รสรักสองแม่ลูก

        แพรวที่นอนหมดแรงอยู่ในผ้าห่มจากการทำกิจกรรมรักจนถึงเช้า กำลังทอดสายตามองไปทางชายหนุ่มที่พึ่งเดินออกมาจากห้องแต่งตัวด้วยชุดสบายๆ ไนท์ที่เห็นคุณแม่คนสวยนอนมองเขาตาแป๋วอยู่ก็เดินไปนั่งลงบนเตียงข้างๆเธอ พลางยกมือลูบแก้มของเธอเบาๆ

        “ทำไมไม่นอนพักละครับ นี่เช้าแล้วนะ”

        “ก็แพรวอยากลงไปส่งไนท์ก่อนนี่คะ”

        “นี่ผมก็กำลังจะลงไปแล้วครับ ส่งแค่ตรงนี้ก็ได้ไม่เห็นเป็นไรเลยครับ” ไนท์ลูบผมคนที่กำลังนอนทำหน้าอ้อนเหมือนเด็กใส่เขาอย่างนุ่มนวล

        “แพรวไม่อยากให้ไนท์ไปเลย” แพรวที่รู้ตัวว่าจะต้องอยู่คนเดียวจริงๆแล้ว ก็รีบเข้าไปสวมกอดเอวใน ตักตวงความสุขให้ได้มากที่สุด เพราะจะไม่ได้เจอลูกชายสุดที่รักตั้ง 5 วัน

        ไนท์ที่เห็นท่าทางของคุณแม่คนสวยทำหน้าหงอยออดอ้อนอย่างนั้นก็ยิ้มพึมพำกับตัวเองในใจขณะที่กำลังลูบผมของเธออยู่ ‘เมื่อวานเป็นเราไม่ใช่หรอที่งอแงไม่อยากไป แต่ทำไมตอนนี้เปลี่ยนมาเป็นแม่ซะแล้วละ’

        “เดี๋ยวผมรีบกลับมานะครับ เดี๋ยวถ้าว่างตอนไหนจะโทรมาหาทุกวันเลย” ไนท์พูดให้คนที่นอนหน้าหงอยอยู่สบายใจก่อนจะยกนิ้วก้อยขึ้นมาเกี่ยวสัญญา แพรวที่เห็นอย่างนั้นก็ยกนิ้วก้อยของตัวเองไปเกี่ยวทันที

        “สัญญาแล้วนะคะ ว่าถ้าว่างจะโทรมา ไม่ใช่ปล่อยให้แพรวรอเก้อนะ” แพรวที่ตอนนี้เริ่มชินกับการแทนตัวเองด้วยชื่อเฉยๆ ก็พูดออกมาอย่าไม่เขินอาย

        “สัญญาครับ” ไนท์ยิ้มตอบ ก้มลงไปหอมแก้มแพรวอย่างนุ่มนวลก่อนจะลุกขึ้นยืนไปเอากระเป๋าเดินทาง แพรวที่เห็นไนท์กำลังจะเดินไปก็รีบหยิบเสื้อคลุมมาใส่ให้เรียบร้อยก่อนจะเดินตามไปทันที

        “แล้วไนท์ไปขึ้นรถที่มหาลัยยังไงคะ”

        “เดี๋ยวขับรถไปครับ แพรวมีอะไรรึเปล่า” ไนท์สงสัยว่าทำไมคุณแม่คนสวยถามเขาอย่างนั้น เพราะปกติเขาก็ขับรถไปที่มหาวิทยาลัยตลอดก็ถามเธอกลับไป

        “ไนท์ยังไม่ได้นอนเลยนะคะ มันอันตราย เดี๋ยวแพรวเรียกรถให้”

        “ไม่เป็……….”

        “นะค้า~ แพรวเป็นห่วง…”

        แพรวที่เห็นว่าไนท์กำลังจะปฎิเสธรีบยกมือไปคว้าแขนไนท์แน่น ทำหน้าตาออดอ้อน รีบพูดขัดเขาก่อนทันที เพราะเธอกลัวว่าจะเกิดอันตรายจริงๆ ซึ่งไนท์ที่เห็นท่าทางออดอ้อนของคุณแม่คนสวยก็ไม่กล้าขัดใจ ก็พยักหน้าตกลงจนคุณแม่คนสวยยิ้มออกมาอย่างดีใจ

        หลังจากที่แพรวกดเรียกรถในแอพลิเคชันเรียบร้อยก็ได้เดินลงมานั่งรอกับไนท์ที่ชั้นล่าง ไม่นานรถที่เรียกก็มาถึงหน้าบ้านเธอเรียบร้อยแล้ว

        “เดินทางปลอดภัยนะคะ ดูแลตัวเองดีๆล่ะ” แพรวลุกยืนพลางยกมือจัดเสื้อผ้าไนท์ให้เข้าที่

        “ค้าบผม เดี๋ยวถึงแล้วจะทักมาบอกนะครับ…แพรวอยู่นี่ก็อย่าแอบไปปมีคนอื่นนะครับไนท์หวง” ไนท์ยกมือทำท่าตะเบ๊ะ ก่อนจะพูดแซวคุณแม่คนสวยอย่างติดเล่น จนเธอยิ้มกว้างออกมา

        “จะไปมีได้ยังไงละคะ มีแค่ไนท์คนเดียวแพรวก็เหนื่อยแย่แล้วค่ะ” แพรวยิ้มตอบอย่างหัวเราะก่อนจะเขย่งเท้าขึ้นไปจุ๊บปากไนท์เบาๆ ก่อนจะยิ้มยกมือโบกให้ไนท์

        “บ๊ายบายค่ะ”  

        “บ๊ายบายค้าบ” ไนท์ก้มลงมาจุ๊บปากสวยของแพรวอีกครั้งก่อนจะเดินออกจากบ้านไปปล่อยให้คนสวยยืนเขิน ยกนิ้วลูบริมฝีปากอยู่คนเดียว

        แพรวที่เห็นไนท์เดินขึ้นรถออกไปเรียบร้อยก็เดินขึ้นมาที่ห้องของไนท์ที่เธอกับเขานอนด้วยกันประจำ พลางหยิบหมอนของไนท์มากอดก่อนจะเคลิ้มหลับไปในทันทีไนท์ที่ได้นั่งรถต่อจากมหาวิทยาลัย ก็มาถึงสถานที่ที่เขาต้องมาทำกิจกรรมเรียบร้อยแล้ว ก่อนที่อาจารย์จะให้นักศึกษาจับคู่นอนห้องละสองคน หลังจากที่ตกลงกันได้แล้วก็แยกย้ายเอาสัมภาระของตัวเองไปไว้ที่ห้องใครห้องมันก่อนจะเรียกให้มารวมกันอีกครั้ง

                 ไนท์ที่เก็บข้างของเสร็จแล้วก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาคุณแม่คนสวยทันที

        ตู๊ด…….ตู๊ด…….ตู๊ด…….ตู๊ด…….ตู๊ด…….

        ไนท์โทรอยู่นานแต่คุณแม่คนสวยก็ยังไม่กดรับ ไนท์คิดว่าเธอน่าจะหลับอยู่แน่ๆ เลยพิมพ์แชทไปบอกเธอแทน ก่อนที่จะเตรียมตัวไปรวมทำกิจกรรม

        แพรวที่พึ่งรู้สึกตัวขึ้นมา ก็ลุกขั้นนั่งพิงไปที่หัวเตียงอย่างงัวเงียหันไปมองนาฬิกาที่ติดอยู่ตรงผนังห้องของไนท์ก็พบว่านี่เป็นเวลาสองทุ่มแล้ว เธอรีบหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูก็พบว่ามีสายของไนท์โทรเข้ามาตั้งแต่ช่วงกลางวันพร้อมกับแชทของไนท์

        แพรวรีบกดโทรหาไนท์ทันทีแต่สายก็ดังค้างอยู่อย่างนั้นเพราะไม่มีคนปลายสายกดรับแพรวกดโทรซ้ำไปมาหลายรอบไนท์ก็ยังไม่กดรับสายเธอซักทีจนเธอนั่งหงอย เพราะนี่นับเป็นครั้งแรกเลยจากตั้งแต่ที่เธอมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับไนท์ ที่ตื่นมาแล้วไม่เจอเขาอยู่ข้างๆ มันทำให้เธอรู้สึกว้าเหว่ยังไงก็ไม่รู้ แพรวตัดสินใจลุกขึ้นไปอาบน้ำเพื่อให้ตัวเองไม่ฟุ้งซ่าน

        แพรวที่อาบน้ำเสร็จก็เดินออกมายกโทรศัพท์ดูอีกครั้ง เผื่อว่าไนท์จะโทรมา แต่เธอก็ต้องผิดหวัง เพราะไม่มีอะไรเด้งขึ้นมาบนหน้าจอเธอเลย

        แพรวลงมาทำอาหารง่ายๆนั่งกินอยู่คนเดียวอยู่ที่ชั้นล่าง ใบหน้าของเธอเหงาหงอยเสียเหลือเกิน แพรวนั่งเขี่ยข้าวไปมาราวกับข้าวนั้นไม่อร่อย เพราะการที่เธอมานั่งกินข้าวอยู่คนเดียวโดยไม่มีไนท์อยู่มันไม่อร่อยเอาซะเลย

        ตื๊ด…..ตื๊ด…..ตื๊ด….

        แพรวที่นั่งเขี่ยข้าวเล่นอย่างกับเด็กได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นมาก็รีบหยิบขึ้นมาดูทันทีแพรวที่เห็นชื่อของคนที่โทรมาก็ยิ้มออกมาอย่างดีใจก่อนจะกดรับสาย เพราะเป็นสายของคนที่เธอรอคอยอยู่          

        “ฮัลโหลไนท์” แพรวที่ดีใจจนเนื้อตัวเต้น พูดออกมาเสียงสั่นอย่างดีใจ

        “ฮัลโหลครับ แพรวทำอะไรอยู่”

        “แพรวกำลังกินข้าวอย่างเหงาๆอยู่ค่ะ วีดีโอคอลได้มั้ยคะ แพรวอยากเห็นหน้า”

        ไนท์ที่ได้ยินคุณแม่คนสวยบอกว่าอยากเห็นหน้าก็รีบกดเปิดกล้องทันที เผยให้เห็นใบหน้าอันหล่อเหลาที่กำลังโดยลมพักดส้นผมปลิวอยู่ แพรวที่ได้เห็นหน้าคนที่เธอรอคอยก็ยกมือข้างนึงขึ้นมาเท้าคางมองหน้านั้นอย่างโหยหา

        “นี่ไนท์อยู่ตรงไหนคะ ทำไมมีเสียงคลื่นด้วยละ”

        “ผมมาเดินเล่นอยู่ริมชายหาดหนะครับ ตอนแรกที่อาจารย์บอกว่ามาทำกิจกรรมที่พัทยาก็ไม่คิดว่าจะได้มาพักที่ริมทะเลด้วย นี่เพื่อนร่วมห้องมันนอนไปแล้วครับ ผมเห็นว่าอากาศมันดีก็เลยออกมาดินเล่นซักหน่อย อยากมาคุยกับคนสวยแถวนี้ด้วย”

        ไนท์ร่ายยาวหยอดคำหวานใส่แพรวยกใหญ่ พลางยกโทรศัพท์หันกล้องไปถ่ายบรรยากาศทะเลยที่มีคลื่นซัดตอนกลางคืนให้คุณแม่คนสวยเขาดู

        “ชอบหรอคะ ยิ้มใหญ่เลย” แพรวที่เห็นไนท์ยิ้มออกมาอย่างมีความสุขก็ถามออกไปด้วยความเอ็นดูรอยยิ้มนั้น

        “ชอบมากเลยครับ วิวทะเลตอนกลางคืนสวยมากเลย อยากพาแพรวมาเที่ยวด้วยกันจังเลยครับ”

        “ไว้เดี๋ยวไนท์ว่าง เราไปเที่ยวด้วยกันนะคะ เราไม่ได้ไปเที่ยวด้วยกันตั้งนานแล้วนิ”

        “ไว้ผมกลับไปเราหาเวลามาเที่ยวด้วยกันนะครับ”

        ทั้งสองคนคุยกันอย่างมีความสุขอยู่นาน ก่อนที่แพรวจะบอกให้ไนท์เดินกลับห้องพักไปนอน เพราะนี่ก็ดึกมากแล้วเดินคนเดียวมันอันตราย ไนท์ก็น้อมรับคำสั่งทันที เพราะเขาก็เริ่มง่วงแล้วเหมือนกัน

        หลังจากวางสายแพรวที่ตอนแรกกำลังจะเดินเข้าไปที่ห้องของตัวเองก็เกิดเปลี่ยนใจ วกกลับเข้ามาที่ห้องของไนท์แทน ก่อนจะล้มตัวลงนอนหยิบมอนที่สะสมกลิ่นกายของไนท์มากอดไว้แน่นอย่างหวงแหนก่อนจะเคลิ้มหลับไปอีกครั้ง……