เสียงรถหรูรุ่นใหม่ล่าสุดขับเลี้ยวเข้ามาในบ้านของอัครราชก่อนจะจอดนิ่งพร้อมร่างสูงโปร่งสูงถึง185 พร้อมเปิดประตูให้กับผู้หญิงชราอีกคนพร้อมพยุงเดินเข้ามาในบ้านอย่างสนิทเคยชิดเชื้อ
“ธามไม่ต้องพยุงย่าก็ได้ย่าไม่ได้คนแก่ที่ไร้เรียวแรงเสียหน่อย”คุณหญิงพรแก้วบอกหลานชายก่อนจะยิ้มออกมาเพราะความเป็ห่วงของธามหรือทศวรรษ หลานชายคนเดียวของคุณหญิงพรแก้ว
“โธ่คุณย่าครับก็ผมเป็ห่วงนิครับ”
“ขอบใจหลานมากนะที่เป็ห่วงคนแก่อย่างย่าั้แ่พ่อหลานจากไปก็มีแค่หลานที่ย่าจะพึงพาได้”คุณหญิงพรแก้วเป็เพื่อนรักเพื่อนเก่าของคุณหญิงอิรวดีเธอมักให้หลานชายพามาเยี่ยมเพื่อนเสมอ สองมือชายหนุ่มยกไหว้อย่างอ่อนโยนแววตาเป็ประกายเมื่อเห็นภาริตานั่งรับประทานอาหารอยู่ก่อนหญิงสาวจะยกมือไหว้ผู้ใหญ่ทั้งสอง เช่นเดียวกับภาริณีที่ไหว้คุณหญิงพรแก้วยกเว้นเขาหญิงสาวมองอย่างไม่ชอบขี้หน้าชายหนุ่มอย่างเห็นได้ชัด
“อ้าวพรไหนบอกฉันว่าเธอจะมาตอนบ่าย ทำไมมาเช้าได้ละ”เสียงคุณหญิงอิรวดีถามเพื่อนด้วยรอยยิ้ม
“ก็หลานชายตัวดีสิอยากพามาส่งเลยมาแต่เช้าไม่รู้ว่าอยากมาเจอใครรึเปล่า”คุณหญิงพรแก้วรู้ดีว่าหลานชายของตนชอบพอภาริตาไม่น้อย
“มาๆทานข้าวต้มก่อน ตาธามด้วยก่อนไปทำงานต้องเติมพลัง”หญิงชราบอกชายหนุ่มเขารีบไปนั่งทันที สองหญิงชราพูดคุยอย่างมีความสุขเว้นแต่ภาริณีที่ต้องทำหน้าเหมือนจะตายเมื่อต้องนั่งข้างชายหนุ่มที่เธอไม่ชอบแต่ทศวรรษหาได้สนใจเธอไม่ ในสายตาเขามีเพียงภาริตาเท่านั้น หญิงสาวที่นั่งตรงข้ามมองใบหน้าชายหนุ่มพร้อมยิ้มออกมาอย่างเขินอาย
“คุณย่าขาภาไปทำงานก่อนนะคะ”เสียงภาริณีที่เวลาพูดกับคุณย่ากลับแตกต่างสิ้นดี
“เอ้าไม่รอไปพร้อมน้องหรอลูก จะได้ไม่ต้องเรียกรถแท็กชี่”เพราะั้แ่เกิดอุบัติเหตุภาริณีก็ไม่คิดจะเรียนขับรถเลย
“ไม่ดีกว่าคะ”หญิงสาวตอบกลับก่อนจะมองหน้าน้องสาวที่ยิ้มให้ภายใต้รอยยิ้มนั้นกลับทำเอาภาริณีเกลียดเข้ากระดูกดำ
“พี่ภาไปพร้อมตานะคะพี่ธามจะไปส่งพอดี”เสียงหวานพูดออกมาพร้อมทำหน้าเหมือนอ้อนวอนเธอ หึ!คิดอยากให้ฉันเป็ไม้กันหมาหรอไม่ทันแล้วมั้ง ภาริตายังไม่กล้าไปไหนมาไหนกับผู้ชายที่ไม่ใช่คนในครอบครัวสองต่อสองเธอเป็คนรักนวลสงวนตัวนี้เป็อีกข้อที่ทำให้ชายหนุ่มอย่างทศวรรษหลงใหลในความใส่สะอาดของเธอ
“ฉันไปเองได้ไม่ต้องให้ใครมารับมาส่ง”เสียงตอบกลับเรียบนิ่งทำเอาคนที่นั่งอยู่ต่างเงียบสนิท
“แค่ทำตามที่น้องบอกจะตายรึไงตาธามก็ไม่ใช่คนอื่นคนไกลอย่างเื่มากนักยัยภา”
“นี่คุณพ่อจะให้ภาทำในสิ่งที่ไม่อยากทำหรอค่ะก็ได้ในเมื่อมันคือคำบัญชาจากลูกสาวคนโปรดของคุณพ่อลูกนอกคอกอย่างภาคงไม่มีสิทธิต่อรองอะไร”
“เข้าใจอย่างนั้นก็ดีเพราะคนอย่างแกต้องทำทุกอย่างที่น้องบอก! ตาลูกพ่อจะต้องไปคุยกับลูกค้าก่อนลูกไปทำงานก่อนเลยนะ”น้ำเสียงที่อัครคุยกับลูกสาวทั้งสองคนต่างกันอย่างชิ้นเชิง
ภายในรถคันหรูของทศวรรษที่มีพี่สองฝาแฝดนั่งไปด้วยภาริณีที่นั่งข้างหลังมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเบื่อหน่ายเธอเบื่อทุกครั้งที่ทศวรรษมาที่บ้านของเธอและเป็เธอที่ต้องทำในสิ่งที่ฝืนใจ
“ตอนเที่ยงน้องตาว่างรึเปล่าครับพี่อยากช่วยน้องตาทานอาหารเที่ยงด้วยกัน”
“ได้ค่ะพี่ธามกว่าคุณพ่อจะว่างมาทานข้าวเป็เพื่อนตาคงเกินเที่ยงแน่นอน”
“ดีใจจังงั้นตอนเที่ยงพี่จะเข้าไปรับนะครับน้องตา”ชายหนุ่มพูดคุยกับหญิงสาวอย่างอ่อนโยน ก่อนจะจอดหน้าบริษัทของเกตุวิชัยแสงที่ทำงานของถาริตาถึงก่อนบริษัทที่ภาริณีทำงาน
“พี่ภาค่ะตาไปก่อนนะคะ เจอกันที่บ้านค่ะ”
“ก็เจอกันทุกวันล่ำลาเหมือนจะไปตาย”น้ำเสียงห้วนพูดออกไปอย่างไม่คิดอะไรแต่ใบหน้าหญิงสาวของภาริตาตอนนี้กลับหน้าเศร้าลง
“พี่ภาทำไมพูดแบบนี้คะตารู้สึกไม่ดีเลยถ้าพี่ภาโกรธเื่ตอนเช้าตาขอโทษนะคะตาไม่ได้ตั้งใจให้พี่ภาโดนคุณพ่อดุ”
“เหอะตาไม่ต้องรู้สึกผิดหรอก เพราะั้แ่เกิดมาตาก็ไม่เคยผิด จริงไหม”สีหน้าภาริตาเศร้าลงจนทำให้ชายหนุ่มยิ่งไม่พอใจในคำพูดของภาริณี
“พี่ธามค่ะตาไปก่อนนะคะฝากไปส่งพี่ภาด้วย บายๆค่ะ”หญิงสาวยิ้มก่อนจะลงจากรถไปชายหนุ่มยิ้มให้ก่อนจะขับรถออกไปด้วยสีหน้าที่เปลี่ยนไปเขามองกระจกหลังเห็นหญิงสาวที่ไม่ชอบขี้หน้านั่งมองหน้าต่างไม่พูดอะไรเขาเหมือนคนขับรถเธอไม่มีผิด
“ทำไมพูดจาทำร้ายจิตใจน้องตาแบบนี้เธอเป็พี่สาวแบบไหนกัน”น้ำเสียงทุ้มถามคนในรถด้วยอารมณ์
“ฉันจะเป็แบบไหนกับเกี่ยวอะไรกับคุณไม่ทราบเลิกยุ่งเื่ครอบครัวคนอื่นสักทีคุณทศวรรษ”ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาดังเฮือกก่อนจะเหยียบเบรกกะทันหันจนร่างบางของภาริณีไถไปโดนเบาะข้างหน้า
“นี่นายแกล้งฉันหรอ?” น้ำเสียงหญิงสาวเริ่มมีน้ำโฮ
“นี่แค่เตือนถ้าเธอยังทำให้น้องตาเสียใจอีกเจอดีกว่านี้แน่ ภาริณี”เสียงกัดฟันพูดออกมาอย่างคาดโทษ
“หึคิดว่าฉันกลัวหรอถ้าฉันกลัวคนอย่างนายฉันก็คงไม่อยู่มาถึงทุกวันนี้เก็บเอาคำขู่ของนายไปใช้กับยัยตานู้นไม่ต้องมาริสั่งสอนฉัน อ๋อ แล้วก็เลิกทำตัวเป็พี่ชายแสนดีสักทีเพราะคนมักมากควงผู้หญิงไม่ช้ำหน้าอย่างนายคงมีแค่คนโง่อย่างยัยตาเท่านั้นละที่เชื่อทุกคำพูดของนาย”ภาริณีพูดจบก่อนจะเปิดประตูลงจากรถด้วยท่าทีไม่พอใจทศวรรษถอนหายใจหากไม่ใช่ว่ารับปากภาริตาไว้ว่าจะไปส่งเธอก็คงไม่สนใจเธอหรอก ชายหนุ่มเปิดประตูพร้อมเดินไปขวางทางหญิงสาว
“หลีกไปที่นี้ไม่มียัยตาไม่ต้องมาแสดงว่าเป็ผู้ชายแสนดีกับฉัน”
“ขึ้นรถฉันรับปากน้องตาแล้วว่าจะไปส่งเธอ”
“ฉันไม่ไปไม่ต้องมายุ่ง” ทศวรรษกลบกรามแน่นทำไมกันนะพี่น้องฝาแฝดบ้านนี้ที่เหมือนกันทุกอย่าง แต่ทำไมนิสัยถึงได้แตกต่างกันอย่างราวฟ้ากับนรก
“อย่าเื่มากฉันรีบไปทำงาน”เขาเน้นย้ำคำสั่งเธอแต่ภาริณีไม่สนใจเธอจะเดินไปเรียกรถเองมือหนาของทศวรรษ คว้าเธอไว้แน่นก่อนจะลากเธอมาขึ้นรถอย่างไม่สนใจว่าแรงของเขาจะทำให้ภาริณีเจ็บแค่ไหน
“นี่ไอ้บ้าปล่อยนะฉันไม่อยากไปกับนาย”หญิงสาวจะลงแต่เขากลับชี้หน้าใส่เธอ
“ก็ลองดูอย่าคิดว่าฉันไม่กล้านะ” ภาริณีถอนหายใจออกมาอย่างไม่พอใจแต่เธอก็ยอมให้เขาไปส่งเพราะนี้มันก็จะสายแล้ว
701
