เมื่อทุกคนเปลี่ยนอาชีพ: สัตว์อัญเชิญของข้าล้วนเป็นขนาดยักษ์!

        ฉัวะ!

        ด้วยการพุ่งโจมตีอันรวดเร็วของคมดาบพริบตาหวังเฉินก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้ายักษ์โทรลล์ทันทีในเสี้ยววินาทีต่อมา

        “โฮก!”

        ยักษ์โทรลล์เห็นมนุษย์ปรากฏตัวตรงหน้าก็คำรามลั่นเปิดปากหวังจะกลืนกินมนุษย์ผู้ส่งตัวเองมาถึงที่

        แต่แล้วในจังหวะนั้นเอง…

        ประกายแสงเย็นยะเยือกวาบผ่านหน้ามันมันรู้สึกเจ็บแปลบที่ลำคอ

        ยังไม่ทันได้คิดว่าเกิดอะไรขึ้นมันก็เห็นท้องฟ้าอันมืดมัว และร่างไร้หัวของตัวเอง

        ‘นั่นคือร่างของข้างั้นหรือ?’

        ยักษ์โทรลล์ได้แต่คิดแค่นั้นสติของมันก็ดับวูบลงในความมืดมิด

        ในขณะเดียวกันหวังเฉินที่สังหารยักษ์โทรลล์ตัวหนึ่งได้ด้วยดาบเดียวก็ไม่รอช้าเหยียบเท้าลงบนพื้นแล้วพุ่งตัวออกไปทันที

        สองจังหวะโจมตีต่อเนื่อง!

        เขาพุ่งไปขวางหน้ายักษ์โทรลล์อีกตัวหนึ่งชักดาบฟันศีรษะของมันจนขาดสะบั้น

        “โฮก โฮก โฮก!!”

        ยักษ์โทรลล์ที่พุ่งเข้าโจมตีโดยรอบเพิ่งจะตอบสนองได้หลังจากทุกสิ่งเกิดขึ้นแล้ว

        พวกมันมองมนุษย์ที่สังหารสหายร่วมเผ่าสองคนของพวกมันในพริบตาต่างพากันคำรามอย่างบ้าคลั่งและรุมล้อมเข้ามาราวกับจะฉีกร่างมนุษย์ผู้นั้นให้เป็นชิ้นๆ

        “โฮก!”

        แต่ทันทีที่พวกมันขยับเท้าเสียงคำรามของมังกรอันสูงส่งก็ดังขึ้นข้างหูพวกมัน

        เสียงยังไม่ทันขาดคำความเย็นยะเยือกที่ราวกับจะแช่แข็งวิญญาณก็ปกคลุมร่างของพวกมันทันที

        พรึ่บพรึ่บ พรึ่บ!!

        ปิงชิงกระพือปีกบินขึ้นสู่ท้องฟ้าและพ่นลมหายใจเยือกแข็งใส่ยักษ์โทรลล์ที่อยู่รอบตัวเจ้านายของมันโดยไม่ลังเล

        ครืนๆ…

        พลังอันรุนแรงฉีกร่างยักษ์โทรลล์สิบตัวที่อยู่ใกล้หวังเฉินที่สุดให้เป็นชิ้นๆในพริบตา

        เมื่อเห็นพวกมันกลายเป็นเศษซากกระจัดกระจายหวังเฉินก็ยิ้มขมขื่น และคลายทักษะลมวายุคลั่งที่เตรียมไว้ในมือออก

        จะมาแย่งสัตว์อสูรที่ฉันเตรียมจะฆ่าไปแบบนี้งั้นเหรอ?

        เจ้าปิงชิงน้อยนี่ช่างบ้าบิ่นยิ่งนัก!

        ในขณะที่เขากำลังบ่นในใจซูซูที่นอนอยู่บนศีรษะก็ส่งเสียงร้องออกมาอย่างไม่ยอมแพ้

        “หงิง!!”

        เมื่อเสียงนั้นดังขึ้นกลิ่นอายสีชมพูอ่อนก็ปกคลุมยักษ์โทรลล์ที่เหลือทั้งหมดทันที

        “โฮก โฮก โฮก!!”

        ท่ามกลางเสียงคำรามอันบ้าคลั่งยักษ์โทรลล์ที่เหลือก็จ้องมองเพื่อนร่วมเผ่าด้วยดวงตาสีแดงฉานแล้วก็พุ่งเข้าโจมตีโดยไม่ลังเล

        มียักษ์โทรลล์สองตัวที่จับเพื่อนร่วมเผ่ากดลงกับพื้นและเริ่มลงมือทำการสืบเผ่าพันธุ์

        ภาพนั้นช่างบาดตาจริงๆ!!

        ซู่ซู่!!

        หวังเฉินสะบัดลมวายุคลั่งขนาดใหญ่สองสายออกไปฟันยักษ์โทรลล์เหล่านั้นออกเป็นสองท่อนแล้วดึงจิ้งจอกเก้าหางเทวะซูซูที่อยู่บนศีรษะลงมาอย่างรู้สึกเจ็บปวด

        ก่อนหน้านี้ไม่กี่ระลอกเขาไม่ได้สังเกต แต่ตอนนี้เมื่อเห็นท่าทางยักษ์โทรลล์สองตัวนั้นเขาก็เพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่าทักษะมนต์เสน่ห์พันปีของจิ้งจอกเก้าหางเทวะนั้นไม่เพียงแต่จะทำให้เกิดความสับสนและเข่นฆ่ากันเองเท่านั้นแต่ยังมีผลทำให้เกิดความใคร่ได้อีกด้วย!

        หากใช้ทักษะนี้ในการต่อสู้กับมนุษย์แล้วเกิดผลกระทบนี้ขึ้นละก็ ภาพที่เกิดขึ้นคงเป็นสิ่งที่ไม่อาจจินตนาการได้เลย!

        “หงิงงงง!”

        เจ้าตัวน้อยมองเจ้านายด้วยความสงสัย

        “ต่อไปนี้ แก…”

        เมื่อเหลือบมองไปยังเจ้าตัวน้อยที่แสนไร้เดียงสาหวังเฉินเปิดปากจะพูด แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร สุดท้ายก็กลืนคำพูดเหล่านั้นลงคอ

        ความรุนแรงของทักษะนี้ประจักษ์แก่สายตาหากเพราะ 'ลูกเล่น' เล็กน้อยก็ละเลยไม่นำมาใช้เขาก็คงจะเป็นคนโง่เง่าเต็มที

        “ไม่เป็นไร!”

        “ทำได้ดีมาก!”

        หวังเฉินลูบหัวซูซูแล้วเงยหน้ามองไปรอบๆ

        ด้วยความร่วมมือของซูซูและปิงชิงจำนวนยักษ์โทรลล์ในระลอกที่แปดก็เหลือไม่มากแล้ว

        “เฮ้อ! ยักษ์โทรลล์ห้าสิบตัว ฉันแย่งมาได้แค่สี่ตัวเอง!”

        หวังเฉินถอนหายใจรู้สึกว่าหนทางข้างหน้าของเขายังอีกยาวไกล

        …

        “โอ้โห!”

        “ภาพนี้มันบาดตาเกินไปแล้ว!!”

        “นี่เราดูได้โดยไม่เสียเงินงั้นเหรอ?”

        “…”

        เมื่อภาพการสืบพันธุ์ของยักษ์โทรลล์ปรากฏขึ้นผู้คนภายนอกที่จ้องมองหน้าจออยู่ก็ส่งเสียงร้องด้วยความประหลาดใจเป็นระลอกๆ

        นักศึกษารุ่นพี่ส่วนใหญ่โดยเฉพาะนักศึกษาหญิง ต่างหน้าแดงก่ำและก้มหน้าลง แต่ก็มีบางคนแสดงสีหน้าตื่นเต้น

        “ทักษะของจิ้งจอกเก้าหางนี่มันน่ากลัวเกินไปแล้วไหม?”

        “การฆ่ากันเองแบบไม่เลือกหน้า บวกกับผลกระทบเมื่อครู่…”

        “ต่อไปใครจะกล้าสู้กับหวังเฉิน? แม้จะชนะก็คงต้องตายทางสังคมไปแล้ว!”

        “…”

        เมื่อยักษ์โทรลล์เหล่านั้นถูกฆ่าตายนักศึกษารุ่นพี่ก็มองหน้ากันด้วยสีหน้าแปลกประหลาดอย่างยิ่ง

        ผลกระทบจากภาพเมื่อครู่นั้นรุนแรงเกินไป!

        พวกเขาแทบจะจินตนาการไม่ออกว่าหากเกิดเหตุการณ์แบบนั้นกับตนเอง พวกเขาจะรับมืออย่างไร

        นี่ไม่ใช่แค่เรื่องการแพ้ชนะแล้ว!

        “อย่าไปยุ่งกับหวังเฉินเด็ดขาด ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม!”

        ในตอนนี้นักศึกษารุ่นพี่ทุกคนต่างก็มีความคิดเดียวกันผุดขึ้นมาในใจ

        และบนเวทีสูงในจัตุรัสอาจารย์ผู้สังเกตการณ์ต่างก็มีสีหน้าแปลกประหลาด

        ความแข็งแกร่งของจิ้งจอกเก้าหางเทวะทำให้พวกเขารู้สึกหนาวเหน็บ!

        “เอ่อ… เราควรแก้ไขกฎกติกาการต่อสู้บนเวทีในส่วนถัดไปดีไหมคะ?”

        อาจารย์ซุนเหมียวหน้าแดงและใช้ไม้เท้าเวทมนตร์เคาะพื้นเพื่อดึงดูดความสนใจของทุกคน

        “หากจิ้งจอกเก้าหางของหวังเฉินใช้ท่าไม้ตายเมื่อครู่กับคู่ต่อสู้ในการแข่งขันบนเวทีชื่อเสียงของมหาวิทยาลัยเหยียนหลงคงพังทลายลงแน่ๆ ค่ะ”

        “ถูกต้อง!”

        อาจารย์สาวสวยจากคณะเวทศาสตร์พยักหน้าด้วยความตกใจผลกระทบจากภาพเมื่อครู่รุนแรงเกินไปสำหรับเธอ

        หากมีนักศึกษาคนใดโดนทักษะนี้โจมตีเข้าแล้วโชคร้ายถูกซ้อนทับด้วยสถานะแห่งความใคร่ คงจะพังทลายลงในทันที

        นี่ไม่ใช่แค่การทำลายร่างกายแต่เป็นการทำลายจิตวิญญาณด้วย

        “งั้นแบบนี้ดีไหม เราจะให้ค่าตอบแทนหวังเฉินส่วนตัวแล้วในการต่อสู้บนเวทีส่วนที่สอง จะไม่ให้เขาพาจิ้งจอกเก้าหางลงสนาม”

        “อย่างไรก็ตาม ด้วยความแข็งแกร่งที่เขาแสดงออกมาการมีสัตว์อสูรลงอย่างน้อยหนึ่งตัวก็ไม่น่าจะส่งผลต่ออันดับของเขามากนัก”

        อาจารย์จ้าวจากคณะประจัญยุทธ์ที่อยู่ข้างๆครุ่นคิดแล้วเสนอความคิดเห็น

        “ดี!”

        ทันทีที่เขากล่าวจบอาจารย์รอบข้างก็พยักหน้าเห็นด้วยทันที

        “ถ้าอย่างนั้นก็ตกลงตามนี้!”

        เมื่อเห็นเช่นนั้นอาจารย์ซุนเหมียวผู้เป็นกรรมการก็พยักหน้าเห็นด้วยแล้วมองไปยังร่างที่สง่างามบนหน้าจอด้วยความตกตะลึง

        ในการจัดอันดับนักศึกษาใหม่นักศึกษาคนหนึ่งกลับถูกเหล่าอาจารย์พร้อมใจกันจำกัดความแข็งแกร่ง

        นี่เป็นครั้งแรกในรอบกว่าหกร้อยปีนับตั้งแต่ที่มหาวิทยาลัยเหยียนหลงก่อตั้งมา!

        …

        ในขณะที่โลกภายนอกต่างตกตะลึงในดันเจี้ยนลับ หวังเฉินได้เข้าปะทะกับคลื่นสัตว์อสูรระลอกที่เก้าแล้ว

        ปังปัง ปัง!!

        ท่ามกลางเสียงสั่นสะเทือนรุนแรงสัตว์อสูรระดับยอดเยี่ยมยี่สิบตัวและสัตว์อสูรทั่วไปสามสิบตัวก็รุมล้อมหวังเฉินเข้ามาจากทุกทิศทาง

        สัตว์อสูรเหล่านี้มีรูปร่างไม่ใหญ่โตเท่ากับยักษ์โทรลล์ก่อนหน้านี้ขนาดพอๆ กับมนุษย์วัยผู้ใหญ่ปกติ

        แต่ตัวที่เล็กลงไม่ได้หมายความว่าความแข็งแกร่งของพวกมันจะลดลง

        กลิ่นอายของพวกมันแข็งแกร่งกว่ามากแม้แต่สัตว์อสูรทั่วไปก็ยังเทียบเท่ากับยักษ์โทรลล์ระดับยอดเยี่ยมในระลอกที่แปด

        แต่หวังเฉินก็ยังคงสีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง

        ต่อหน้าสัตว์อสูรเทพกาลสองตัวสัตว์อสูรชั้นต่ำเหล่านี้ไม่ว่าจะมามากแค่ไหนก็ไม่มีความแตกต่าง

        ตูมตูม ตูม!!

        สัตว์อสูรตัวน้อยทั้งสองโจมตีอย่างไม่หยุดหย่อนในชั่วพริบตา สัตว์อสูรที่พุ่งเข้ามาก็ล้มตายไปครึ่งหนึ่ง

        ในไม่ช้า

        เมื่อหวังเฉินตามไปเก็บกวาดสัตว์อสูรห้าสิบตัวในระลอกที่เก้าก็ถูกบดขยี้จนหมดสิ้น…