ทะลุมิติไปเป็นพระชายาแพทย์ผู้มากพรสวรรค์ [แปลจบแล้ว]

        องค์หญิงอันหย่าไม่เต็มใจจะจากไปแต่นางกลับแสดงตนว่าอ่อนแอและบอบบาง ใบหน้าซีดขาวเป็นอย่างมากราวกับหากมีลมกระโชกแรงพัดมาก็สามารถทำให้นางล้มลงได้

        นางเรียกนางกำนัลสองคนที่อยู่ไม่ไกลให้เข้ามาช่วยพยุงนางพานางเดินไปอย่างช้าๆ ทีละก้าวทีละก้าว...

        แผ่นหลังเพรียวบางนั้นทำให้คนที่เห็นเกิดความสงสาร มู่จื่อหลิงมองดูฝีเท้าเชื่องช้าจากด้านหลังและนางก็เกือบจะเข้าไปช่วยพยุงแล้ว

        มู่อี๋เสวี่ยน่าสงสารมากที่ต้องพึ่งพาองค์หญิงที่กำลังจะตายผู้นี้

        ถึงแม้ว่ามันจะเป็นการเคลื่อนไหวของหลงเซี่ยวอวี่แต่ในฐานะผู้ก่อปัญหา เขากลับทำตัวราวกับไม่ได้ทำสิ่งใด ทั้งยังทำเป็นมองไม่เห็นและทำเป็นไม่ได้ยิน [1] ราวกับว่าเสียงกรีดร้องที่อยู่ตรงนั้นมันไม่มีอยู่จริง

        ตามจริงแล้วฉีอ๋องไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามู่อี๋เสวี่ยนั้นมีรูปร่างสูง อ้วนหรือผอมอย่างไร เพราะความสนใจของเขาทั้งหมดตกอยู่ที่มู่จื่อหลิงเสมอมา

        ดวงตาของเขาชัดเจนและเฉียบคมดูเหมือนเขาจะรู้ทุกอย่าง ดวงตาของเขาจับจ้องตรึงอยู่ที่ผู้หญิงตัวเล็กๆที่มีดวงตากลมโตซึ่งกำลังยกผ้าขึ้นปิดหน้าและแสร้งทำเป็นไม่กล้ามองมาโดยตลอด

        ในเวลานี้หลงเซี่ยวอวี่เดินมาด้านหลังของมู่จื่อหลิงอย่างเงียบๆ

        “ดูดีไหม?” หลงเซี่ยวอวี่มีรอยยิ้มที่ดูดีติดอยู่ที่มุมปากของเขาโน้มตัวเล็กน้อยและเอนหน้าเข้าไปใกล้ใบหูของนางเสียงทุ้มนุ่มลึกชวนให้สัมผัสถึงความเย้ายวน

        มู่จื่อหลิงที่กำลังปิดหน้าของตนอยู่ไม่ได้สังเกตว่ามีผู้ใดอยู่ข้างกายนางมาระยะหนึ่งแล้วนางพยักหน้าอย่างตรงไปตรงมาและโพล่งออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ “ดูดี”

        “ผู้ใดดูดี?” หลงเซี่ยวอวี่ปิดกั้นสายตาของมู่จื่อหลิงในทันใดใบหน้าหล่อเหลาของเขาเข้ามาใกล้นาง เพื่อให้สายตาของนางเต็มไปด้วยใบหน้าของเขา

        “แน่นอนว่าคนทางนั้น…”ก่อนที่คำว่า ‘หน้าตาดี’ จะพูดออกมา มู่จื่อหลิงก็ตระหนักว่ามีบางอย่างผิดปกติ

        ทันใดนั้นนางก็ตกใจกับใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ตรงหน้านางและก้าวถอยหลังอย่างไม่รู้ตัว “เหตุใดท่านถึง...”

        เหตุใดชายผู้นี้ถึงเดินเข้ามาเงียบๆ?

        “หือ?” หลงเซี่ยวอวี่เอนกายมาข้างหน้าทำเสียงจมูกเบาๆ ลมหายใจอุ่นๆรินรดลงบนใบหน้าที่กระสับกระส่ายเล็กน้อยของมู่จื่อหลิง

        เขาอยู่ใกล้มากและดวงตาทั้งสองเต็มไปด้วยเงาของกันและกัน

        “...ท่าน ท่านจะทำอะไร”มู่จื่อหลิงตัวสั่นในทันใด ทั้งยังก้าวถอยกลับไปหลายก้าว

        “ท่านคิดว่าผู้ใดดูดี?”หลงเซี่ยวอวี่ก้าวเข้ามาด้วยฝีเท้าที่หนักแน่นนิ้วที่เรียวงามของเขาเชิดคางเรียบเนียนของมู่จื่อหลิงขึ้นเล็กน้อยราวกับว่าหากมู่จื่อหลิงทำผิดพลาด เขาจะกลืนกินนางลงไปในคำเดียว

        มู่จื่อหลิงเปิดดวงตาออกกว้างเงยหน้าขึ้นมองคนที่อยู่ใกล้ตัว มองเพียงแวบหนึ่ง ก็สามารถเห็นดวงตาที่เปล่งประกายดั่งดวงดาวของเขาได้อย่างรวดเร็วซึ่งมันทั้งงดงามและพร่างพราย

        ในเวลานี้ดวงตาที่จ้องมองมาของเขานั้นสงบนิ่งราวกับทะเลสาบ มันทั้งเงียบและสงบด้วยใบหน้าที่งดงามไร้ที่ติ และผิวที่ละเอียดเงางามราวกับผู้เป็นอมตะในสวรรค์ชั้นเก้าผู้ซึ่งควรมองจากที่ไกลๆ เท่านั้น ไม่ควรเข้ามาหยอกล้อด้วย

        “มู่...ท่านดูดีท่านช่างดูดี” มู่จื่อหลิงเกือบจะบอกว่ามู่อี๋เสวี่ยดูดี แต่โชคดีที่นางมีไหวพริบปีศาจตนนี้ร้ายกาจเกินไป!

        หลังจากพูดแล้วมู่จื่อหลิงก็เผลอตบมือของหลงเซี่ยวอวี่โดยไม่รู้ตัว นางอยากจะหันหลังกลับและวิ่งหนีไป

        แต่ทันทีที่เขาก้าวเท้าเข้ามาข้อมือเรียวเล็กก็ถูกมือใหญ่อันอบอุ่นของหลงเซี่ยวอวี่คว้าไว้ก่อนจะดึงเข้าไปในอ้อมแขนของเขา “ยังอยากจะไปที่ใดอีกหรือ?”

        “ข้า…”มู่จื่อหลิงกลอกตาและยืดหน้าอกเล็กๆ ของนางให้ตรงอย่างมั่นใจ นางตอบเรียบๆอย่างเป็นธรรมชาติว่า “ข้าอยากเดินกลับไป”

        วันนี้ได้ท้าทายทรราชผู้นี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าในยามนี้มันคงถึงขีดจำกัดแล้ว และนางรู้สึกได้ถึงลางสังหรณ์ที่ไม่ดีอยู่ตลอดเวลา

        ดังนั้นหลังจากดูการแสดงที่ดีจบแล้ว จึงเป็นเรื่องธรรมดาที่จะหลบหนีไป

        แต่หากจะตีนางให้ตายนางก็จะเดินกลับไม่ได้เช่นกัน ด้วยประสบการณ์ครั้งที่แล้วนางจำได้ว่าต้องนำเงินติดตัวไปด้วยในยามที่นางออกไปด้านนอกหากมีเงินยังต้องกลัวว่าจะหารถม้ากลับไม่ได้อีกหรือ?

        “เดินกลับ?” หลงเซี่ยวอวี่หรี่ตาลงอย่างอันตรายและพูดซ้ำ

        เขาไม่เชื่อว่าหญิงขี้เกียจผู้นี้จะออกไปเดินเล่นเขาสามารถมองทะลุผ่านสิ่งเล็กน้อยในใจของนางได้ แม้ว่าเขาจะมองไม่เห็นก็ตามแต่เขาจะปล่อยนางไปได้หรือ? เห็นได้ชัดว่าเป็นไปไม่ได้

        มู่จื่อหลิงพยักหน้าอย่างจริงจัง

        “อยากเดินในยามนี้หรือ? มันสายเกินไป”มุมปากของหลงเซี่ยวอวี่เกิดเป็นรอยยิ้มที่ชั่วร้าย น้ำเสียงของเขาเชื่องช้าแต่กลับไม่สามารถพูดปฏิเสธออกไปได้

        ก่อนที่เขาจะพูดจบเขาได้คว้าร่างของมู่จื่อหลิงให้ยิ่งออกห่างจากองค์หญิงการเคลื่อนไหวของเขาอ่อนโยน แต่มีอานุภาพที่ไม่สามารถต้านทานได้

        ก่อนที่ดอกท้อเน่าจะจางหายไปจู่ๆ มู่จื่อหลิงก็รู้สึกอยากจะร้องไห้โดยไม่มีน้ำตา

        นางพยายามขัดขืนเพื่อออกจากอ้อมแขนเขาแต่พบว่านางซึ่งเป็นเพียงกุ้งตัวเล็กๆไม่มีความสามารถที่จะต้านทานปลาตัวใหญ่ตัวนี้ได้เลย

        ความรู้สึกราวกับกำลังถูกจับกินจนตายนี้แย่มากนางต้องหาวิธีที่จะทำลายความรู้สึกแย่ๆ นี้

        มู่จื่อหลิงคิดอย่างแน่วแน่ในใจ

        แต่ยามนี้ทำได้เพียงมองขึ้นไปบนท้องฟ้าแล้วร้องโหยหวนอย่างเงียบๆเพราะยังมีราคาที่ต้องจ่ายสำหรับการชมการแสดงที่ดี

        เนื่องจากนางไม่สามารถต้านทานได้นางจึงทำได้เพียงทนรับมันอย่างเชื่อฟังเท่านั้น

        แต่...มู่จื่อหลิงร้องบอกให้หลงเซี่ยวอวี่ที่กำลังอุ้มนางเดินไปที่รถม้าให้หยุด“เดี๋ยวก่อน”

        หลงเซี่ยวอวี่หยุดไปครู่หนึ่งก่อนก้มมองลงมาที่นางโดยไม่พูดอะไร

        “ท่านปล่อยข้าลงก่อน”มู่จื่อหลิงขยับร่างกายด้วยมีความคิดอยากจะลงไป

        “อยากลงหรือ?” หลงเซี่ยวอวี่หรี่ตาลงเล็กน้อยพร้อมรอยยิ้มในดวงตาที่บ่งบอกถึงความรู้สึกผ่อนคลายสบายใจ

        มู่จื่อหลิงพยักหน้าราวกับไก่ที่กำลังจิกข้าว

        หลงเซี่ยวอวี่พ่นลมออกมาเบาๆ“คิดมากไปแล้ว”

        แม้ว่าหลงเซี่ยวอวี่จะไม่ยอมให้มู่จื่อหลิงลงไปแต่เขารู้ว่าผู้หญิงตัวเล็กผู้นี้กำลังจะเล่นกับผู้คนอีกครั้งดังนั้นเขาจึงอุ้มนางไว้และยืนนิ่ง

        เหตุใดถึงกล่าวว่านางคิดมากไปแล้วในใจของมู่จื่อหลิงรู้สึกเจ็บปวดจนพูดไม่ออก

        เมื่อเทียบกับผิวที่ตายแล้วสิ่งนี้ดูจะไร้ยางอายยิ่งกว่านางกับจอมมารผู้นี้ห่างไกลกันถึงหนึ่งแสนแปดพันลี้ [2] นางไม่อาจใช้เล่ห์ด้วยได้ จะหลอกล่อก็ไม่ได้จะแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกับเขาก็เห็นได้ชัดว่าเปล่าประโยชน์ ไม่อาจต่อรองใดๆได้เลย

        เจ้าคนน่ารังเกียจนึกอยากอุ้มก็อุ้ม

        มู่จื่อหลิงหันไปมองมู่อี๋เสวี่ยอีกครั้ง

        มู่อี๋เสวี่ยแสดงเสน่ห์ดึงดูดใจออกมาเช่นนี้แม้แต่ผู้หญิงอย่างนางก็ยังอดทึ่งและยกย่องไม่ได้

        ในชีวิตที่แล้วนางได้เห็นศพของหญิงสาวที่เปลือยเปล่ามาไม่น้อยแต่ในยามนี้มันเป็นของที่ยังสดใหม่อยู่และก้อนเนื้อทั้งสองของมู่อี๋เสวี่ยก็ยังยอดเยี่ยมมาก

        ภาพที่สวยงามและเย้ายวนเช่นนี้ทั้งยังเห็นได้ชัดว่า...มู่จื่อหลิงเป็นคนใจดีและใจกว้างแล้วนางจะปล่อยให้คนอื่นต้องมองมาจากระยะไกลได้อย่างไร?

        ยิ่งไปกว่านั้นในยามนี้องค์หญิงอันหย่าดูเหมือน ‘กำลังจะตายลง’ อีกแล้ว นางก้าวหนึ่งก้าวหยุดพักอีกสองก้าว เมื่อใดนางถึงจะเดินไปถึงตรงนั้น!เหตุใดนางไม่ออกตัวช่วยเหลือก่อนสักหน่อย ให้องค์หญิงอันหย่าได้พักผ่อนสักครู่

        มู่จื่อหลิงหยิบเสี่ยวไตกูออกมาใส่ยาลงไปในปากของมัน และขอให้มันนำยาแก้ปวดที่เพิ่มหญ้าหมีหุนเซียง [3] ไปใส่ให้กับมู่อี๋เสวี่ย

        สามารถช่วยนายน้อยของมันในเรื่องต่างๆได้ เสี่ยวไตกูจึงมีความสุขเป็นอย่างยิ่ง

        ทันทีที่มู่จื่อหลิงเสร็จสิ้นการออกคำสั่งมันก็ถูตัวเล็กน้อย จากนั้นแสงสีม่วงจางๆ ก็พุ่งไปทางมู่อี๋เสวี่ย

        ความเร็วของเสี่ยวไตกูนั้นไม่มีผู้ใดเทียบได้และประสิทธิภาพในการทำงานจึงยิ่งสูงขึ้นไปอีก เพียงชั่วพริบตามันก็กลับมา

        หลงเซี่ยวอวี่มองทุกการเคลื่อนไหวของผู้หญิงตัวเล็กๆในอ้อมแขนของตน จึงมีรอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นในดวงตาของเขา

        มู่จื่อหลิงจ้องไปยังทหารยามเฝ้าประตูวังที่ยืนเรียงเป็นสองแถวยกมือขึ้นแตะหน้าผากและมองดูเหล่าทหารยามที่กำลังยืดคอรอยยิ้มชั่วร้ายปรากฏขึ้นที่มุมปากของมู่จื่อหลิง

        มู่อี๋เสวี่ย ไม่ใช่ว่าเจ้าชอบยั่วยวนผู้ชายหรือ?

        วันนี้เจ้ายั่วยวนฉีอ๋องล้มเหลวพี่สาวที่แสนดีอย่างข้าอยากช่วยเหลือเจ้า และข้าอยากทำมันมากจริงๆ

        “เฮ้อ...ฉีอ๋องสั่งให้พวกเจ้าไปดูว่าคุณหนูรองมู่ได้รับบาดเจ็บมากมายเพียงใด”มู่จื่อหลิงยกมือขึ้นป้องปาก แล้วตะโกนบอกทหารยามทั้งสองแถว

        ฆ่านกสามตัวด้วยหินก้อนเดียว[4] สิ่งที่นางชอบทำคือการช่วยเหลือผู้อื่นมุมปากของมู่จื่อหลิงยกยิ้มเย้ยหยัน

        เสียงของนางสามารถกล่าวได้ว่าไม่ดังหรือเบาจนเกินไปแต่ทุกคนที่อยู่ที่นั่นสามารถได้ยินมันชัดเจน

        มีเพียงมู่อี๋เสวี่ยที่ถูกโยนลงกับพื้นเท่านั้นที่อยู่นอกสถานการณ์โดยสิ้นเชิงและไม่ได้ยินเสียงใดๆ

        มุมปากของหลงเซี่ยวอวี่กระตุกเล็กน้อยเขาส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้

        สาวน้อยผู้นี้กล้าใช้ตัวตนของเขาสั่งการต่อหน้าเขาช่างเต็มไปด้วยความมั่นใจ ไม่สำนึกเลยสักนิด

        แต่ดูเหมือนว่านี่จะเป็นความรู้สึกที่ดี

        เมื่อได้ยินเสียงเหล่าทหารยามทั้งสองแถวล้วนหันมามองทางด้านนี้และเห็นฉีอ๋องที่กำลังโอบกอดฉีหวางเฟยไว้แน่น

        ภาพที่น่าเหลือเชื่อเช่นนี้เกือบทำให้ตาของพวกเขามืดบอดกรามของพวกเขาแทบหลุดลงมา

        เพียงเห็นหลงเซี่ยวอวี่เงยหน้าขึ้นเล็กน้อยและพยักหน้าอย่างแผ่วเบา เบาจนแทบจะมองไม่เห็น

        หลังจากได้รับคำยืนยันของหลงเซี่ยวอวี่เหล่าทหารก็รับคำสั่ง พวกเขารู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง

        ทหารยามทั้งสองแถวลุกขึ้นยืนในทันใด

        พวกเขาไม่สนใจหัวเข่าที่ชาของตนรีบวิ่งไปทางมู่อี๋เสวี่ยราวกับสายลมกระโชก

        เมื่อเห็นคนกลุ่มนั้นวิ่งอย่างกระฉับกระเฉงโดยไม่ลังเลใจมู่จื่อหลิงก็รู้สึกว่าคำว่า ‘ฉีอ๋อง’ มีประโยชน์มากจริงๆ!

        นางเน้นย้ำด้วยเสียงที่ค่อนข้างดังว่า“พวกเจ้าตรวจสอบให้ดี อย่าปล่อยให้แม้แต่มือหรือเท้าของคุณหนูรองมู่สกปรกอย่างไรก็ควรรักหยกถนอมบุปผา [5] อย่าให้นางต้องหนาวเหน็บควรมอบความอบอุ่นให้แก่นางอย่างทันท่วงที”

        กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือสามารถมองและสัมผัสได้

        เมื่อได้ยินเช่นนี้เหล่าทหารก็หมดความอดทนและวิ่งเร็วขึ้น

        เมื่อเห็นเช่นนี้องค์หญิงอันหย่าซึ่งหันหลังให้พวกเขาก็ลอบยิ้มอย่างเย็นชาอยู่ในใจมู่จื่อหลิงเจ้าช่างไร้ความปรานี!

        เมื่อมู่จื่อหลิงกล่าวเช่นนี้องค์หญิงอันหย่าไม่ได้คิดที่จะไปหามู่อี๋เสวี่ยอีกต่อไป

        เพราะหลังจากเหตุการณ์นี้คนที่มู่อี๋เสวี่ยจะเกลียดชังที่สุดก็คือมู่จื่อหลิง โดยที่นางไม่ต้องพูดสิ่งใดมู่อี๋เสวี่ยก็จะใช้ความคิดริเริ่มที่จะเข้าร่วมการไล่ล่ากับนาง

        ในที่สุดองค์หญิงอันหย่าก็เหลือบมองไปที่มู่อี๋เสวี่ยด้วยสายตาเห็นอกเห็นใจมุมปากของนางก็เผยความเศร้าหมอง ก่อนจะหันกลับมาแต่นางไม่คิดว่าจะเห็นหลงเซี่ยวอวี่อุ้มมู่จื่อหลิง...

        ในช่วงพริบตาเดียวทหารยามก็มาถึงที่หมายทีละคน

        ผู้คนหลายสิบคนโอบรอบตัวของมู่อี๋เสวี่ยไว้อย่างแน่นหนาแม้กระทั่งอากาศก็ไม่อาจผ่านเข้าไปได้

        ในยามนี้ ร่างกายของมู่อี๋เสวี่ยอาจกล่าวได้ว่าไม่น่าดูและนางก็ตกอยู่ในอาการตื่นตระหนก

        เกือบครึ่งของร่างกายถูกเปิดเผยเสื้อผ้าเดิมของนางขาดวิ่นเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยกลายเป็นเศษอยู่บนพื้น ผิวที่ขาวราวหิมะด้านหลังของนางได้กลายเป็นเนื้อที่ฉีกขาดจนเต็มไปด้วยเลือดซึ่งมันช่างน่าตกใจ

        เลือดยังคงไหลรินออกมาไม่หยุดและความเจ็บจากอาการปวดแสบเกือบทำให้นางเป็นลมหมดสติไปและยามนี้นางก็อ่อนแอเป็นอย่างมาก

        อย่างไรก็ตามความเจ็บปวดนั้นเป็นอดีตไปเสียแล้ว เพราะเสี่ยวไตกูกำลังใส่ยาให้กับนางโดยไม่มีใครสังเกตเห็นนางจึงไม่รู้สึกเจ็บปวดอีกต่อไปแล้ว

        ยามนี้สติของมู่อี๋เสวี่ยไม่ได้มุ่งเน้นไปที่ความเจ็บปวดบนร่างกายของนางเลย

        เพราะ...ในยามนี้นางรู้สึกได้ชัดเจนว่า นางกำลังถูกปกคลุมไปด้วยเงาหนาทึบ

        มีดวงตาคล้ายหมาป่าหลายสิบคู่ที่จ้องมองตรงมาที่ร่างของนาง

        ดวงตาหลายสิบคู่นั้นเร่าร้อนแผดเผาราวกับว่าร่างกายของนางเปลือยเปล่าไม่มีสิ่งกีดขวางต่อหน้าผู้คน

        ---------------------------------------

        เชิงอรรถ

        [1] ทำเป็นมองไม่เห็น และทำเป็นไม่ได้ยิน (视而不见，听而不闻) เป็นสองสำนวนที่มักนำมาใช้รวมกันแต่สามารถใช้แยกได้ มีความหมายเหมือนกันว่า ทำเป็นไม่ได้ยิน ทั้งๆ ที่เห็นอยู่แต่ก็แสร้งทำเป็นมองไม่เห็น หรือไม่สนใจและไม่ให้ความสำคัญ

        [2] หนึ่งแสนแปดพันลี้ (十万八千里) เป็นสำนวน มีความหมายว่ามีระยะทางหรือความแตกต่างอย่างมาก

        [3] หญ้าหมีหุนเซียง (迷魂香) เป็นสมุนไพรจีนโบราณ ซึ่งมีกลิ่นหอมเฉพาะตัวเป็นพืชที่นำมาทำสารเสพติดหรือที่รู้จักในปัจจุบันว่ายาอีโดยมีฤทธิ์กระตุ้นประสาทและหลอนประสาทส่วนมากจะทำให้เกิดความสุข

        [4] ฆ่านกสามตัวด้วยหินก้อนเดียว(一举三得) เป็นสำนวน มีความหมายว่า ทำเพียงสิ่งเดียวแต่ได้รับประโยชน์มากมายในเวลาเดียวกัน

        [5] รักหยกถนอมบุปผา (怜香惜玉) เป็นสำนวน มีความหมายว่าบุรุษควรทะนุถนอมอ่อนโยนต่อสตรี