บทที่16 เดินทางไปซานชิง
เฉินหนานกลับมาถึงคอนโดในตอนค่ำเขาดูนาฬิกาก็พบว่านี่ดึกมากแล้วจึงมองไปที่ชิงเยว่รู้สึกว่าเธอคงเหนื่อยมากแล้วเพราะขับรถเป็เวลานาน
“บ้านของเธอไกลไหม”
“อยู่ที่ประตูทางทิศเหนือของเมือง”
“โอ้ทำไมเธอถึงไปอยู่ไกลขนาดนั่นล่ะตึกที่เราเช่าไว้มันอยู่ใจกลางเมืองไม่ใช่หรือ
“ตอนที่ฉันมาที่นี่ใหม่ๆฉันติดต่อบริษัทที่นี้ให้จัดหาห้องให้ ฉันเห็นห้องมันสวยดีแต่ไม่คิดมันจะไกลมากขนาดนี้”
“ถ้างั้นเธอควรย้ายมันนะไม่งั้นเธอต้องเหนื่อยเพิ่มแน่นอน”
“ไว้ฉันจะหาที่สวยๆในเมืองดูค่ะ”
“นี่มันดึกมากแล้วถ้าเธอกลับไปใช้เวลาถึงสองชั่งโมงวันนี้เธอขับรถมาเกือบหกชั่วโมงแล้วเธอจะเช่าโรงแรมนอนหรือขึ้นมาที่พักคอนโดฉันไหมมันมีห้องรับที่ไม่ได้ใช้งานหลายห้อง”เธอกำลังคิดอยู่ในใจเขาเป็แค่เด็กฉันจะกลัวเขาทำไม
“งั้นก็ได้ฉันจะขึ้นไปกับคุณ”เฉินหนานแปลกใจนิดหน่อยที่เธอขึ้นมาความจริงเขาถามไปตามมารยาทเท่านั้นเขากะออกค่าโรงแรมให้หาโรงแรมใกล้ๆมากกว่า
“อ่องั้นก็โอเค”เมื่อเธอเขามาในคอนโดของเขาเธอก็ประหลาดในที่ห้องเรียบร้อยและสะอาดมากๆมีชั้นหนังสืออยู่ทุกจุดและมีหนังสือเกี่ยวกับธุรกิจและเทคโนโลยีอยู่ส่วนมาก
“คุณอ่านมันทั้งหมดหรือคะ”
“อ่อใช่แล้วมันทำให้ฉันมีความคิดใหม่ๆขึ้นเยอะเลย”เฉินหนานยิ้ม
“คุณไม่เหมือนเด็กมัธยมเลยนะคะบอส”เฉินมองที่ตัวเองเขากำลังสำรวจว่าเธอหมาถึงอะไร
“อ่อฉันแก่งั้นหรือ”เธอหัวเราะ
“ไม่ใช่ค่ะบอสอายุเท่าคุณน่าจะเที่ยวเล่นมากกว่า”เฉินหนานหัวเราะ
“ฉันเองก็ชอบเที่ยวนะแต่การเที่ยวของฉันต้องอยู่ในเส้นทางของงานด้วย”
“คุณเหมือนคนผ่านโลกมาเยอะมากๆเลย”เฉินหนานไม่ตอบแต่ยิ้มให้เธอ
“เธอเลือกห้องนอนได้เลยนะ”
“ได้คะ”
“จริงสิเธอหิวไหม”
“ก็นิดหน่อยนะคะ”
“งั้นเดี๋ยวฉันทำอาหารให้เธอกินเอง”
“คุณทำเป็”เฉินหนานยิ้ม
“เธอดูถูกฉันหรือแม่ฉันเปิดร้านกาแฟนะมันต้องขายอาหารเบาๆอยู่แล้ว”เธอหัวเราะ
“เธอกินสลัดแล้วกันนะเธอเป็ผู้หญิงนี่”ดวงตาเธอจ้องมองเขาเหมือนว่ากำลังจะดูว่าเขาคิดอะไรอยู่ หลังจากนั้นไม่นานเฉินหนานก็ทำสลัดสองจานเมื่อเธอกินก็พบว่ามันอร่อยมากๆ
“ฉันกินสลัดมามากแต่นี่มันอร่อยที่สุดที่ฉันกินมาเลยนะ”
“โอ้ถ้าเธอชอบมันก็ดีแล้วนี่”เธอยิ่งมองเขา
“เดี๋ยวฉันไปเอาชุดนอนที่ฉันยังไม่ได้ใช้มาให้แล้วกันอาจใหญ่ไปนิด”
“ขอบคุณคะบอส”หลังจากนั้นเฉินหนานก็ขึ้นไปห้องของเขา เธอก็เข้าไปเลือกห้องหนึ่งแล้วอาบน้ำหลังจากไปเดินในไร่มานานเนื้อตัวเธอสกปรกไปหมด ก๊อก ก็อก…ผ้าเช็ดตัวรัดรอบตัวทว่าผืนมันสั่นมากเพราะเป็แบบของผู้ชายจึงเผยขาอ่อนของเธอมันขาวเนียนมากๆ
“ไปแล้วคะบอส”เธอเปิดประตูให้เมื่อเฉินหนานเห็นก็แถบควบคุมสติไม่ได้เนินออกที่ขาวอวบอิ่มผิวเธอที่ขาวเนียนและยังมีหยดน้ำบนผิวกายมันพร้อมกระตุ้นสัญชาตญาณดิบของผู้ชายให้ตื่นขึ้นทันทีนี่ไม่รวมใบหน้าที่งดงามของเธออีก
“อะแฮม…ฉันเอาชุดนอนมาให้”เธอยิ้มน้อยๆ
“ขอบคุณคะบอส”
“งั้นรีบนอนแล้วกันฉันไปล่ะ”จากเฉินหนานก็กลับไปห้อง ชิงเยว่ก็นั่งยิ้มอยู่ในห้อง
“ฉันไม่มีเสน่ห์หรือไงไม่มีอาการใดๆเลย”เธอนอนคิดเื่ของบอสทั้งคืนจนหลับไป เฉินหนานทำอาหารเช้าให้เธอแล้วออกไปโรงเรียนทันที เมื่อเธอตื่นขึ้นมาก็พบอาหารเช้าพร้อมนมสด
“รู้จักใส่ใจฉันด้วยแสดงว่าฉันยังมีเสน่ห์อยู่สินะ เดี๋ยวนะนี่ฉันคิดบ้าอะไรเนี่ย”เธอหน้าแดง
หลังจากที่เลิกเรียนเฉินหนานไปทานข้าวกับครูเมิ่งและเ้าอ้วนรวมถึงฉางเย่ด้วยเกี่ยวกับการเรียนต่อมหาวิทยาลัยของทุกคนฉางเย่ยากไปเรียนเกี่ยวกับสายบันเทิงเ้าอ้วนจะไปเรียนเกี่ยวกับการบริหารจากนั้นเฉินหนานก็กลับมาที่ร้านกาแฟเนื่องจากชิงถานไปเข้าค่ายเฉินหนานจึงไม่ได้เล่นกับเธอเขาออกไปซื้อดอกไม้และสมุนไพรเพื่อสร้างสูตรน้ำหอมให้เหมาะสมโลกนี้ เฉินหนานเขาไปที่ตลาดดอกไม่มีคนมองมาแปลกๆ
“เห้อรู้อย่างนี้ชวนเหยาหลันมาด้วยก็ดี” เฉินหนานรู้สึกช่วยไม่ได้ที่เขาโดนมองแบบนี้ กริ๊งๆ เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นเฉินหนานแถบไม่อยากรับเพราะเป็สายของเหลียนชิง
“ฉันเองเธอมีอะไร”
“นายทำอะไรอยู่”
“ฉันต้องบอกเธอหรือไง”
“แน่นอนฉันอาจช่วยนายก็ได้นะ”เฉินหนานรู้สึกว่าเธออาจจะมีประโยชน์ยังไงเธอก็เป็ผู้หญิงน่าจะรู้เื่ดอกไม้บ้าง
“เธอพอจะรู้เื่ดอกไม้บ้างไหม”เหลียนชิงประหลาดใจ
“นี่นายสืบประวัติฉันหรือไง”
“เธอหมายความว่าไง”
“ก็บ้านฉันมีธุรกิจเกี่ยวกับดอกไม้อยู่บ้างถึงมันจะไม่ได้ทำจริงจังเท่าไร”
“ไม่จริงจังนี่เธอปลุกเท่าไร”
“คุณย่าฉันอยากไปอยู่ไร่ดอกไม้จึงปลูกแก้เบื่อห้าร้อยไร่”แค่กๆเฉินหนานอยากตีก้นเธอสักครั้ง
“นี่เธอพยายามอวดฉันใช่ไหม”เธอหัวเราะ
“คุณป้าสบายดีไหม”เหลียนชิงพยายามยั่วโมโห
“เธอถามทำไม”
“ฉันอยากไปเยี่ยมสักหน่อย”
“เธอไม่ต้องมาเลยฉันลำคาน”เธอหัวเราะ
“นายทำอย่างกับว่าฉันจะไปหานายอย่างนั้นล่ะ”แค่กๆเฉินหนานรู้สึกเหนื่อยเมื่อคุยกับเธอ
“แล้วนายถามทำไม่เื่ดอกไม้”
“ฉันอยากทำน้ำหอม”จากนั้นเธอก็อธิบายเขาหลายอย่างเฉินหนานกลับไปที่คอนโดแล้วเริ่มทำสูตรน้ำหอมออกมาหลายแบบจากดอกไม้หลายชนิดจนได้อันที่ลงตัวสามอย่างจากนั้นเขาก็เตรียมพร้อมสำหรับการไปประลองที่จงซานด้วยการเลือกวิชาสามชนิดคือย่างก้าวเงา กระบี่กลัดหิมะ และสิบแปดหมัดทลายหิมะ เป็สามวิชาที่เชื่อมโยงกันและเป็วิชาที่ฝึกได้รวดเร็วที่สุดหลังจากนั้นเขาก็นอน
เช้าวันต่อมาเฉินหนานมาถึงโรงเรียนก็นั่งหน้าโรงเรียนเพื่อดื่มนมและกินขนมปังก่อนเข้าห้องสมุดเขาเปิดโทรศัพท์อ่านข่าวเขาสะดุดกับข่าวหนึ่งพบสัตว์ร้ายในซานชิงและมีภาพถ่ายที่จากดาวเทียมเมื่อเฉินหนานมองดูก็ใในข่าวประกาศว่าขอความร่วมมือจากทุกฝ่ายในการจับหรือฆ่ามันเพราะอาจเป็อันตรายต่อนักท่องเที่ยว
“งูเกล็ดทอง”เฉินหนานยิ้มออกมาเขาไม่รู้ว่ามันมาอยู่ในโลกนี้ได้ยังไงแต่เืของมันหากหลอมเข้ากับร่างกายจะสามารถต้านพิษได้ทุกชนิดกระดูกของมันใช้ทำอาวุธได้เนื้อของมันจะชาช่วยสร้างกล้ามเนื้อให้แข็งแกร่งมากกว่าเดิมที่สำคัญซากหมาป่าเขาใช้กลั่นยาปรับสภาพเกือบหมดแล้วเฉินหนานรีบออกจากโรงเรียนแล้วไปสนามบินทันทีเขาฝากเื่ลากับทางโรงเรียนให้กับอาหลงช่วยจัดการ เมื่อเขามาถึงมณฑลเจียงซีในเวลาเกือบค่ำแล้วเฉินหนานถามเส้นทางจากพนักงานเพื่อไปซานชิงทันทีทว่ารถเต็มหมดแล้วเขาจึงคิดว่าต้องหาโรงแรมค้างสักคืนหนึ่ง ในระหว่างที่เขาเดินไปตามทางก็มีคนมาทักเขา
“น้องชายจะไปไหนให้เราไปส่งไหม”เฉินหนานมองไปที่ชายผมยาวที่ขับรถเขามีแผลเป็ที่คิ้วซ้ายเล็กๆและมีใบหน้าคมอายุประมาณสี่สิบปีทว่ารางกายของเขากำยำเฉินหนานมองแล้วรู้ทันทีว่าเขาคือผู้บ่มเพาะแต่เขาไม่แน่ใจว่าเส้นทางไหนด้านข้างเขาคือผู้หญิงอายุพอๆกันเธอมีผมสีแดงหน้าตาสวยเธอดูใจดีมากคนนั่งข้างหลังมีผมสีดำมีหนวดเคราแต่ยิ้มง่ายร่างกายเขาเหมือนทหารอายุทั้งสามใกล้เคียงกันและเป็ผู้บ่มเพราะ
“ผมจะไปเขาซานชิงครับ”ทั้งสามขมวดคิ้ว
“น้องชายมันอันตรายนะ่นี้มีสัตว์ร้าย”
“ครับผมรู้ถึงได้มาที่นี่เพื่อ้าไปจับมัน”ทั้งสามจริงจังขึ้นมาทันที
“งั้นขึ้นมาเราเองก็จะไปล่ามัน”ทั้งสามคนไม่ใช่กบก้นบ่อเขาไม่ตัดสินคนจากอายุตอนถึงอย่างไรก็ตามเขาไม่สามารถรู้ว่าเฉิเหนานอยู่ในระดับใด จากนั้นเฉินหนานทราบชื่อทั้งสามว่า คนผมยาวชื่อิกวง คนมีเคราชื่อเตียวกัง ผู้หญิงชื่อเหลียนเฟ่ย เฉินหนานคิดในใจว่าคงไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเหลียนชิงหลอกนะไม่งั้นโลกมันจะกลมเกินไป เฉินหนานหยุดความคิดเป็ไปไม่ได้ในประเทศจีนแซ่คนซ้ำมันเป็เื่ปกติ
“น้องชายคงเป็ผู้ฝึกยุทธ์เหมือนกันใช่หรือไม่”เหลียนเฟ่ยถาม
“ผมก็พอฝึกมาบ้างครับ”
“งั้นเราไปพร้อมกันแล้วแบ่งชิ้นส่วนเท่าๆกันดีไหม”เตียวกังเสนอ
“เอาแบบนี้ดีหรือไม่ครับถ้าใครทำผลงานได้ดีที่สุดคนนั้นคือคนแบ่งชิ้นส่วนให้ทุกคน”ทั้งสามมองตากัน
“น้องชายดูเหมือนว่าเธอใจเด็ดดีงั้นตกลงตามนี้”เฉินหนานยิ้ม
“แล้วเธอมีที่พักหรือยัง”
“ผมเพิ่งอ่านข่าวเมื่อเช้าแล้วรีบมาเลยไม่ได้หาพี่พักไว้ร่วงหน้า”เฉินหนานอายุสิบเจ็ดแต่ร่างกายเขาสูงใหญ่เหมือนคนอายุยี่สิบกว่าๆกับนั้นพวกเขาจึงเรียกว่าน้องชายแทนที่จะเป็หลานชาย
“งั้นแสดงว่ายังไม่มีที่พักมาพักกับเราก่อนก็ได้”
“ขอบคุณพวกพี่ชายพี่สาวมากครับ”ทุกคนหัวเราะเมื่อถึงที่พักตีนเขาซานชิงที่ตอนนี้มีนักท่องเที่ยวน้อยลงเนื่องจากข่าวที่นี้เป็เมืองท่องเที่ยวทางธรรมชาติมีทิวเขาอันสวยงามจึงมีที่พักและร้านต่างๆจำนวนมากเฉินหนานมองไปรอบๆเขาเองก็อยากมีสถานที่พักผ่อนสบายๆเช่นกันเขาคิดว่าคงดีหากทำธุรกิจท่องเที่ยวบ้างแต่เขาก็ส่ายหัวมันต้องใช้เงินจำนวนมากอย่างไรก็ตามตอนนี้ทำเท่าที่ทำได้ไปก่อน เขาได้รับข้อมูลจากเหลียนเฟ่ยว่าทางรัฐบาลได้ส่งทหารเข้าไปจำนวนมากแต่ทุกคนไม่มีใครกลับออกมาเลยแม้แต่คนเดียวดังนั้นจึงเปิดให้เที่ยวได้แค่รอบนอกและขอความช่วยเหลือจากนักล่าสัตว์มืออาชีพเข้าไปในพื้นที่แทน ที่พักของพวกเขาใหญ่มากเฉินหนานจึงสบายใจเนื่องจากเขามาขออาศัยจึงไม่สบายใจหากทั้งสามคนต้องลำบากในการพักผ่อนเขาเป็คนที่ว่าใครร้ายมาจะร้ายกลับเป็ร้อยเท่าแต่ใครดีมาจะดีกลับพันเท่า
เฉินหนานเตียมมีดและชุดตอนนี้เขามีแค่นี้จากนั้นเขาก็ถูกเหลียนชงเรียกมาทานอาหาร พวกเขาออกไปหาร้านข้างนอกกินและดื่มเหล้า ทั้งสี่พูดคุยกัน
“น้องชายมาจากที่ไหนงั้นหรือ”ิกวงถามขึ้นด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
“ผมมาจากวันเดอร์เล่ล์ครับ”เฉินหนานตอบด้วยใบหน้าอมยิ้ม
“อ่อฉันอยู่ปักกิ่งถ้านายมาที่ปักกิ่งโทรมาหาฉันได้เลย”เขาส่งนามบัตรให้ในนามบัตรเขียนไว้ว่าประทานบริษัทแอร์ ไชน่า เฉินหนานประหลาดใจเขามาที่นี่ก็สายการบินนี้
“ขอบคุณพี่กวงมากครับ”ิกวงกล่าวด้วยความภาคภูมิใจ
“ฉันมาจากเทียนจินฉันทำธุรกิจอยู่ที่นั่นถ้านายสนใจของโบราณฉันแนะนำได้นะ”เตียวกังพูดขึ้น เฉินหนานมองเตียวกังก็รู้ว่าเขาไม่ใช้พอค้าของโบราณธรรมดาแน่ๆเมื่อเฉินหนานได้รับนามบัตรเขาเคยได้ยินชื่อมาบ้างในข่าวเกี่ยวกับการขุดพบแร่หรือของโบราณ ประทานบริษัท เดอะแอ็นทีคกรุ๊ป
“ส่วนฉันมีหลายที่อะนะแต่ที่ชอบอยู่คงเป็เซี่ยงไฮ้มากที่สุด”เหลียนชิงกล่าวด้วยใบหน้าแดงนิดๆจากฤทธิ์เหล้ามันทำให้เธอดูน่ารักขึ้น เธอไม่ได้ให้นามบัตรแต่ให้เบอร์โทรเขาไป
“อ่องงั้นหรือครับพวกพี่ชายพี่สาวรู้จักกันได้ยังไงครับ”
“ั้แ่พวกเรายังหนุ่มๆแล้วออกตามหาของโบราณและล่าสัตว์ร้ายที่มีผลเกี่ยวกับการบ่มเพาะพวกเราเจอกันหลายครั้งผ่านอันตรายกันมามากจึงตั้งทีมกันแต่ก็ไม่ได้มาพร้อมกันสามคนทุกครั้งหลอกนะ”
“งั้นผมดื่มให้ครับถือเป็เื่น่ายินดีที่พวกพี่ชายพี่สาวได้เป็สหายกัน”ทั้งสามหัวเราะ หลังจากนั้นพวกเขาก็กลับไปที่พัก เฉินหนานนั่งฝึกพลังเช่นเดิมเขาััพลังิญญาของูเาซานชิงก็พบว่าที่นี่มีพลังิญญาค่อนข้างหนาแน่นเขาจึงรีบดูดซับพลังเข้าไปราวกับว่าเขาไม่ได้ดื่มน้ำเป็เวลานานพลังค่อยๆไปรวมกันในจุดตันเถียนจากนั้นมันก็หลอมเส้นพลังิญญาให้เป็สีทองด้วยวิชาหารบ่มเพาะบันทึก์เมื่อเส้นพลังิญญานั้นกลายเป็สีทองมันก็ทะลวงไปตามจุดต่างๆในร่างกายและทะลวงจุดที่ยังไม่ได้ทะลวงพลังที่เหลือก็ไปหล่อเลี้ยงอวัยวะทั้งห้าให้แข็งแกร่งมากขึ้นเพื่อพร้อมรับการทะลวงขั้นทว่าการจะไปแต่ละขึ้นในโลกนี้ยากมากๆเขาต้องใช้เวลาหลายปีกว่าเขาจะกลับมายังจุดเดิม
“ดูเหมือนว่าเราทำอะไรมากกว่านี้ไม่ได้แล้วจำเป็ต้องหาสมุนไพรล้ำค่ามากหลอมหรือกลั่นยา(หลอมคือยาเม็ดกลั่นคือยารูปแบบของเหลว)ไม่งั้นต้องติดอยู่คอขวดนี้ไปอีกนาน”เฉินหนานคิดในใจ เขาลืมตาแล้วถอนหายใจ…
801
