(จบ) พ่อยอดหมอขั้นเทพ ขอกลับมาเลี้ยงลูกสาว

บทที่ 44 ซูช่านลงมือ

บรรยากาศที่น่าพรั่นพรึงพุ่งออกมาจากคนทั้งสี่คน แทบจะปกคลุมตระกูลเหวินทั้งหมด

เฉินเลี่ยกะพริบตาโต มองไปรอบ ๆ ที่บรรดาราชาทั้งสี่ สมองของเขาว่างเปล่า

ส่วนสวี่อิงก็หรี่ตาลงอย่างแหลมคม ถอยกลับมาอยู่ข้าง ๆ เฉินเลี่ยทันที

เหวินปิ่งฮุยด้านหลังทรุดลงนั่งกับพื้น เพราะถูกบรรยากาศเหล่านี้กดดัน

เหลยจ้านก็มีสีหน้าตกใจ มองไปรอบ ๆ ด้วยสายตาล่อกแล่ก

"ใคร พวกเขาคือใคร" เย่จื่อเมิ่งรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง ราวกับมีก้อนหินทับอกจนหายใจไม่ออก มองคนรอบข้างด้วยความหวาดกลัว

ซูช่านตบท้ายทอยของเย่จื่อเมิ่งเบา ๆ หญิงสาวตาเหลือกขึ้น ก่อนจะล้มลงในอ้อมแขนของซูช่าน

หลังวางตัวเย่จื่อเมิ่งลงบนพื้นอย่างเบามือ ซูช่านก็ลุกขึ้นยืน มองรอบตัวแล้วพูดเสียงทุ้ม "ลุกขึ้นมา"

ทันใดนั้น หลิงเฟิง หลินเมี่ยวอิน โม่เฉาจื่อ และจางปิง ทั้งสี่คนรีบลุกขึ้นยืน แล้วเคลื่อนตัวไปยืนข้าง ๆ ซูช่าน

"หลงจู่ ประมุขสำนักหลงอิ่น!" เหวินปิ่งฮุยมองจนนัยน์ตาแทบจะระเบิด แม้เขาจะไม่ใช่ผู้ฝึกยุทธ์ แต่ก็สามารถมองออกว่าทั้งสี่คนนี้ไม่ใช่คนธรรมดา จึงร้องตะโกนออกมาด้วยความตกใจ

หกราชาสวรรค์แห่งสำนักหลงอิ่น ปกติแล้วมักจะไม่ค่อยติดต่อสื่อสารกัน มีเพียงราชาเจิ้นซีและราชาเป่ยเหลียงที่มีการติดต่อกันบ้าง

ในช่วงเวลาปกติ ทุกคนต่างทำธุระของตน มีเพียงหลงจู่เท่านั้นที่สามารถเรียกประชุมได้

โจวเวยรู้สึกปวดหลังอย่างรุนแรง แต่ยังคงไม่เชื่อว่าเรื่องนี้เป็นความจริง

ซูช่านถอนหายใจเบา ๆ "ผมจะจัดการเรื่องภายนอกให้เรียบร้อยก่อน แล้วค่อยมาคุยเรื่องภายในบ้านกับพวกคุณ" จากนั้นก็ก้าวเดินไปข้างหน้า

เขามองตรงไปที่เฉินเลี่ยและสวี่อิง เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ไม่ใช่ว่าอยากดูความสามารถของฉันหรอกเหรอ"

ซูช่านยกมือชี้ไปยังเหลยจ้านที่ยังคงยืนตะลึงอยู่ด้านหลัง "พวกนายสองคน ไม่สิ ให้สามคนขึ้นมาพร้อมกันเลย!"

"ไม่คิดเลยว่านายจะเป็นประมุขของสำนักหลงอิ่น แต่แล้วยังไงล่ะ เด็กหนุ่มที่อายุยังไม่ถึงสามสิบ จะแข็งแกร่งได้แค่ไหนกัน"

"ซูช่าน เรามาตกลงกันก่อน ถ้าฉันชนะ นายต้องปล่อยให้เราไปจากที่นี่" เฉินเลี่ยพูดด้วยลมหายใจที่กระชั้นขึ้นพลางมองไปโดยรอบ

ตอนนี้เขาไม่ได้กังวลเรื่องซูช่าน แต่กังวลกับพวกที่กำลังจ้องมองอยู่รอบตัว

“หลงจู่ ไม่ควรฟังคำพูดเหลวไหลของเขา รีบกำจัดเฉินเลี่ยงออกไป เขาชั่วร้ายเกินไปแล้ว" หนานกงโม่กล่าวด้วยความโกรธขณะกอดอก

ซูช่านก้มตัวหยิบตะเกียบขึ้นจากพื้น แล้วพยักหน้าตอบรับ "ดี หากพวกนายสามารถเอาชนะฉันได้ พวกคุณก็สามารถจากไปได้"

"แต่หากแพ้ ทุกคนต้องทิ้งบางสิ่งไว้"

"ฆ่า!" เฉินเลี่ยตะโกนเสียงดังแล้วฟาดหมัดใส่ซูช่านอย่างรวดเร็ว

หลังจากนั้น สวี่อิงก็ถือดาบด้วยมือขวา ดาบส่องประกายวาววับ พร้อมกับเงาดาบที่พุ่งเข้าใส่ด้านขวาของซูช่าน

เหลยจ้านโจมตีจากทางด้านซ้าย ทั้งสามคนโจมตีพร้อมกันจากสามทิศทาง

ซูช่านยืนอยู่ตรงกลางมองสามคนอย่างสงบ เมื่อหมัดของเฉินเลี่ยอยู่ห่างจากใบหน้าไม่ถึงสามเมตร เขาเคลื่อนตัวอย่างรวดเร็วถอยหลังไปด้านหลัง

ดาบจากด้านขวาแทงมา ซูช่านก็หมุนตัวอย่างคล่องแคล่ว ปลายเท้าแตะพื้น หลบอย่างเบาบาง

"นี่คือก้าวหมอกมายา!" จางปิงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ สวมเสื้อคลุมขาด ๆ กล่าวเสียงต่ำด้วยดวงตาหดเล็ก

ฟิ่ว ๆ...

เสียงดาบดังมาจากข้างหูซ้าย ซูช่านเยาะหยันเสียงหนึ่ง มือซ้ายโบกไปคล้ายคลื่น แต่หลบเลี่ยงคมดาบอย่างแยบคาย พลันจับข้อมือขวาของสวี่อิงไว้

"กำราบมังกร!" แววตาหลิงเฟิงเผยความตกใจ

แกร๊ก!

กร๊อบ!

เสียงดังแตกกระหึ่ม กระดูกข้อมือของสวี่อิงถูกบิดหักทันที ดาบยาวหล่นลงพื้น

เสียงสังหารพุ่งมาจากด้านหลัง ซูช่านปล่อยมือทันที ก้มตัวลง เท้าขวาเคลื่อนย้ายสามก้าว ก้าวเท้ากว้างและคล่องแคล่ว วาดวงเวียนมาอยู่ด้านหลังของเฉินเลี่ยอย่างรวดเร็ว

มือซ้ายห้านิ้วชิดกัน แขนหดเข้าหาตัว สะสมพลังแล้วปล่อยออกมา กำมือฟาดออกไปอย่างรวดเร็ว

ปัง!

เมื่อหมัดฟาดลงบนหลังเฉินเลี่ย พลันมีแสงสีทองอ่อนระเบิดออกมา เฉินเลี่ยเบิกตากว้าง เลือดสดพุ่งออกจากปาก ร่างกายทรุดลงไปข้างหน้าโดยไม่รู้ตัว

"ศาสตราวุธโบราณ!" หลินเมี่ยวอินขมวดคิ้วแน่น หายใจหอบถี่ กล่าวอย่างเร่งรีบ

ขณะนี้สวี่อิงข้อมือหัก เฉินเลี่ยบาดเจ็บสาหัสล้มลง เหลยจ้านส่งเสียงคำรามพร้อมถือดาบฟาดพุ่งมาจากด้านข้าง

ซูช่านเย้ยหยันเสียงหนึ่ง ฝ่าเท้ากระแทกพื้น ร่างกายเอนหลังลงไปจนเส้นผม เกือบจะแตะพื้น หลบหลีกการโจมตีอันตรายของเหลยจ้านไปได้

วินาทีถัดมา ซูช่านอาศัยแรงที่นอนอยู่กับพื้น ใช้เท้าทั้งสองข้างถีบใส่เข่าของเหลยจ้าน

กร๊อบ กร๊อบ!

"อ๊ากก!"

กระดูกหัวเข่าของเหลยจ้านโผล่ออกมาด้านหลังอย่างฉับพลัน กระดูกสีขาวโผล่ออกมาท่ามกลางแอ่งเลือด ร่างกายล้มลงทันที

คู่ต่อสู้ล้มลงบนพื้น ส่งเสียงร้องโหยหวนที่น่าสยองขวัญ

"ฆ่า!" 

ขณะนั้น สวี่อิงที่มือหักไปแล้วเห็นซูช่านนอนอยู่บนพื้น จึงหยิบดาบขึ้นอย่างรวดเร็ว เหยียบพื้นด้วยฝ่าเท้า ร่างกายหมุนวนราวกับลูกข่าง ใช้ดาบฟันลงไปที่คอของซูช่าน

"หลงจู่ ระวัง!"

คนรอบข้างของหลิงเฟิงพากันร้องอุทานเสียงดังอย่างไม่รู้ตัว

ขณะนี้ซูช่านยังคงนอนอยู่บนพื้น ไม่มีเวลาหลบหลีก มือขวาปล่อยพลังออกมา แล้วโยนตะเกียบไปข้างหลังอย่างแรง

ตะเกียบถูกหุ้มด้วยพลังสีทองอ่อน พุ่งออกไปราวกับดาบคม ทะลุเข้าตาซ้ายของสวี่อิง

ดาบยาวของสวี่อิงตกลงข้างหูของซูช่าน เขาทรุดลงคุกเข่าพร้อมกับร้องครวญครางมองฟ้า เลือดไหลออกจากดวงตาอย่างน่าสยดสยอง

เมื่อซูช่านลุกขึ้น ชายหัวล้านใส่แว่นด้านหลังมองนาฬิกาข้อมือแล้วร้องด้วยความประหลาดใจ "หนึ่งนาทีสิบเจ็ดวินาที"

บรรดาคนรอบข้างต่างมีสีหน้าตกใจ ตั้งแต่เริ่มลงมือจนถึงการปราบคู่ต่อสู้สามคน ซึ่งในนั้นมีหนึ่งคนที่มีพลังระดับครึ่งก้าวสู่ราชันนักรบ และอีกคนเป็นยอดฝีมืออันดับห้าสิบของบัญชีมังกรฟ้า ใช้เวลาเพียงหนึ่งนาทีสิบเจ็ดวินาที นี่เป็นสถิติที่น่าสะพรึงกลัวเพียงใดกัน!

ซูช่านหันกลับ มองไปยังเฉินเลี่ยที่นอนหอบหายใจบนพื้น ใบหน้าซีดเผือด แล้วเอ่ยเสียงเย็น "เจ็บสาหัสทั้งห้าอวัยวะถายใน ต่อไปให้พักรักษาตัวที่หนานชวนอย่างสงบเถอะ"

จากนั้นซูช่านก็ค่อย ๆ เดินไปหาเหวินปิ่งฮุยที่นั่งอยู่บนพื้น

"หลงจู่ กรุณา อย่า อย่าฆ่าฉัน" เหวินปิ่งฮุยใช้มือทั้งสองค้ำยันพื้น ร้องขอด้วยความหวาดกลัวพร้อมถอยหลังไปเรื่อย ๆ

ก่อนลงมือ ซูช่านยังพูดว่าจะรับบางสิ่งจากราชาหนานผิงและคนอื่น ๆ เหวินปิ่งฮุยหัวเราะคิกคักในใจ ราวกับพูดเพ้อเจ้อ

แต่ตอนนี้ เฉินเลี่ยถูกทุบจนอวัยวะภายในได้รับบาดเจ็บ ขาทั้งสองข้างพิการ และสวี่อิงถูกแทงจนตาบอดหนึ่งข้าง

พลังอันน่าสยดสยองเช่นนี้ เหวินปิ่งฮุยไม่มีเหตุผลที่จะสงสัยอีกต่อไป

แม้คนตรงหน้านี้จะไม่ใช่หลงจู่ก็สามารถทำลายตระกูลเหวินได้ง่ายดายราวกับพูดคุยเล่น

"มีสองทางเลือกให้คุณ หนึ่งคือการถูกทำลายทั้งตระกูล สองคือให้ตระกูลเหวินทั้งหมดออกไปจากมณฑลจงโจวก่อนรุ่งสาง"

"ถ้าหากยังกล้าก้าวเข้ามาอีกครึ่งก้าว ฉันจะไม่ทำให้คุณตาย แต่ฉันจะทำให้ตระกูลเหวินสูญพันธุ์!"

ตึง!

เหวินปิ่งฮุยเหงื่อไหลลงมาจากหน้าผากราวกับสายฝน รีบก้มศีรษะให้ซูช่าน "ไสหัว ฉันจะไสหัวไป ขอสาบานว่าจะไม่กลับมายังจงโจวอีกเลย จะรีบไสหัวไปเดี๋ยวนี้!"

เมื่อเห็นเหวินปิ่งฮุยคลานหนีไปยังลานด้านหน้า ซูช่านหันไปหาเย่จื่อเมิ่ง แล้วอุ้มเธอขึ้น ก่อนจะหันมาพูดเสียงเรียบ "ในเมื่อทุกคนมาพร้อมหน้าแล้ว เรามานั่งพักกันสักหน่อยเถอะ"

เมื่อซูช่านและหกราชาสวรรค์เดินจากไป เฉินเลี่ยและพวกก็รีบวิ่งเข้าไปยกร่างสามคนนั้นขึ้น

เฉินเลี่ยหน้าซีดเผือด มองดูหน้าที่เปื้อนเลือดของสวี่อิงและเหลยจ้านที่ขาพิการ ใบหน้าพลันเบี้ยวบิดอย่างน่าเกลียด

"แม้นายจะเป็นหลงจู่ แต่ฉันเฉินเลี่ยก็ต้องชำระหนี้เลือดในวันนี้ คอยดูเถอะ!" เฉินเลี่ยร้องตะโกนด้วยหน้าแดงก่ำ

เย่จื่อเมิ่งที่หมดสติถูกทหารเสื้อเกราะสีน้ำเงินนำตัวกลับไปยังคฤหาสน์ ส่วนซูช่านได้หาห้องประชุมเพื่อนั่งพูดคุยกัน

ตึก!

ซูช่านจุดบุหรี่ นั่งที่ตำแหน่งหลักของโต๊ะประชุมเล็ก มองไปยังหกคนตรงหน้า

สายตาที่มองไปนั้น ไม่มีใครกล้าสบตากับเขาเลย แม้แต่โจวเวยก็รีบหลบสายตาไปทันที

"ผมเรียกพวกคุณมาก็เพื่อบอกเรื่องหนึ่ง ตั้งแต่วันนี้สำนักหลงอิ่นจะถูกยุบ!"

!!!

เสียงพูดยังไม่ทันขาดคำ บรรดาหกราชาก็มองไปที่ซูช่านด้วยสายตาตื่นตระหนก