(ฟรี 110 ตอน) ยอดยุทธ์: ระบบฝึกฝนไร้ขีดจำกัด

บทที่ 28:ศิลาสยบมาร

“ใครกัน!”

ลู่เฟิงตวาดมือขวาชักขวานผ่าฟืนจากเอวออกมากระชับแน่นในพริบตา

ทว่าภายในห้องกลับเงียบงันไร้เงาร่างของผู้ใด มีเพียงเสียงกระซิบปริศนาที่ยังคงดังก้องอยู่ในจิตใจไม่ยอมหยุดราวกับมีบางสิ่งฝังลึกอยู่ในหัว และกำลังเค้นเสียงเรียกเขาอย่างดื้อดึง

ความเย็นเยียบแล่นพล่านขึ้นมาถึงสันหลังเด็กหนุ่มกวาดสายตามองไปรอบห้องนอนของบิดา มารดา ที่ถูกพวกหลิวตารื้อค้นจนสภาพเละเทะ

ตู้ไม้เก่าล้มคว่ำลิ้นชักกระจัดกระจาย เสื้อผ้าเก่าขาดกองปะปนอยู่กับเศษไม้ และฝุ่นหนา

นอกเหนือจากเสียงลึกลับแล้วเขาก็ไม่พบสิ่งผิดปกติอื่นใดอีก

'หากมีกลไกซ่อนอยู่จริงพวกหลิวตารวมถึงมือปราบที่มาค้นห้องก่อนหน้านี้ก็น่าจะไหวตัวทันไปแล้ว'

ทันใดนั้นแสงสีน้ำเงินจางๆ ก็วาบขึ้นจากพื้นห้องฝั่งขวา

ลู่เฟิงตอบสนองตามสัญชาตญาณร่างของเขาพุ่งถอยปราดออกไปนอกธรณีประตูทันที

น่าแปลกที่ทันทีที่เท้าพ้นเขตห้องเสียงเรียกในหัวพลันอันตรธานหายไปอย่างไร้ร่องรอย

เขายืนนิ่งจ้องเขม็งไปยังจุดที่แสงวาบเมื่อครู่

ทว่าพื้นดินตรงนั้นกลับดูธรรมดาสามัญไม่มีแสง ไม่มีลวดลายใดๆ ทั้งสิ้น

เด็กหนุ่มขมวดคิ้วตัดสินใจกำขวานแน่นแล้วก้าวกลับเข้าไปในห้องอีกครั้ง

ทันทีที่เหยียบย่างเข้าสู่เขตห้องเสียงกระซิบคำว่า

“มา”

ก็พลันดังก้องขึ้นมาอีกระลอกคราวนี้มันหนักแน่น และบาดลึกยิ่งกว่าเดิม

ลู่เฟิงสืบเท้าตรงไปยังจุดที่เคยเกิดแสงยิ่งเข้าใกล้ ลวดลายอักขระสีน้ำเงินซับซ้อนประหลาดตาที่เขาไม่เคยพบเห็นก็ค่อยๆเด่นชัด และกะพริบถี่ขึ้น

แต่พอเขาลองถอยหลังออกห่างแสงเหล่านั้นก็เลือนหายไปราวกับไม่เคยมีอยู่

'เข้าใกล้จึงปรากฏ ถอยออกจึงซ่อนเร้น...นี่คือสิ่งที่ท่านพ่อ ท่านแม่ทิ้งไว้รึ? แล้วเหตุใดมันถึงตอบสนองเฉพาะข้า'

‘หลิวต้าและพวกมือปราบต่างเคยเข้ามาในห้องนี้ แต่กลไกกลับไม่ทำงานหรืออาจเป็นเพราะการรื้อค้นอย่างบ้าคลั่งก่อนหน้านี้ได้ไปขยับทำลายสิ่งพรางตาบางอย่างเข้า?’

หลังนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งลู่เฟิงก็ย่อตัวลงแล้วยื่นปลายนิ้วไป แตะลวดลายแสงบนพื้น

ทันทีที่นิ้วแตะโดนอักขระสีน้ำเงินบนพื้นก็หมุนวนกลายเป็นหลุมลึกพลังมหาศาลฉุดกระชากร่างของลู่เฟิงให้ดิ่งวูบลงไปทันทีโดยไม่ทันตั้งตัว

เขารู้สึกวิงเวียนจนโลกหมุนคว้างแต่เพียงพริบตาเดียวเท้าก็เหยียบโดนพื้นแข็ง

เมื่อลืมตาขึ้นมาภาพห้องนอนที่คุ้นเคยกลับหายไป กลายเป็นทางเดินหินอันมืดสลัวรอบด้าน

ไอเย็นยะเยือกปนกลิ่นอับชื้นพุ่งเข้าปะทะผิวกายทันทีมันหนาวเหน็บเสียดแทงลึกถึงกระดูก ยิ่งกว่าลมหิมะด้านบนหลายเท่า

ลู่เฟิงรีบหันกลับไปมองด้านหลังเพื่อหาทางออกแต่กลับพบเพียงกำแพงหินทึบชื้นแฉะที่มีตะไคร่น้ำเกาะหนาแน่นจนปิดตายทางเดิมไว้หมดแล้ว

รอบตัวเขาตอนนี้มีเพียงผนังถ้ำที่เรียบเนียนด้านบนเป็นเพดานหินย้อยรูปทรงแปลกตามีเพียงแสงสลัวริบหรี่จากหินเรืองแสงที่ฝังอยู่ตามผนังพอให้มองเห็นเส้นทางทอดยาวไปข้างหน้าเท่านั้น

'นี่มันใต้ดินบ้านข้าอย่างนั้นหรือ?เป็นไปได้อย่างไร...หรือกลไกอักขระเมื่อครู่จะเคลื่อนย้ายพริบตาพาข้ามาไกลนับพันลี้แล้ว'

“มา!”

เสียงเรียกในหัวยังคงย้ำเตือนเมื่อไม่มีทางให้ถอย ลู่เฟิงจึงกระชับขวานผ่าฟืนเดินรุดหน้าไปตามทางแคบๆอย่างระมัดระวัง

หลังจากเดินไปได้ราวๆหกสิบเชียะ ก็พบทางแยก เขาไม่ผลีผลามใช้คมขวานสลักรอยเครื่องหมายไว้บนผนังหินก่อนจะเลือกเดินต่อไปอีกห้าสิบเชียะจนกระทั่งเส้นทางเปิดออกสู่ห้องโถงหินเขวขนาดกว้างหนึ่งจั้ง

ตรงกลางห้องลับมีแผ่นศิลาสีดำสนิทสูงท่วมหัวตั้งตระหง่านอยู่ผิวของมันสลักลวดลายซับซ้อนแน่นขนัด ด้านหน้ามีตัวอักษรโบราณขนาดใหญ่สามตัวลายเส้นเฉียบคมราวกับถูกฟันด้วยดาบ

แม้ลู่เฟิงจะไม่รู้จักอักษรเหล่านี้แต่โครงสร้างของมันดูคล้ายกับอักษรกระดองเต่าจากโลกเก่าของเขาและเมื่อลองเดินอ้อมไปดูด้านหลังก็พบตัวอักษรขนาดเล็กยิบย่อยส่องแสงเรืองรองดูพิศวง

เด็กหนุ่มเดินวนสำรวจรอบศิลาพลางนึกถึงความสามารถพิเศษของตนเอง

ยามที่เขาหยิบจับสิ่งใดระบบจะแจ้งข้อมูลของวัตถะนั้นขึ้นมาเสมอเหมือนวันแรกที่เขาแตะโดนดาบของหลี่ชิงเสวี่ย จนล่วงรู้ชื่อดาบ และเห็นภาพวิชาที่นางฝึก

ศิลาใหญ่ตรงหน้านี้ก็ย่อมไม่ใช่ของธรรมดาและวิธีเดียวที่จะรู้ความจริงคือต้องสัมผัสมัน

ลู่เฟิงสูดลมหายใจเข้าลึกแล้วยื่นฝ่ามือไปทาบลงบนแผ่นศิลาอันเย็นเฉียบ

พริบตานั้นพลังไร้รูปสายหนึ่งพุ่งปราดจากแผ่นหินแล่นเข้าสู่ร่างกายทันทีปราณโลหิตทั่วร่างของเขาปั่นป่วนอย่างบ้าคลั่งพร้อมกับมีข้อความลึกลับผุดขึ้นมาในหัว

[ค้นพบวัตถุ:ศิลาสยบมาร]

การหลอมรวมต้องใช้พลังวิญญาณ1,500 แต้ม

(พลังวิญญาณในปัจจุบันไม่เพียงพอไม่สามารถดำเนินการได้)

เมื่อหลอมรวมสำเร็จจะได้รับวิชาบำเพ็ญ: คัมภีร์จิตสวรรค์มังกรปีศาจ

ในภวังค์จิตภาพนิมิตอันน่าอัศจรรย์ใจถาโถมเข้ามาไม่ขาดสายภาพมังกรปีศาจตัวมหึมาทะยานแผลงฤทธิ์เหนือหมู่เมฆแสงดาบยักษ์ฟาดฟันกวาดล้างทำลายล้างผืนปฐพี

ภาพนิมิตโกลาหลผ่านไปอย่างรวดเร็วทว่าในวินาทีสุดท้าย ชายชุดขาวที่ยืนริมหน้าผากลับหันหน้ามาแล้วจ้องตรงมาที่ลู่เฟิงโดยตรง!

ลู่เฟิงใจหายวาบด้วยความกลัวรีบกระชากมือออกจากแผ่นศิลาทันที

เขายืนหอบหายใจแรงเหงื่อไหลท่วมหลังทั้งที่รอบตัวหนาวจัดภาพเมื่อครู่แฝงแรงกดดันมหาศาลจนสะท้านถึงดวงวิญญาณราวกับเขาได้ผ่านความตายมานับครั้งไม่ถ้วน

'ศิลาสยบมาร... หรือใต้ดินนี้จะมีจอมมารถูกผนึกอยู่จริงๆ?'

แต่เมื่อลองคิดดูข้อมูลตอนนี้ยังมีน้อยเกินไป เขาอาจจะไม่ได้อยู่ใต้เมืองฟงหมิงแต่อาจถูกวาร์ปมาไกลนับพันลี้แล้วก็ได้

ลู่เฟิงเลิกคิดฟุ้งซ่านแล้วหันหลังเดินกลับทางเดิม

เขาเดินย้อนกลับมาจนถึงกำแพงหินจุดแรกที่เข้ามาพยายามลูบคลำหาอักขระสีน้ำเงินอยู่นานจนมือเปื้อนตะไคร่น้ำแต่ผนังหินกลับเรียบสนิท ไม่มีสิ่งใดปรากฏขึ้นมาเลย

'ตอนเข้ามาง่ายดาย ขากลับทำไมไม่มีทางกลับ?'

เมื่อตระหนักได้ลู่เฟิงจึงเดินย้อนไปที่ทางแยก แล้วลองเดินไปอีกเส้นทางหนึ่ง ทันทีที่เข้าใกล้สุดทางกำแพงหินฝั่งนี้ก็กะพริบแสงอักขระสีน้ำเงินขึ้นมาทันที

เด็กหนุ่มไม่รอช้ายื่นมือไปแตะทันที

พริบตานั้นสายตาของเขาก็พร่าเลือนไปชั่วครู่ เมื่อรู้สึกตัวอีกครั้งเขาก็กลับมายืนอยู่กลางห้องนอนอันเละเทะของบิดามารดาตามเดิม

ลู่เฟิงมองซากปรักหักพังรอบตัวด้วยแววตาสับสน

'ข้าฝึกฝนวรยุทธ์แต่ดูเหมือนท่านพ่อท่านแม่จะเกี่ยวข้องกับพวกผู้บำเพ็ญเพียร...หากพวกท่านมีฤทธิ์เดชจริง เหตุใดถึงล้มป่วยตายง่ายๆ เช่นนั้นแถมยังไม่ทิ้งเงินทองหรือวิชาอะไรไว้ให้ลูกชายเลยสักตำลึง?'