หอคอยโลกาวินาศ ฉันมีระบบปรับแต่งซอมบี้

ตอนที่73 การทรยศหักหลัง ไฟที่ใกล้มอด เขาก็จะตายเคียงข้างเพื่อน

“เฮ้...”

ยังไม่ทันได้ทำอะไรมือของเลี่ยมสั่นจนจับถ้วยไม่อยู่ ถ้วยตกลงพื้น

แกร๊ง!

“เชี่ย... แขนกู...”

เขาพยายามลุก แต่ขาไม่ขยับร่างยักษ์ล้มลงกับพื้นดังตุบ

เบนจามินหันมามองไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับเพื่อนรีบวางของในมือเรียกชื่อ “เลี่ยม?”

ทันใดนั้นเบนจามินก็รู้สึกแปลก ๆนิ้วของเขาก็เริ่มชา ก่อนจะกลายเป็นไร้ความรู้สึกไปทั้งร่างกายดวงตาของเบนจามินเบิกกว้างหันขวับไปมอง

“มาโคร”

มาโครนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม เผยรอยยิ้มบนใบหน้าค่อยๆ กว้างขึ้นแสงไฟซึ่งกำลังวูบไหวสะท้อนในดวงตาของเขาเหมือนปีศาจ

“ในที่สุดก็ออกฤทธิ์แล้ว”

เลี่ยมคำราม

“มึงทำอะไรกับอาหาร!!!”

มาโครถอนหายใจส่ายหัวให้กับความโง่ของพวกนี้ก่อนจะหยิบขวดเล็ก ๆ ที่ขึ้นมาโชว์

“ยาพิษอัมพาต กลิ่นของมันแรงไปหน่อย แต่ว่าก็ถูกซ่อนด้วยสมุนไพรในซุปฉันใส่ลงไปในถ้วยอาหารของพวกนายทั้งสองคน”

“สูตรเก่าจากพ่อค้าใต้ดินไม่ถึงตาย...แต่ก็ขยับไม่ได้”

“มาโคร แกทำบ้าอะไรวะ...”เลี่ยมพยายามฝืนลุกขึ้นยืน กล้ามเนื้อหดเกร็งเส้นเลือดปูดทั่วร่างแต่ร่างกายไม่ตอบสนอง

มาถึงตอนนี้แล้ว ทั้งสองก็ไม่ได้โง่รู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง

“ไอ้เวร!” เขาคำรามเหมือนสัตว์ป่า

“ทำไม...” เบนจามินจ้องมาโคร สายตาเจ็บปวดเค้นเสียงถาม

“ทำไมงั้นเหรอ?”มาโครหัวเราะเบา ๆ เสียงหัวเราะแห้ง

เขาลุกขึ้นยืนปัดฝุ่นตามตัวก่อนจะก้าวเดินอย่างช้า ๆ รอบกองไฟ

“เพราะนายไง เบนจามิน”

“นายมันโง่”

เบนจามินนิ่ง

มาโครชี้ไปที่กล่องสมบัติที่ตอนนี้ถูกใส่เข้าไปในกระเป๋าเป้ของนักผจญภัยวางอยู่ด้านข้างทุกคน

“ผนึกต้นกำเนิดห้าสิบก้อน!”

“เหรียญเงินหมื่นเหรียญ!”

“ยาวิวัฒนาการสิบหลอด!”

“ของเหล่านั้น ของที่พวกเราหามาได้ด้วยการเอาชีวิตเข้าไปเสี่ยง”

“นั้นมันเงินตั้งร้อยล้านเครดิต”เสียงเขาเริ่มสั่นด้วยความโกรธ“แต่...แต่นายกลับยกเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ให้ลอร์ดไนท์!”

“นั่นมันคือสัญญา!” เลี่ยมตะโกนขึ้นมา

“สัญญา?” มาโครหันไปมองดวงตาเย็นชา “ในโลกที่เต็มไปด้วยซอมบี้เนี่ยนะ?”

เขาหัวเราะเยาะทั้งสองคน

“ไร้เดียงสา ซื่อตรง ซื่อบื้อ”

“คนที่รอดคือคนที่เอาตัวรอดได้ไม่ใช่คนซื่อสัตย์”

“เอาเถอะ พูดไปตอนนี้ก็ไร้ประโยชน์”มาโครหยิบมีดสั้นออกมา ใบมีดสะท้อนแสงไฟ

“ฉันเหนื่อยแล้ว”

“เหนื่อยกับความยากจน”

“เหนื่อยกับการทำตามกฎของคนอื่น”

“ถ้าฉันเอามันไปทั้งหมด...ฉันจะกลายเป็นผู้แข็งแกร่ง”มาโครมองไปที่สมบัติ ใบหน้าของเขาเริ่มชั่วร้ายมากขึ้นเรื่อย ๆ

แววตาเต็มไปด้วยความโลภที่ปิดไม่มิด

“ถุย” เลี่ยมถ่มน้ำลาย “ไอ้หมาขี้ขลาดมึงกล้าฆ่ากูไหม!”

“แน่นอน”

มาโครเดินเข้ามา คุกเข่าข้างเลี่ยมไม่มีความลังเลใด ๆ แม้แต่น้อยยกมีดขึ้นมาก่อนจะแทงทะลุหน้าอกตรงเข้าสู่หัวใจของเลี่ยมทันที

ฉึก!

ความรู้สึก ‘อุ่น’ ‘สีแดงเข้ม’ และ‘หัวใจของปีศาจ’ คือสามสิ่งที่รู้สึก

“อัก!” เลี่ยมกระอักเลือดแต่ดวงตายังดุร้ายจ้องมองไปที่ตาของมาโคร ไม่หลบเลี่ยง ไม่หวาดกลัวและไม่ร้องขอชีวิต เป็นชายที่ทำอะไรตรงไปตรงมา ไม่เกรงกลัวใคร

ยิ่งกับเพื่อนที่ทรยศเขาอยากจะจ้องไปให้ถึงจิตใจของมาโคร อยากจะเห็นว่าหัวใจมันดำมืดแค่ไหนมีความเป็นเพื่อนอยู่หรือไม่

แต่เลี่ยมเห็นแล้ว...

“เบนจามิน...” เลี่ยมหันไปมองหัวหน้าของเขา

“อย่าให้อภัยมัน”

ลมหายใจสุดท้ายออกจากปากร่างใหญ่ก็แน่นิ่ง

“เลี่ยม...” เบนจามินน้ำตาไหล

มาโครถอนมีดออกเลือดพุ่งเปรอะเปื้อนใบหน้าของมาโครมันทำเพียงยกมือขึ้นเช็ดเลือดบนใบหน้าออก มือยังถือมีดที่มีเลือดหยดลงพื้น

ติ้ง...ติ้ง...

ก่อนจะเดินมาหาเบนจามินโดยไม่มีทีท่าจะเร่งรีบใดๆ

“หัวหน้า...” มาโครเว้นช่วงไว้เล็กน้อยมองที่หน้าของเบนจามินและถาม “มีอะไรจะสั่งเสียไหม”

น้ำตาของเบนจามินไหลปนเลือดเส้นเลือดในดวงตาแตกน้ำจาที่ไหลออกมาเป็นสายเลือด

“มาโคร...”

“ฉันเคยคิดว่าเราเป็นพี่น้องกัน ทำไมแกไม่เคยคิดเลยเหรอ”

“เคย” มาโครยิ้ม มือก็ขยับ ฉึก!มีดแทงทะลุหัวใจ

“อัก!” เบนจามินกระอักเลือด โลกค่อย ๆ มืดลง

มาโครมองดูสักพักไม่ได้ดึงมีดออกมาแค่ปล่อยมือ ลุกขึ้นยืนแต่พอมองมือที่เต็มไปด้วยเลือดก็หยิบผ้าออกมาเช็ดและเดินไปเก็บสมบัติทั้งหมดจากตัว

มันหันหลังให้กับกองไฟและศพของสหายทั้งสองเงาจากแสงไฟทอดยาวไปด้านหน้า มาโครเดินออกไปในความมืด โดยไม่หันกลับมา

...

แสงไฟที่ใกล้มอดดับ อ่อนแรงลงทีละนิดเปลวไฟสีส้มที่เคยเต้นไหวกลับเหลือเพียงแสงริบหรี่

ลมกลางคืนพัดผ่านช่องหน้าต่างแตกเสียงหวีดหวิวของมันทำให้เปลวไฟสั่นไหวเหมือนกำลังลังเลว่าจะดับหรือจะอยู่ต่อ

เถ้าถ่านแดงใต้กองฟืนคล้ายหัวใจที่กำลังจะหมดแรงความอบอุ่นที่เคยมีค่อย ๆ จางหายเหลือเพียงอากาศเย็นชื้นของเมืองร้างที่คืบคลานเข้ามาแทนที่

กลิ่นควันไม้ผสมกับกลิ่นเลือดสดและกลิ่นเน่าเหม็นที่ลอยมากับสายลมจากฝูงซอมบี้ไกลๆ ทุกอย่างเงียบงันราวกับโลกทั้งใบกำลังเฝ้ามองการทรยศที่เพิ่งเกิดขึ้น

เปลวไฟที่ใกล้มอดนั้นดูไม่ต่างจากความเชื่อใจระหว่างสหายที่เคยสว่างดูอบอุ่นและมั่นคง

แต่สุดท้ายก็ถูกปล่อยให้ค่อย ๆดับลงในไปในความมืดมิด พร้อมกับร่างของคนที่เคยเชื่อใจกันมากที่สุดที่ถูกทิ้งไว้ท่ามกลางคืนอันหนาวเย็นของโลกที่ไม่มีใครเมตตาอีกต่อไป

กลิ่นเลือดคาวรุนแรงจนแทบจะสามารถลิ้มรสชาติได้ลอยอยู่ในอากาศไม่ถึงสิบนาทีเสียงฝีเท้าลากก็ดังขึ้น

ครืด...ครืด...

ซอมบี้ธรรมดาร่างกายผอมแห้งจนติดกระดูกผิวหนังซีดเทาดวงตาขุ่นเหมือนน้ำนิ่งฟันเหลืองแตก กลิ่นเหม็นเน่าราวกับซากสัตว์ ได้ปรากฏตัวขึ้นที่ทางเข้า

มันคืบคลานเข้ามาอย่างช้า ๆก่อนจะตรงไปยังศพที่ใหญ่ที่สุด แล้วเริ่มลงมือกัดกินศพของเลี่ยม

เสียงเนื้อฉีกแควก...กร๊อบ...เป็นเสียงเดี๋ยวที่แข่งกับเสียงลม

มันกัดเนื้อขาชิ้นโตและกลืนลงท้องแม้เนื้อจะชิ้นใหญ่มันก็ไม่สนกระเดือกกลืนลงไปจนคอของมันปูดโปนแต่มันยังกัดกินอย่างหิวโหย เลือดอุ่นไหลผ่านมุมปากที่ซีดดำของมัน

เบนจามินที่นอนนิ่งหลับตาอยู่ได้ลืมตาขึ้นมา

เขาไม่ตายเพราะมีพรสวรรค์ของนักผจญภัยช่วยชีวิตไว้[พรสวรรค์ หัวใจนักรบ(หายาก)] มันมอบหัวใจดวงที่สองให้ ไม่มีใครรู้เรื่องนี้

มาโครแทงแค่หัวใจปกติแต่เพราะยาเบนจามินไม่สามารถลุกขึ้นสู้หรือตอบโต้ได้เลย

เบนจามินมองศพของเลี่ยมที่ถูกกัดกินน้ำตาไหลเงียบ ๆ

“มาโคร...”

“ฉันจะฆ่าแก...”

เขาราวกับถูกบังคับให้มองดูศพของเพื่อนถูกซอมบี้ตัวนั้นกินอย่างตะกละตะกลามมันเริ่มจากกินขา แล้วก็น่อง ก่อนจะไปถึงลำตัวช่วงกลางใช้เวลาเกือบครึ่งชั่วโมงในที่สุดซอมบี้ก็กินจนท้องพอง

มันล้มลงข้างศพของเลี่ยมขยับตัวไม่ไหวนอนแน่นิ่ง

เบนจามินร้องไห้จนใบหน้าเต็มไปด้วยรอยน้ำตาสีเลือดเลือดที่หน้าอกไหลซึมผ่านใบมีดที่ปักคาอยู่ออกมา แม้เลือดจะไม่พุ่งออกตรง ๆจนหมดตัว แต่มันกำลังทำให้เบนจามินตายอย่างช้า ๆ

ชีวิตสุดจะทรมานที่มาโครก็ไม่ได้ตั้งใจจะมอบให้

เลือดที่ไหลออกจากบาดแผลของเลี่ยมยังอุ่นอยู่กลิ่นคาวลอยปะปนกับกลิ่นเน่าในอากาศเย็นของเมืองร้าง

เบนจามินนอนนิ่งอยู่กับพื้นเขายังคงรู้สึกว่าร่างกายยังชาเพราะพิษอยู่แต่หัวใจกลับเต้นแรงราวกับจะระเบิดออกมาดวงตาของเขาจ้องมองร่างของเพื่อนที่เคยนั่งหัวเราะข้างกองไฟเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน

เสียงบางอย่างดังขึ้นบนพื้นปูน

ครืด... ครืด...

เขาเห็นมัน ร่างของเลี่ยมหรือสิ่งที่เคยเป็นเลี่ยมกำลังขยับ

ท่อนล่างของร่างกายหายไปเหลือเพียงลำตัวที่ถูกกัดจนแหว่งวิ่น ไส้สีคล้ำลากเป็นทางยาวบนพื้นซีเมนต์เลือดผสมกับน้ำลายของซอมบี้หยดเป็นจังหวะช้า ๆดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความดื้อรั้นและความซื่อสัตย์

ตอนนี้เหลือเพียงความว่างเปล่าเหมือนหลุมลึกที่ไม่มีจิตวิญญาณ

มันคลานเข้ามาหาเบนจามิน มือที่เคยตบไหล่เขาอย่างแรงกำลังยื่นมาข้างหน้านิ้วแข็งเกร็งขูดกับพื้นเกิดเสียงแหบแห้ง

“เลี่ยม...”

เสียงของเบนจามินสั่นเครือจนแทบหลุดออกมาไม่ได้น้ำตาไหลร้อนผ่านแก้มที่เย็นเฉียบ

‘ถ้าฉันไม่ยืนกรานรักษาสัญญา!’

‘ถ้าฉันไม่เชื่อใจมาโคร!’

‘บางทพวกเขาอาจยังมีชีวิตอยู่!’

แม้จะคำครวญไปก็สูญเปล่า ตอนนี้สิ่งที่คลานเข้ามาหาเบนจามินไม่ใช่เพื่อนอีกต่อไปมันเป็นเพียงซากศพที่หิวโหย

และความผิดทั้งหมดนั้นเหมือนมีดทิ่มลึกอยู่ในอกของเขาลึกยิ่งกว่าบาดแผลที่มาโครฝากไว้เสียอีก

เบนจามินหลับตาลงช้า ๆลมหายใจเย็นของกลางคืนปะทะใบหน้า

เขาได้ยินเสียงครืดของร่างเลี่ยมที่คลานเข้ามาใกล้กลิ่นเลือดและความเน่าเหม็นอบอวลในอากาศ น้ำตาไหลเงียบ ๆ บนแก้ม

เบนจามินไม่ขัดขืนอีกแล้ว

'หากนี่คือจุดจบอย่างน้อยฉันก็จะตายเคียงข้างเพื่อนที่ครั้งหนึ่งเคยร่วมสู้มาด้วยกัน'

ทันใดนั้นก็มีเสียงปืนก็ดังขึ้น

ปัง!

หัวซอมบี้ระเบิดเลือดและสมองกระจายบนพื้น

เบนจามินได้สติหันไปมองไปที่ประตู มีเงาคนยืนอยู่ตรงนั้นแสงจันทร์ส่องจากด้านหลัง ทำให้มองหน้าไม่ชัด แต่เขาได้ยินเสียงพูด

“ยังไม่ตายสินะ...”

“โชคดีของนาย”

ก่อนจะสลบไปเพราะเสียเลือดมาก