ณ เทือกเขาจอมวิหก ชิวสุ่ยกำลังชื่นชมกับบรรยากาศสวนดอกไม้นานาพันธ์พร้อมกับกินขนมหยุนลี่ไปด้วย ตอนนี้ชีวิตนางมีความสุขจนหาที่เปรียบมิได้ ทั้งวันไม่ต้องทำอะไรเอาเเต่กิน นอนและเที่ยวสนุกไปวันๆและวันนี้เองก็เช่นกัน
“พระชายาหลี่ ข้าน้อยผิงเอ๋อ ท่านเจ้าวิหกให้ข้ามาคอยรับใช้ท่านเจ้าค่ะ”
“อืม..ข้ารู้ละ ว่าเเต่ทำไมวันนี้ท่านพี่ไม่มาหาข้าเลย?”
“เอ่อ เรื่องนั้นข้าน้อยไม่ทราบเจ้าค่ะ”
“เฮ้อ!! ชั่งเถอะ ชีวิตที่ข้าใช้อยู่ตอนนี้ ถึงไม่มีท่านพี่ข้าก็อยู่คนเดียวได้ เจ้าน่ะ…ไปเตรียมอุ่นให้ข้าไป ข้าจะอาบน้ำเเต่งตัวสวยๆไปหาท่านพี่ที่จวนใหญ่”
“ได้เจ้าค่ะ ผิงเอ๋อจะไปเดี๋ยวนี้” สิ้นสุดคำสั่งสาวใช้คนใหม่ของชิวสุ่ยก็รีบไปทำหน้าที่ของนางทันที ส่วนชิวสุ่ยนั้นก็ล้มตัวลงและกินขนมชมดอกไม้ต่อ ในระหว่างนั้นเอง สายตาของนาง ก็ได้กวาดไปเจอชูหลันที่กำลังเก็บดอกไม้อยู่พอดี นางรู้สึกไม่พอใจเป็นอย่างมากที่ชูหลันเข้ามาทำให้บรรยากาศการชมดอกไม้ของต้องยุติลง
“นางมีสิทธิอะไรเข้ามาในสวนดอกไม้ที่ข้ากำลังชมอยู่ พวกเจ้า..มากับข้า!!” ชิวสุ่ยหงุดหงิดมากที่ชูหลันเข้ามาทำลายบรรยากาศการชมดอกไม้ของนางและนางก็ไม่ยอมปล่อยให้เรื่องนี้จบไปง่ายๆเเน่
“ดอกไม้สวยๆทั้งนั้นเลยนะเจ้าคะคุณหนู”
“ใช่..เจ้าว่า..ถ้าข้าเอาไปปักเเจกันห้องท่านพี่ ท่านพี่จะชอบหรือไม่อาฮัว”
“ท่านเจ้าวิหกต้องชื่นชอบและชื่นชมมากเป็นเเน่เจ้าค่ะคุณหนู” ชูหลันกับสาวใช้ของนางพูดคุยกันอย่างเข้าอารมณ์ วันนี้นางตั้งใจมาเก็บดอกไม้ไปไหว้บรรพบุรุษของนางและก็ตั้งใจว่าจะแบ่งดอกไม้พวกนี้ไปจัดแจกันในจวนของต้าถังด้วย เเต่ทว่าบรรยากาศอันดีงามก็มลายหายไปเมื่อชิวสุ่ยปรากฏตัว
“เจ้าว่าสีนี้สวยไหม มันจะเข้ากับเเจกันที่ห้องท่านพี่ได้หรือไม่อาฮัว สีนี้ข้าก็ว่าสวยนะ จริงไหม?”
“จริงอย่างที่เจ้าว่า…และมันจะจริงมากกว่านั้นถ้าข้าเป็นคนที่ลงมือจัดแจกันให้สวามีของข้าเอง!!!”
“อ้าว แม่นางหลี่ ท่านก็อยู่ที่นี่ด้วยเช่นนั้นหรือ?”
“ใช่ ข้าอยู่ที่นี่มานานและข้าก็มาที่นี่ก่อนเจ้า ที่ข้ามาที่เพื่อซึมซับบรรยากาศอันเเสนสงบและสวย เเต่เจ้ากำลังทำมันพัง”
“คุณหนูของข้าทำอะไรให้ท่านไม่พอใจอย่างนั้นหรือ?”
“ข้ากำลัง…คุยกับเจ้านายของเจ้าอยู่ อีกอย่างเจ้าเป็นเเค่คนใช้ มีสิทธิอะไรมาตีฝีปากกับพระชายาอย่างข้า!!!”
“ท่านน่ะหรือพระชายา ข้าว่าท่านก็เป็นเเค่…..”
“อาฮัว!!!...หยุดใช้วาจาหยาบคายนั่นใส่พระชายาหลี่เสียที ข้ออภัยพระชายาเเทนคนของข้าด้วย นางเพิ่งจะเดินทางมาจากพื้นที่แล้งเเค้น ย่อมไม่รู้จักปรามวาจาที่ใช้คนอื่น”
“ครั้งนี้ถือว่าเจ้าขอ ข้าก็จะไม่เอาผิดนาง เเต่ถ้าต่อไป…ยังเป็นเช่นนี้อีก ข้าลงโทษเจ้าแน่!!”
“พระชายาหลี่มีน้ำใจที่งดงามยิ้งนัก ข้าได้ดอกไม้มากพอแล้ว เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน อาฮัว…พวกเราไปกันเถอะ”
“เจ้าค่ะคุณหนู…ทูลลาพระชายาหลี่…” ทั้งสองเดินจากไปทิ้งให้ชิวสุ่ยยืนยิ้มอย่างภาคภูมิที่ทำให้คนอื่นหมอบกราบอยู่ใต้เท้าของนางได้ ความเย่อหยิ่งถือตัวของนางเริ่มสะสมและมากขึ้นเรื่อยๆ นางหาเรื่องคนไปทั่วแม้กระทั่งชูหลันก็ก็โดนไปด้วย เรื่องแพร่กระจายไปทั่วเขาวิหกจนกระทั่งได้ยินมาถึงหูของต้าถัง
“เจ้าว่าอะไรนะ…ชางไห่มีเรื่องกับชูหลันที่สวนดอกไม้อย่างนั้นหรือ?”
“ขอรับ…และคนที่เริ่มก่อนก็คือหลี่ชางไห่ขอรับ”
“แล้วชูหลันเป็นยังไงบ้าง นางโดนชางไห่ทำร้ายหรือเปล่า?”
“เท่าที่ข้ารู้มา คุณหนูชูหลันเลี่ยงที่จะเรื่องและขอตัวออกไปก่อน เรื่องราวจึงไม่ลุกลามไปไกลขอรับ เอ่อ..คุณชายขอรับ ข้าว่าแม่นางหลี่ผู้นี้…มีนิสัยใจคอโหดร้าย เกรี้ยวกราดไม่เหมาะสมกับการเป็นลูกสาวของเจ้าเมืองเผ่าจิ้งจอกเลยแม้เเต่น้อยนะขอรับ”
“นางนิสัยไม่ดีขนาดนั้นเลยหรือ ทำไมต่อหน้าข้านางถึง….”
“ข้าก็คิดว่าบุรุษผู้ผ่านสตรีมามากมายเช่นท่าน จะรู้จักเล่ห์เหลี่ยมของสตรีอยู่แล้วเสียอีก” ชูหลันปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับดอกไม้ช่อโตที่นางตั้งใจนำมาจัดเเจกันในห้องให้ต้าถังและนางก็ลงมือเริ่มจัดเเจกันตามจุดต่างๆในห้องพร้อมกับโต้ตอบ กับต้าถังไปด้วย ด้วยความที่ต้าถังเห็นเรือนร่งอันเย้ยวนของชูหลันแล้วเขาก็อดใจไม่ไหวที่จะเดินเข้าไปลูบไล้จากทางด้านหลังในขณะที่นางกำลังจัดดอกไม้อยู่
“ข้าได้ข่าวว่าวันนี้ ชางไห่ไปหาเรื่องเจ้า นางทำอะไรผิวเนียนๆของเจ้าหรือไม่?” ต้าถังพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อนพร้อมกับจุ๊บที่หัวไหล่ของนางไปหนึ่งที
“หากนางทำร้ายข้าจริง ท่านจะช่วยอะไรข้าได้ ในเมื่อตอนนี้นางครองตำแหน่งชายาของท่านอยู่ ใครจะกล้าอาดเอื้อมไปสู้กับนางได้ล่ะเจ้าคะ เหอะ!” ชูหลันพูดจาประชดประชันก่อนจะสบัดตัวออกจากต้าถังพร้อมกับเดินไปจัดเเจกันอีกฝั่ง ต้าถังรู้ว่าอาการนี้คืออะไร เขาจึงไม่รอช้ารีบเดินตามไปประกบอีกฝั่งพร้อมกับหอมแก้มนางไปอีกหนึ่งทีเพื่อง้อให้นางใจอ่อน
“นางเป็นชายาของข้าก็จริง เเต่เจ้าก็รู้ดีแก่ใจว่าอัครชายาของข้าคือเจ้า เจ้ามีสิทธิในตัวข้ามากกว่าผู้ใดในเขาวิหกแห่งนี้ เอาหน่า…อดทนอีกหน่อย รอให้ข้าสะสางเรื่องนี้ให้เสร็จก่อน แล้วข้าจะไม่ปล่อยให้นางมาระรานเจ้าได้อีก ข้าสัญญา…จุ๊บ” ต้าถังใช้คำหวานและคารมณ์หลอกล่อให้ชูหลันตายใจและเเน่นอนว่ามันได้ผลเพราะเขาใช้แผนนี้กับนางเป็นประจำเวลาที่เขาหายจากเมืองไปหาสาวอื่นนานๆ ทันทีที่ชูหลันยอมใจอ่อน ต้าถังก็รีบใช้โอกาสนี้ช้อนแขนเข้าอุ้มตัวนางเข้าไปในห้องนอน ทันที ดูเหมือนว่าสาวใช้ทั้งหลายก็จะรู้งาน พวกเขารีบพากันค่อยๆทยอยเดินออกจากจวนไป ทิ้งให้เจ้านายของพวกเขาบรรเลงบทเพลงรักเพื่อง้อคืนดีกันให้สมบูรณ์ ต้าถังมักจะแอบมาดับตะเกียงกับชูหลันทุกครั้งที่มีโอกาส โดยที่ชิวสุ่ยไม่อาจล่วงรู้ได้เลยว่าความสัมพันธ์ของพวกเขานั้น มันเกินคำว่าพี่น้องต่างมารดา….
1.40M
