น้ำแกงสื่อรัก บะหมี่มัดใจ

... กึกกัก กึกกัก...

เสียงของคนเดินไปมา เดินเข้าออกในห้องนอนของอ๋องจินอู่ ด้วยเสียงฝีเท้าที่เดินไปมาไม่หยุด ทำให้ฉีซื่อที่นอนหลับอยู่รู้สึกตัวขึ้น และลุกขึ้นนั่งมองไปรอบๆ ตัว เพื่อดูว่าตอนนี้เกิดอะไรขึ้นกันแน่

ฉีซื่อลุกขึ้นแต่งตัวลวกๆ ก่อนจะเดินออกไปดูความวุ่นวายด้านนอกของห้องนอนอ๋องจินอู่ ทันทีที่เปิดประตูออกไปก็พบบรรดาบ่าวไพร่ในจวนพากันช่วยกันตกแต่ง บางคนก็พากันปลูกต้นไม้ บางคนที่พากันปัดกวาดเช็ดถู บางคนก็พากันขนของเข้าออกไม่หยุด

“ข้ากำลังให้พวกบ่าวไพร ตกแต่งเรือนให้เจ้าเสียใหม่ ช่วงนี้อาจจะวุ่นวายหน่อย แต่ไม่นานก็จะเสร็จ หากเจ้าอยากได้สิ่งใดเพิ่ม บอกแก่ข้าได้เลย” อ๋องจินอู่ที่เดินมาจากทางด้านหลังของฉีซื่อได้บอกแก่คนรักของตน

“นี่ท่านคิดจะให้ข้ามาอยู่ที่นี่งั้นหรือ” ฉีซื่อถามกลับทันที

“แน่นอน ก็เจ้าเป็นภรรยาของข้า ไม่อยู่ที่นี่ เจ้าจะไปอยู่ที่ไหน”

“พี่จิน พวกเรายังไม่ได้แต่งกัน แล้วอีกอย่าง ข้ายังไม่ได้ตอบตกลงกับท่านเลยนะ อย่ามามัดมือชกข้าเช่นนี้เลย” ฉีซื่อยังไม่ยอมตกลง

“อาฉี...จะให้ข้าทำเช่นไร เจ้าถึงจะยอมตกลง”

“พี่จิน ท่านบอกข้าว่า ข้าคือภรรยาของท่าน แต่ตอนนี้ท่านกลับมอบเพียงห้องนอนของท่านให้ข้างั้นหรือ แล้วส่วนอื่นๆ ของจวนเล่า เป็นของข้าด้วยหรือไม่” ฉีซื่อแกล้งถาม ทำทีเป็นคนโลภมากแกล้งอ๋องจินอู่

“แน่นอน ทุกอย่างเป็นของเจ้า ทั้งจวน ทั้งสมบัติ ทั้งกิจการ ทั้งหมดของข้าล้วนยกให้เจ้าหมดเลย... อาฉี เจ้าพอใจหรือไม่” อ๋องจินอู่รีบตอบกลับทันที ตอนนี้ไม่ว่าอะไร เขาก็ไม่ต้องการแล้ว เขาต้องการเพียงฉีซื่อเพียงผู้เดียวเท่านั้น

“หึ!! ท่านก็พูดไปเรื่อย ของมีค่ามากมายขนาดนั้น ใครเขายกให้กันได้ง่ายๆ ท่านคิดว่าข้าโง่ถึงเพียงนั้นเลยหรือ คิดว่าข้าจะเชื่อท่านง่ายๆ อย่างนั้นหรือ” ฉีซื่อตอบกลับพลางกลับเข้าไปในห้องนอน เพื่อนแต่งตัวใหม่อีกครั้ง เตรียมตัวจะออกไปที่ร้านบะหมี่ของตน

“เจ้าอย่าได้กังวลเลยอาฉี ทุกอย่างที่ข้าพูดล้วนแต่เป็นสิ่งที่ข้าตั้งใจจะทำ และไตร่ตรองมาดีแล้วทั้งสิ้น ดังนั้น เจ้าวางเถิด ทุกอย่างจะเป็นของเจ้าแต่เพียงผู้เดียว” อ๋องจินอู่เดินเข้าไปจับมือฉีซื่อพร้อมกับให้คำมั่นสัญญา

“ฮ่าๆ พี่จิน ข้าแค่ล้อท่านเล่น อย่าได้ถือเป็นจริงเป็นจังนักเลย ข้าไม่ได้อยากได้ของของท่านเสียหน่อย ท่านทำเช่นนี้ ใครมารู้เข้าจะหาว่าข้าเป็นคนหิวเงิน ตบทรัพย์ท่านจนหมดตัว แบบนี้ข้าก็แย่นะซิ”

พูดจบฉีซื่อก็แต่งตัวเสร็จพอดีและได้ออกเดินทางไปที่ร้านบะหมี่ของคนทันที โดยมีอ๋องจินอู่ติดตามมาด้วยเหมือนอย่างเช่นเคย พวกเขายังคงพูดคุยกันในรถม้าไม่หยุด จนกระทั่งรถม้ามาหยุดที่หน้าร้านบะหมี่ ทั้งคู่ก็เดินเข้าไปในร้านทัน

ทันทีเดินเข้าไปฉีซื่อต้องแปลกใจ เพราะตอนนี้มีคนมายืนอยู่ในร้านเต็มไปหมด แต่ท่าทางแล้วเหมือนจะไม่ใช่ลูกค้าที่มากินบะหมี่แต่อย่างใด เพราะการแต่งกายผิดแปลกไปจากชาวบ้าน

“นายน้อย นายน้อย ท่านมาแล้ว...” ตู้ตู้วิ่งออกมาหาผู้เป็นนายหน้าตาตื่น

“อาตู้ เจ้าตื่นเต้นอะไร” ฉีซื่อถามบ่าวคนสนิททันที

“นายท่านกับนายหญิง กลับมาแล้วขอรับ พวกท่านทั้งสอง เดินทางกลับมาถึงเมื่อคืนขอรับ...แต่พวกท่านก็มาพร้อมกับ...” ตู้ตู้ยังไม่ทันจะพูดจบฉีซื่อก็กำลังวิ่งพรวดเข้าไปหาผู้เป็นบิดามารดาทันที แต่ยังไม่ทันจะได้วิ่งไปก็ถูกบ่าวคนสนิทดึงตัวเอาไว้เสียก่อน

“เจ้ามีอะไร อาตู้...”

“นายน้อยรอรับ ตอนนี้ท่านอย่าเพิ่งเข้าไปเลยนะขอรับ”

“ทำไม...”

“คือว่า ตอนนี้นายท่านกับนายหญิงกำลังพูดคุยกับคนของตระกูลโจวขอรับ”

“การค้าอย่างนั้นหรือ...”

“ข้าน้อยไม่ทราบขอรับ” ตู้ตู้ตอบผู้เป็นนายกลับเสียงอ่อย ฉีซื่อเมื่อเห็นสีหน้าที่ไม่ค่อยดีนักของตู้ตู้ ก็พอจะเดาได้ว่าต้องมีเรื่องไม่ชอบมาพากลเป็นแน่

“อาตู้ พวกเราไปแอบฟังกันเถิด” พูดจบฉีซื่อก็จูงมือตู้ตู้ตรงไปที่ห้องทำงานทันที

“อาฉี ข้าจะไปรอเจ้าที่ห้องอาหารก็แล้วกัน” อ๋องจินอู่ที่ยืนมองสถานการณ์อยู่ ก็พอจะเดาเหตุการณ์ได้ ดังนั้น เขาเลยเลือกที่จะออกมายืนรอที่ห้องอาหารคงจะดีกว่า

.................................................

ณ ห้องอาหาร ด้านล่าง

“ท่านอ๋อง...” หนึ่งในกลุ่มคนที่นั่งอยู่ด้านล่างห้องอาหาร เมื่อเห็นอ๋องจินอู่เดินลงมา ต่างก็พากันทำความเคารพในฐานะท่านอ๋อง พระอนุชาขององค์ฮ่องเต้

“วันนี้พวกเจ้าไม่มีงานทำกันหรือไร ไม่ต้องเข้าวังไปเข้าเฝ้าต่อฝ่าบาทอย่างนั้นรึ”

“เอ่อคือ ว่า...”

“ร้อยวันพันปี ข้าไม่เคยเห็นพวกเจ้าเข้ามาดื่มกินของในร้านนี้ วันนี้คิดยังไงถึงยกโขยงพากันมาได้มากมายถึงขนาดนี้” อ๋องจินอู่พูดไม่อ้อมค้อม เพราะเขาจับพิรุธบางอย่างได้

“ท่านอ๋อง กระหม่อมขอบังอาจทูลพะยะคะ... การมาของพวกกระหม่อมในครั้งนี้ เป็นเรื่องส่วนตัวพะยะคะ”

“พวกเจ้า...ตระกูลโจว เวลาไปไหนมาไหน ยกพวกไปกันขนาดนี้เลยหรือ” อ๋องจินอู่ยังไงไม่สนใจในคำชี้แนะเมื่อครู่ แต่กลับถามออกไปหน้าตาเฉย

กลุ่มคนที่ได้ยินคำพูดของอ๋องจินอู่ตอบกลับ ก็ต่างพากันทำตัวไม่ถูก หันหน้ามองกันไปมา พากันอ้ำอึ้งในคำที่คิดจะตอบกันออกไป ส่วนอ๋องจินอู่เมื่อเห็นท่าทางแบบนั้น ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อนอกจากนั่งจิบชา อยู่อีกโต๊ะอย่างเงียบๆ รอดูสถาการณ์ที่จะเกิดขึ้นต่อไป

แต่ยังไม่ทันจะได้ทำอะไรมาก องค์หญิงหยางเซียงและตี้ไหลข่าก็มาถึงร้านบะหมี่และพากันเดินเข้ามาในร้าน แต่เมื่อเดินเข้ามาได้ไม่เท่าไหร่ก็พากันหยุดชะงักทันที เพราะบรรยากาศตอนนี้มันดูเงียบ ไม่ปกติชอบกล และทันทีที่องค์หญิงหยางเซียงหันมาเจออ๋องจินอู่นั่งอยู่ก็รีบวิ่งเข้าไปถามเรื่องราวทันที โดยไม่ได้สนใจการทำความเคารพของบรรดาคนตระกูลแต่อย่างใด

“ท่านอ๋อง เกิดเรื่องอะไรขึ้นเพคะ”

“คนตระกูลโจวไง เจ้าไม่เห็นหรือ”

“หม่อมฉันเห็นเพคะ แต่แค่อยากรู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นเพคะ” องค์หญิงหยางเซียงทั้งสงสัย ทั้งวิตกกังวล

“หึ ข้าว่าแล้ว ทันทีที่ท่านลุงท่านป้ากลับเมืองหลวง พวกคนตระกูลโจวที่นี่ก็จะพากันแห่มาทันที จมูกไวจริงๆ” ตี้ไหลข่า ที่ยืนอยู่ข้างๆ องค์หญิงหยางเซียง พูดขึ้นมาเหมือนเขาจะรู้อะไรบางอย่าง

“เจ้าหมายความว่าอย่างไร...” อ๋องจินอู่ไม่เข้าใจในสิ่งที่ตี้ไหลข่าพูด

“อาฉีไม่เคยเล่าให้ท่านฟังหรือว่า พวกเขาเกี่ยวข้องอะไรกับตระกูลโจว...” ตี้ไหลข่าถามกลับ

“เคยเล่า แต่เท่าที่ข้าเข้าใจ ตระกูลโจวที่นั่นกับตระกูลโจวที่นี่ ไม่ได้เกี่ยวข้องกันแต่อย่างใด”

“อื้ม!! ฉลาดมาก ขนาดคนสารเลวหัวทื่ออย่างท่านอ๋อง ยังเข้าใจ แล้วทำไมคนตระกูลที่นั่งอยู่นี่ถึงไม่เข้าใจเสียที” ตี้ไหลข้าจงใจพูดออกไปเสียงดัง เพื่อต้องการให้คนตระกูลโจวที่นั่งบริเวณนั้นได้ยิน

“ตี้ไหลข้า เจ้าอย่าให้มันมากนักน่ะ” อ๋องจินอู่ โกรธหน้าแดงที่ตนเองถูกเหน็บแนมว่าเป็น ‘คนสารเลวหัวทื่อ’

“ตี้ไหลข่า เจ้าเป็นคนนอก แถมยังเป็นแค่พ่อค้า อย่ามาคิดยุ่งเรื่องของตระกูลของเราเด็ดขาด” หนึ่งในคนของตระกูลโจว ที่นั่งอยู่ ลุกขึ้นต่อว่าตี้ไหลข่า

“ข้าไม่เถียงเรื่องที่ข้าเป็นพ่อค้า แต่เรื่องที่พวกเจ้าพากันยกโขยงมาวันนี้ คนนอกอย่างข้ายังรู้อย่างแจ่มแจ้ง พวกเจ้ายังจะคิดว่าข้าเป็นคนนอกได้อย่างไรกัน” ตี้ไหลข่าเถียงกลับทันที

“เจ้า!....” หนึ่งในคนตระกูลโจวคิดอยากจะเถียงก็เถียงไม่ออก

“อะไรกัน พวกบรรดาขุนนาง เรียนมากันตั้งมากมาย กลับมีคำพูดไม่กี่เพียงเท่านี้เองหรือ” ตี้ไหลข่ายังคงยียวนไม่เลิก

“ตี้ไหลข่า อย่าคิดว่าเจ้ามีองค์หญิงหยางเซียงกับท่านอ๋องให้ท้าย เจ้าจะพูดยังไงก็ได้อย่างนั้นรึ” คนตระกูลโจวยังคงไม่ยอม

“เฮ้อ! พอเถียงสู้ข้าไม่ได้ ก็ลากคนอื่นมาเข้าเอี่ยว ท่านอ๋อง คนในราชสำนักรับใช้ฝ่าบาท นิสัยชอบพานแบบนี้ทุกคนหรือไม่” ตี้ไหลข่าแกล้งพูดตัดพ้อโยนไปหาอ๋องจินอู่ที่ตอนนี้นั่งสงบสติอารมณ์ตนเองอยู่ แต่เห็นทีจะยากซะเหลือเกิน

“พวกเจ้าจะเถียงกันก็เถียงไป อย่ามาดึงข้าเข้าไปเอี่ยว...” อ๋องจินอู่กัดฟันตอบตี้ไหลข่ากลับอย่างไม่สบอารมณ์

“ดึงข้าได้ๆๆ ข้าอยากเอี่ยวๆ” องค์หญิงหยางเซียงรีบเสนอตัวทันที เพราะเห็นว่าน่าสนุก

“เจ้าอยู่เฉยๆ ไปเลย จะเข้ามาเอี่ยวทำไม” ตี้ไหลข่าหันกลับไปห้ามองค์หญิงหยางเซียงทันที เพราะเขารู้ดีว่าตอนนี้องค์หญิงหยางเซียงกำลังเห็นการโต้เถียงแบบนี้เป็นเรื่องน่าสนุกและตื่นเต้นเข้าให้แล้ว

..............................................

หน้าห้องทำงาน ร้านบะหมี่

ด้านฉีซื่อและตู้ตู้ พวกเขาทั้งคู่พากันเดินย่อง มาแอบฟังการสนทนาของคนในห้องด้วยความอยากรู้อยากเห็น มันจะยังมีความลับอะไรกันน่ะที่เขายังไม่รู้ ท่านพ่อท่านแม่ของข้ามีอะไรที่ยังไม่ได้อีกหรือไม่

... ท่านพ่อท่านแม่ของข้ามีอะไรที่ยังไม่ได้บอกข้าอีกหรือไม่ ...

“อาหลิง อย่างไรเสียเจ้าก็กลับมาแล้วเหตุใดเจ้าไม่ลองคิดดีๆ อีกที หลายปีมานี้ พวกเราก็ไม่ได้มารบกวนเจ้า จนถึงตอนนี้ก็เช่นกัน”

“ท่านอา ตัวข้าและสามีออกไปท่องเที่ยวกันเสียนาน เพิ่งจะกลับถึงบ้านเมื่อคืน แต่ยังไม่ทันจะได้เข้าบ้าน ก็ถูกพวกท่านมาดักรอที่ประตูหน้าด่านแถมยังถูกท่านพาไปที่ตระกูลเสียแล้ว แบบนี้ข้าก็ลำบากใจนะเจ้าคะ”

“อาหลิง เรื่องที่ผ่านมา พวกเราเป็นคนผิดที่ทอดทิ้งเจ้า ดังนั้น ที่พวกข้ามาวันนี้ เลยอยากจะมาพูดคุยกับเจ้า”

“ท่านอา เรื่องที่ผ่านมาแล้ว ปล่อยให้มันผ่านไปเถอะ ตอนนี้ข้าไม่ได้ถึงมันแล้ว แถมตอนนี้ชีวิตของข้าก็มีความสุขดีเจ้าคะ”

“อาหลิง ยังไงซะ เจ้าก็ได้เป็นคนของตระกูลโจว...”

“ท่านอา ท่านเข้าใจผิดแล้ว ตอนนี้ข้าแต่งงานแล้ว แซ่ที่ข้าใช้ก็ไม่ใช่แซ่โจวอีกแล้ว แถมตอนนี้ลูกชายของข้าก็แซ่ฉี หาใช่แซ่โจวนะเจ้าคะ”

“อาหลิง เจ้าหัวแข็งเสียจริง...”

“ตอนข้ายังเด็ก ข้าจำได้ดีว่าพวกท่านปฏิบัติต่อข้าเช่นไร ในชีวิตของข้า ในตระกูลโจวมีแค่ท่านตาเท่านั้นที่ดีต่อข้า”

“หึ ที่เจ้าบอกว่าท่านตาดีต่อ เพียงเพราะเขาแบ่งทรัพย์สมบัติให้เจ้าใช่หรือไม่” น้ำเสียงของบุรุษในห้องเริ่มเปลี่ยนไป จากพูดด้วยน้ำเสียงนิ่มนวล ตอนนี้เริ่มเปลี่ยนเป็นความโกรธเคืองเข้ามาแทนที่

“...” โจวหลิงหลิง หรือ ฉีหลิงหลิง มารดาของฉีซื่อไม่ได้ตอบอะไรนอกจากยื้มอ่อนๆ

“ในเมื่อเจ้าบอกว่า เจ้าไม่ใช่แซ่โจวแล้ว งั้นก็ส่งมอบทรัพย์สมบัติของท่านตาคืนให้ตระกูลโจวซะ รวมถึงร้านนี้ด้วย...”

“ท่านอา ที่แท้ ที่ท่านมาวันนี้ ท่านมาเพื่อคุยเรื่องร้านนี้ใช่ไหมเจ้าคะ” ฉีหลิงหลิงถามกลับทันที

“ส่งคืนมาซะ แล้วไปแต่ตัว ไปใช้สมบัติของสามีพ่อค้าของเจ้าพเนจรของเจ้าซะ!”

“แล้วถ้าข้าไม่ยอมละเจ้าคะ”

“ข้ามีทางเลือกให้เจ้า สองทาง ทางแรกคือ แบ่งส่วนรายได้ทั้งหมดมาซะทั้งจากร้านนี้และที่แถบชายแดน และทางที่สองพวกเจ้าไม่ต้องยุ่งยาก ส่งคืนกลับมาทั้งหมด”

“ท่านอาเจ้าคะ ข้าไม่เลือกซักทางเจ้าคะ...” โจวหลิงหลิง หรือ ฉีหลิงหลิง ตอบกลับเสียงแข็งพร้อมยิ้มรับทันที