ฟานจิ้งเปลี่ยนชื่อใหม่เป็จงฝาน เขาได้รับการทดสอบการเป็บอดี้การ์ด ไม่มีใครสู้นายจงฝานได้ อีกทั้งทักษะการยิงปืนและศิลปะการป้องกันตัวก็ดีเยี่ยม ดังนั้นจงฝานจึงเป็หนึ่งในผู้ได้รับเลือก แต่ก่อนที่เขาจะได้เข้าไปในห้องพักบอดี้การ์ด เ้าพ่อก็ขอเรียกเข้าพบทันที
“มีอะไรหรือเปล่าครับท่าน” ฟานจิ้งกล่าว
“ไม่ต้องหลอกอาหรอก ฟานจิ้ง อารู้เื่หมดแล้ว” เ้าพ่อกล่าว
“ผมปลอมตัวได้ไม่ดีหรอครับ ทำไมทั้งท่านและเพชรก็จำผมได้” ฟานจิ้งกล่าว
“สำหรับตัวฉันจำไม่ได้หรอก เพชรเป็คนบอกฉันเอง แต่ที่เพชรรู้ก็เพราะเพชรชำนาญทั้งด้านจิตวิทยาและการสังเกตลักษณะภายนอก เพราะเห็นว่าลักษณะของหลานน่าจะมีการแต่งหน้าติดหน้ากาก คนเป็หมอจะรู้ว่ามันไม่เป็ธรรมชาติ” เ้าพ่ออธิบาย
“ครับผมยอมแพ้ก็ได้ แต่ผมจะทำงานเป็บอดีการ์ดให้น้องพลอยตามที่ผมเคยสัญญากับเธอไว้ครับ” ฟานจิ้งกล่าว
“อาก็ดีใจอยู่หรอกที่หลานจะคุ้มครองพลอย แต่เื่ที่หลานแอบพาพลอยไปจดทะเบียนสมรสนี่สิ อายอมรับไม่ได้จริงๆ” เ้าพ่อกล่าว
“ผมรักพลอยมากครับ ผมจะไม่ยอมให้ท่านยกพลอยให้เ้าพ่อคนต่อไปเด็ดขาด” ฟานจิ้งกล่าว
“แล้วทำไมหลานไม่ชิงตำแหน่งเ้าพ่อให้ได้ล่ะ” เ้าพ่อถาม
“มันก็จริงตามที่ท่านพูด ว่าผมไม่มีคุณสมบัติความเป็ผู้นำ เื่นี้ผมยอมรับตัวเองแล้วครับ แต่เื่ความรักผมจะไม่ยอมแพ้ใครแน่ พลอยเป็ของผมครับ” ฟานจิ้งกล่าวอย่างมุ่งมั่น
“ถ้าไม่ติดที่พลอยก็มีใจให้หลาน อาได้ฆ่าหลานคามือแล้ว เอาล่ะ อายอมยกพลอยให้หลานก็ได้ แต่ยังไม่ให้แต่งงานตอนนี้ เพราะไม่อยากให้ผู้อื่นเข้าใจผิดว่าอายกตำแหน่งเ้าพ่อให้หลาน ไม่เช่นนั้นทั้งพลอยและหลานจะเกิดอันตราย ถูกลอบฆ่าทันที” เ้าพ่อมองการณ์ไกล
“ผมเข้าใจครับคุณอา” ฟานจิ้งกล่าว
“อาฝากลูกสาวของอาด้วย อย่าให้เธอประสบอันตรายอีกเด็ดขาด อารักลูกสาวทั้งสองมาก เข้าใจใช่มั้ย ฟานจิ้ง” เ้าพ่อกล่าว
“ผมเข้าใจครับ ผมจะปกป้องพลอยยิ่งชีวิต” ฟานจิ้งกล่าว
“งั้นหลานไปเถอะ อากับเพชรก็จะช่วยแสดงละครโดยถือว่าหลานเป็นายจงฝาน บอดี้การ์ดของพลอย” เ้าพ่อกล่าว
“ขอบคุณครับ งั้นผมขอตัว” ฟานจิ้งกล่าว
**********************************************************
นายจงฝานเข้าไปในห้องประชุมบอดี้การ์ด แต่อยู่ดีๆ ก็มีบอดี้การ์ดคนหนึ่งโหวกเหวกโวยวายขึ้นมา
“ใครขโมยกระเป๋าตังค์ฉันไป นายใช่มั้ยนายจงฝาน เจอกันวันแรกก็เผยธาตุแท้เชียวนะ” บอดี้การ์ดคนหนึ่งหาเื่
“ฉันเปล่าขโมยสักหน่อย นายหาเื่สิไม่ว่า” จงฝานกล่าว
บอดี้การ์ดคนนั้นเข้ามาจับคอเสื้อจะมีเื่กับจงฝาน ซึ่งคิดหรือว่าจงฝานจะยอม ทั้งสองตั้งการ์ดจะต่อยกันอยู่แล้ว แต่แล้วก็มีเสียงร้องห้าม
“พวกนายทำอะไรกันน่ะ วันนี้เป็วันประชุมบอดี้การ์ดวันแรกไม่ใช่หรอ ยังไม่ทันไรก็สู้กันเองแล้ว แล้วอย่างนี้จะปกป้องฉันได้ยังไงน่ะ” พลอยกล่าว
“ก็นายจงฝานเนี่ย เขาขโมยกระเป๋าตังค์ผมครับ” บอดี้การ์ดคนนั้นกล่าว
“ผมเปล่าครับ ผมไม่ได้ขโมย” จงฝานกล่าว
พลอยกำลังจะพูดต่อ แต่เธอเหลือบไปเห็นอาจารย์อาที่สอนเธอขโมยปืน เลยรีบพูดทันที “โถ่ อาจารย์อา อย่าไปแกล้งพวกเขาแบบนี้สิคะ รีบคืนกระเป๋าตังค์เขาไปเถอะ”
“โห่ ไม่สนุกเลย รีบเฉลยแบบนี้ อดเห็นมวยเลยน่ะ อาคืนก็ได้” อาจารย์อากล่าว
“ฉันต้องขอโทษแทนอาจารย์อาด้วยนะ ที่จริงท่านแค่อยากทดสอบอะไรบางอย่างเท่านั้น อย่าถือสาคนแก่เลย” พลอยกล่าว
“555 ฉันขอโทษก็แล้วกันนะ” อาจารย์อากล่าว
“ครับ ครับ” บอดี้การ์ดคนนั้นกล่าวแล้วหันไปขอโทษ “เอ่อนายจงฝาน ฉันขอโทษนายด้วยที่ปรักปรำนายน่ะ”
“ช่างมันเถอะ ฉันไม่ถือสาหรอก” ฟานจิ้งกล่าว
“เข้าใจกันได้ก็ดีแล้วล่ะ ไปนั่งประจำที่ได้แล้ว” พลอยกล่าว
พลอยเดินผละออกไปนั่งประจำที่ทันที
เ้าพ่อเดินมาด้านหน้าที่ประชุมและประกาศบอกว่า จะให้นายจงฝานเป็บอดี้การ์ดประจำตัวของปิ่นพลอย ส่วนคนอื่นมีหน้าที่ประสานงานและร่วมมือกับนายจงฝาน และมอบอำนาจให้นายจงฝานสามารถสั่งการบอดี้การ์ดทุกคนให้ทำตามคำสั่งของเขา ท่ามกลางความแปลกใจของทุกคนในห้องประชุมรวมถึงพลอยด้วย
แต่ในเมื่อมันเป็คำสั่งของเ้าพ่อซานกุ้ย ทุกคนจึงยอมรับคำสั่งแต่โดยดี
345
