การัั
สำหรับผู้คน คงหมายถึง การแตะ จับ ลูบคลำ หรือการแสดงออกทางความรู้สึก อย่างเช่น การจูบ,กอด ต่างแสดงออกด้วยการัั
แต่สำหรับใครบางคน
คือการเอาชีวิตรอด(?)
.
.
.
ในโลกใบนี้มีสิ่งมีชีวิตอยู่มากมายและแน่นอนคงไม่ได้มีเพียงเผ่าพันธ์มนุษย์
“ฉันเป็แวมไพร์”
ถ้าเอ่ยถึงแวมไพร์พวกคุณคงนึกถึงหญิงสาวหรือชายหนุ่มที่กำลังกัดต้นคอใครบางคนด้วยเขี้ยวที่แหลมคมอะไรทำนองนั้นรึป่าว
แต่แวมไพร์ในชีวิตจริงต่างออกไปจากเื่เล่าตำนานตำราหนังสือต่างๆ
จริงอยู่ที่บรรพบุรุษของพวกเราเป็แบบนั้นแต่นี่มันยุคสมัยไหนกันแล้ว
ลูกหลานของแวมไพร์ในปัจจุบันก็แทบไม่ต่างอะไรกับมนุษย์ทั่วไป
พวกเราไม่ได้ดื่มเืและไม่ได้มีชีวิตที่ะอีกต่อไป โลกเปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลาเราก็เช่นกัน
การวิวัฒนาการการของพวกเราในยุคปัจจุบันคือการมีชีวิตอยู่ได้ด้วยการดูดพลังจากร่างกายมนุษย์แทนการดูดเื
สิ่งที่เราต้องทำคือ “ัั” พวกเขา
วิธีนี้มันง่ายนิดเดียวรวมถึงการปกปิดความลับที่พวกเราเป็แวมไพร์ไว้ได้อย่างแเีเพราะมันคือเื่ธรรมดาที่พวกเธอทำกันอยู่เป็ประจำใช่ไหมล่ะ...เพรางั้นมนุษย์จึงแทบไม่รอ่อแล้วอีกอย่างที่พวกเราเหล่าลูกหลานแวมไพร์ยังคงได้รับสือทอดยีนส์หน้าตาดีเพื่อหลอกล่อเพศตรงข้ามและพวกมนุษย์
ก็คงเหมือนดอกไม้ที่มีกลีบและสีสันอันสวยงามเด่นมันมีไว้เพื่อหลอกล่อแมลง,ผีเสื้อ??? เพื่อให้เข้าหาและผสมพันธุ์ให้กับมัน ก็..ประมาณนั้น
____________________________________________

“ฉัน ทอฟ้า อายุ 17 ปี”ผู้หญิงที่ขึ้นชื่อว่ามีใบหน้าอัจฉริยะแม้กระทั้งแวมไพร์ด้วยกันเอง เป็แวมไพร์เชื้อสายไทยแท้100%
ครอบครัวของฉัน คุณพ่อเป็สัตวแพทย์ส่วนคุณแม่เป็พยาบาล ชีวิตฉันก็ไม่ได้แตกต่างอะไรไปจากพวกเธอนักหรอกก็ทั่วไปเลย
แต่ว่า...ครอบครัวของฉันฉันเป็จำพวกที่รักสันติภาพมากกกก แถมยังคลั่งศาสนาอย่างสุดขีด
แน่นอนว่าพวกเขาชอบบังคับให้ฉันใช้ชีวิตโดยการดูดพลังให้น้อยที่สุด แบบว่าเข้มงวดถึงขั้นให้จดรายชื่อส่งว่าวันนี้ฉันจับใครไปบ้างเท่าไหร่กี่คนเลยล่ะ
เเต่ทุกคน..มีทางเดินเป็ของตัวเอง
ใช่นี่คือเหตุผลที่ฉันปลีกตัวออกมาจากบ้านและไปอาศัยอยู่ด้วยตัวเองโดยปราศจากครอบครัวที่ต่างจังหวัดั้แ่อายุ15ปี
“ยัยฟ้า แกจะออกไปสร้างปัญหาที่ไหนอีกกลับมานี่น่ะ”...“ไม่หนูจะไป หนู้าอิสรภาพ หนูจะใช้ชีวิตวัยรุ่นที่ดีกว่าเน้!!” เสียงก้องดังขึ้นมาในหัวจากเหตุการณ์วันที่ตัดสินใจออกมาเลยแหะก็ใช้เวลานานกว่าพวกท่านจะยอมได้ส่วนเื่ค่าใช้จ่ายก็ยังต้องพึ่งพาพวกท่านอยู่ดีนั่นแหละ “ขอโทษนะคะแต่คนเรามีชีวิตเดียว หนูอยากใช้มันให้คุ้มโดยที่ไม่อยากอยู่ในกรอบและการบังคับ”
เื่ของฉันก็นี่แหละเอ่อ..เอาจริง่แรกแม่ของฉันมาหาบ่อยมากแทบจะค้างกับฉันได้เลยแกค่อนข้างที่จะห่วงลูกสาวคนเดียวคนนี้มากกก แต่ลืมไปหรือป่าวว่าเราคือแวมไพร์ เรามีพละกำลังที่เหนือกว่า มีการเคลื่อนไหวที่รวดเร็ว และสามารถฆ่ามนุษย์คนหนึ่งได้เพียงแค่ัั,แตะไว้จนหมดพลังงาน จากนั้นก็..สู่ขิต
ฉันอาศัยอยู่อพาร์ทเม้นท์ภายในตัวเมืองในต่างจังหวัดนี้มาจาก15ตอนนี้17แล้วล่ะ ........
และสมัครเข้าเรียนที่โรงเรียนแห่งหนึ่งเฮ้อ!วันๆก็ไม่มีอะไรมากนักหรอกฉันเข้ากับพวกคนที่ได้ดีแต่แน่นอนว่าคบพวกเดียวกันก็คงสบายใจมากกว่าเพราะงั้นกลุ่มของฉันเป็แวมไพร์กันหมด จุจุ..
ฉันบอกแล้วไงว่าพวกเรามีอยู่ในทุกที่และปะปนไปกับผู้คน