าข้าจะมีสภาพเป็นอยู่ดีกว่านักโทษคนอื่น เเต่ด้วยสภาพเเวดล้อมแล้วมันก็ทำให้ข้ากลืนข้าวไม่ลงจริงๆ ข้ารู้สึกว่าร่างกายของข้ามันอ่อนเพลียและง่วงนอนท่าเดียวเลย"

"จะว่าไป พระพักตร์ของพระสนมก็ดูซีดๆไปนะเจ้าคะ หรือว่า…ว้าย!!พระสนม ตัวร้อนจี๋เลยเจ้าค่ะ!!" เสี่ยวอิงเอามือเอื้อมไปอังที่หน้าผากของสนมลี จึงได้รู้ว่านางตัวร้อนเหมือนจะไม่สบาย อาจจะเป็นเพราะแปลกที่บวกกับสภาพเเวดล้อมที่ไม่โดนเเสงเเดดด้วย ร่างกายของนางจึงปรับสภาพไม่ทันนั่นเอง เหตุการณ์นี้ทำให้อาเฟยนิ่งนอนใจไม่ได้อีกต่อไป..

"อะไรนะ!!สนมลีตัวร้อนงั้นหรือ!! อี้เถียน..ตามหมอหลวงไปดูอาการนางเร็วเข้า!!นางจะเป็นอะไรตอนนี้ไม่ได้เด็ดขาด!!"

"พะยะค่ะท่านพ่อ!! อาเฟยเจ้ารีบไปที่หอปรุงยาแล้วพาหมอหลวงที่เก่งที่สุด พาเขาไปที่คุกใต้ดินอย่างลับๆ ข้าจะรีบล่วงหน้าไปก่อน"

"พะยะค่ะองค์ชาย!!" อี้เถียนรีบพรวดพราดออกไปโดยไม่รู้ตัวว่าตอนนี้เขากำลังเเสดงความรู้สึกในใจออกมา ระหว่างทางไปเขาเอาเเต่โทษตัวเองว่าที่นางเป็นแบบนี้เพราะเขาคนเดียว

"คอยข้าก่อนนะสนมลี เจ้าต้องไม่เป็นอะไร?" ด้วยความใจร้อนหุนหันพลัยเเล่นทำให้อี้เถียนลืมไปทางลัด เขาเลือกที่จะเดินทางสายหลักไปยังคุกใต้ดินและในตอนนั้นเองซูเจินก็ได้เดินออกมาจากจวนพอดี เป็นจังหวะเดียวกันกับที่นางเห็นอี้เถียนวิ่งผ่านไปด้วยความรีบร้อน ความที่เห็นว่าผิดสังเกตซูเจินจึงเเอบย่องตามไปโดยไม่ให้อี้เถียนรู้ตัว เส้นทางมันบ่งบอกชัดเจนว่าอี้เถียนกำลังเดินทางไปยังท้ายเมืองเเน่นอนว่าก่อนหน้านี้อาฉางได้บอกซูเจินไว้เกี่ยวกับคุกท้ายเมือง นั่นจึงเป็นสาเหตุที่ทำให้ซูเจินมั่นใจว่า อี้เถียนจะต้องพานางไปเจอสนมลีที่คุกใต้ดินได้เเน่ๆ…..ฟ้าดินเป็นใจเมื่อในที่สุดอี้เถียนก็ได้พาซูเจินมสจนถึงปากทางเข้าไปยังคุกใต้ดินนั่นเอง…ทว่าระหว่างนั้นซูเจินก็ได้แอบเห็นอาเฟยพาหมอหลวงจากห้องปรุงยาตามมาสมทบพอดี..ซูเจินเห็นท่าไม่ดีจึงพยายามจะเข้าไปดูข้างใน ทว่าตอนนั้นนั่นเองนางก็ต้องหมดสติไป….