ศศิชา คดีสนธยามรณะ

        EP.5 — กระจกที่เริ่มไม่สะท้อนตัวเธอ

        ศศิชาไม่ได้นอนทั้งคืน  

        เธอนั่งมองกระจกบานใหญ่ในห้องน้ำจนเช้า  

        กลัวว่าถ้ากะพริบตานานเกินไป เงาของตัวเองจะหายไป  

        เช้ามืด เธอตัดสินใจทำสิ่งที่ไม่เคยทำมาก่อน  

        ถ่ายเซลฟี่ตัวเองกับกระจก  

        ในภาพที่ออกมา  

        เธอยืนยิ้มฝืน ๆ  

        แต่ในกระจกสะท้อน มีเงาสูงผอมยืนข้างหลังเธอชิดติดไหล่  

        ยกมือขึ้นแตะศีรษะเธอเบา ๆ  

        ศศิชาลบรูปนั้นทันที  

        แต่ไฟล์ยังค้างอยู่ใน Recently d  

        เธอไปทำงานด้วยความรู้สึกที่เหมือนมีคนเดินตามหลังตลอดทาง  

        ทุกครั้งที่ขึ้นลิฟต์กระจก เธอไม่กล้าหันไปมองด้านหลัง  

        ที่กองข่าว เพื่อนร่วมงานคนหนึ่งเดินมาทัก  

        “ศศิชา เมื่อวานเธอมาทำงานคนเดียวเหรอ?”  

        “ทำไมถาม?”  

        “ฉันเห็นเธอเดินเข้าอาคารตอนบ่าย แต่... เหมือนมีคนเดินตามหลังติด ๆ เลย แต่พอหันไปดูก็ไม่มีใคร”  

        ศศิชายิ้มฝืน  

        “คงตาฝาดมั้ง”  

        แต่ในใจเธอรู้ดี  

        มันเริ่มตามเธอมาถึงที่นี่แล้ว  

        ตอนเที่ยง เธอได้รับข้อความเสียงจากเบอร์ที่ไม่มีชื่อ  

        เสียงผู้ชาย เบามาก ราวกับกลัวใครได้ยิน  

        “อย่าอยู่คนเดียวตอนกลางคืน  

        มันชอบสถานที่ที่มีกระจกเยอะ ๆ  

        มันจะใช้กระจกเป็๞ทางผ่าน”  

        ข้อความเสียงจบด้วยเสียงลมหายใจสั่น ๆ  

        แล้วตามด้วยประโยคสุดท้ายที่แทบไม่ได้ยิน  

        “ผมเคยคิดว่ามันแค่เงา... จนวันที่มันเดินออกมาจากกระจก”  

        ศศิชาปิดโทรศัพท์  

        มองไปรอบห้องข่าว  

        ทุกที่เต็มไปด้วยกระจกเงา — หน้าต่าง กระจกกั้นห้องประชุม ประตูอัตโนมัติ  

        เธอรู้สึกเหมือนกำลังถูกมองจากทุกทิศทาง  

        *โปรดติดตามตอนต่อไป*