เกิดใหม่ทั้งที ดันเป็นฮัสกี้หน้าโง่เนี่ยนะ? (นิยายแปล)

ขณะเดียวกับที่จ้าวลี่อิ่งกำลังอุ้มฮัสกี้เล่นหัวคุยกับคนดูในไลฟ์สดอีกฟากหนึ่งของเมือง ในถนนย่านดังแห่งหนึ่งภายในร้านคาราโอเกะหรูหราที่เต็มไปด้วยแสงสี และเสียงเพลงดังสนั่น

        ในห้องวีไอพี แสงไฟวิบวับสะท้อนทั่วห้อง เพลงแดนซ์เร้าใจดังลั่นคนกลุ่มหนึ่งกำลังสนุกสุดเหวี่ยง บ้างร้องคาราโอเกะ บ้างเต้นบ้างก็นั่งหัวเราะดื่มเหล้าอย่างเพลิดเพลิน

        ท่ามกลางหญิงสาวสวยหลายคน มีชายคนเดียวที่นั่งอยู่กลางโซฟา ซ้ายกอดขวาโอบ รับใช้ปรนเปรอด้วยผลไม้และเครื่องดื่ม คอยเสิร์ฟไม่ขาดมือ

        ชายคนนั้นก็คือ โจวเหล่ย

        วันนี้เขาอารมณ์บูด เลยออกมาหาความสำราญยามดึก

        จู่ๆ มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะก็สว่างขึ้น แสดงสายเรียกเข้า‘กวงโถวเฉียง’

        สาวสวยข้างกายรีบหยิบมือถือส่งให้ โจวเหล่ยมองแวบหนึ่งก่อนทำสัญญาณมือทุกคนในห้องก็พลันเงียบ แล้วเขาก็กดรับสาย “ฮัลโหล? กวงโถวเฉียง ทำไมเพิ่งโทรมา จับหมาได้หรือยัง”

        ได้ยินชื่อ ‘กวงโถวเฉียง’ (โป๊งเหน่งวิบวับ) เหล่าสาวๆถึงกับกลั้นหัวเราะ

        โจวเหล่ยพลันขมวดคิ้ว ตะคอกกลับไปทันที “อะไรนะ! ยังจับไม่ได้อีกเหรอ!ไอ้สวะ! ตอนแรกไม่ใช่บอกว่าจับได้ชัวร์เหรอไง!

        “หา? มีหมาตัวอื่นมาช่วยงั้นเรอะแกหาข้ออ้างที่ฮาๆ กว่านี้ไม่ได้แล้วหรือไง!

        “ฮัสกี้? ฮัสกี้บ้าอะไรกัน!ตัวที่ฉันให้แกจับนั่น? บ้าไปแล้ว!ดึกป่านนี้มันจะออกมาได้ไง! แกดูผิดตัวแล้วละ!

        “แม่ง! แล้วนี่ก็ยังจับไม่ได้ จะโทรมาทำเตี่ยอะไร!

        “อะไรนะ บาดเจ็บกันหมด?!

        “นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันวะ!พวกแกทำหอกอะไรกันอยู่เนี่ย!

        “ฉันอยู่ที่จินหาว! พวกแกรีบมาเลย!

        หลังจากวางสายไป สีหน้าโจวเหล่ยยิ่งดำคล้ำหน้าตาบูดบึ้งจนถึงขั้นเดือดดาล เขาตะโกนลั่น “สวะเอ๊ย! ไร้ประโยชน์ทั้งแก๊ง!!”

        พอบรรดาสาวๆ รอบตัวเห็นเจ้ามือใหญ่โกรธก็รีบก้มหน้าเงียบกริบไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

        โจวเหล่ยกวาดตามองพวกเธออย่างหงุดหงิด ก่อนสะบัดมือไล่ “ออกไปๆ!ไสหัวไปให้หมด!!”

        เมื่อผู้หญิงทั้งหมดออกจากห้องเหลือเพียงโจวเหล่ยนั่งตัวแข็งอยู่บนโซฟาบรรยากาศที่เคยครึกครื้นก็พลันเงียบกริบลงทันที

        “สวะจริงๆ! แค่หมาตัวเดียวก็ยังจัดการไม่ได้!!”

        เขายังโมโหไม่หาย จึงตะโกนด่าซ้ำอีกคำก่อนจะยกเท้าถีบโต๊ะน้ำชาตรงหน้าจนไถลไปครึ่งเมตร เหล้าและน้ำบนโต๊ะหกเลอะพื้นหมด

        เขาทิ้งตัวพิงพนักโซฟา ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนหยิบมือถือขึ้นมาเปิดแอป Douyu แล้วกดเข้าไปในห้องไลฟ์ของจ้าวลี่อิ่ง

        เห็นจ้าวลี่อิ่งกำลังอุ้มไอ้เวรฮัสกี้พลางหัวเราะคุยกับคนดูก็ยิ่งเดือดพล่าน มองไปทางไหนก็รู้สึกว่ามันเกะกะหงุดหงิดลูกตาไปหมด

ประมาณครึ่งชั่วโมงต่อมา

        ในห้องวีไอพีหรู โจวเหล่ยยังนั่งอยู่ตำแหน่งเดิมแต่ตรงโซฟาฝั่งตรงข้ามกลับมีสี่คนเพิ่มขึ้นมา...ก็คือกวงโถวเฉียงกับพรรคพวกนั่นเอง

        หนึ่งในนั้น ตัวผอมเล็กนอนแน่นิ่งอย่างอ่อนแรงเหมือนผักต้ม...ฤทธิ์ยาสลบจากเข็มยาสลบยังไม่จางหาย

        โจวเหล่ยมองพวกเขาแล้วมุมปากกระตุก กล่าวทีละคำด้วยความเดือดดาล“พวกแกล้อฉันเล่นอยู่ใช่ไหม! คิดว่าฉันเป็นไอ้โง่หรือไงถึงจะเชื่อคำแก้ตัวปัญญาอ่อนพวกนี้!”

        เมื่อครู่กวงโถวเฉียงเพิ่งเล่าถึงเรื่องตามล่าทิเบตันมาสทิฟและบังเอิญเจอฮัสกี้แถวด้านนอกหมู่บ้านให้ฟัง

        พวกเขาไม่มีข้ออ้างอื่นจะใช้ เพราะร่องรอยบนหน้าแต่ละคนมันฟ้องชัดจะปิดก็ปิดไม่มิด จึงเลือกสารภาพตามจริงแล้วยังหน้าด้านขอค่ารักษาพยาบาลอีกต่างหาก

        แม้พวกเขาพูดความจริงทั้งหมดทว่าโจวเหล่ยฟังแล้วกลับรู้สึกไร้สาระจนอดขำไม่ได้

        ฮัสกี้ของจ้าวลี่อิ่งไปช่วยทิเบตตันมาสทิฟงั้นเหรอแล้วยังตั้งใจมาดักรอพวกเขานอกหมู่บ้านด้วย? แถมยังเหมือนกลายเป็นภูตซ้อมพวกเขาทั้งสี่เรียงตัวอีก?

        เชื่อคำพูดพวกแกคงมีแต่ผีเท่านั้นแหละ!!

        ก็จริงอยู่ เรื่องแบบนี้ ถ้าไม่ได้เจอกับตัวเอง ใครจะไปเชื่อได้ลง

        ฝ่ายกวงโถวเฉียงกับพวกถึงกับน้ำตาคลอด้วยความคับข้องใจใบหน้าแต่ละคนเศร้าหมอง

        กวงโถวเฉียงชี้รอยเท้าบนหน้าให้ดูพลางยิ้มขื่น

        "คุณชายโจว คุณดูสภาพพวกเราสิ...นี่มันหน้าตาคนโกหกเหรอครับ อีกอย่าง ถึงจะโกหกผมก็คงไม่แต่งเรื่องเวอร์ขนาดนี้หรอกมั้ง ผมสาบานได้ว่าที่พูดไปเป็นความจริงทุกคำไอ้หมาตัวนั้นมันไม่ธรรมดาจริงๆ!"

        "เหอะ ไม่ธรรมดา? จะบอกว่ามันเป็นปีศาจหรือไง"โจวเหล่ยหัวเราะเยาะ "ต่อให้เป็นจริง พวกแกสี่คนที่สู้หมาตัวเดียวไม่ได้ยังจะมีหน้ามาขอค่ารักษากับฉันอีกเหรอ"

        กวงโถวเฉียงว่า "คุณชายโจว คุณพูดแบบนี้ก็ใจร้ายไปหน่อย...พวกเราพี่น้องช่วยงานคุณแท้ๆ ตอนนี้พวกเราเจ็บตัว คุณจะไม่รับผิดชอบเลยเหรออีกอย่าง ตอนที่คุณให้เราจัดการงานนี้คุณก็ไม่ได้บอกนี่ว่าฮัสกี้ตัวนั้นไม่ใช่หมาธรรมดา"

        โจวเหล่ยฮึดฮัด "ไม่รับผิดชอบ? ฉันให้พวกแกไปจับหมา พวกแกกลับจับไม่ได้แม้แต่ขนสักเส้น แบบนี้ล่ะเรียกว่า'รับผิดชอบ' หรือเปล่า"

        กวงโถวเฉียงถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะก่อนจะกลอกตาไปมาแล้วกัดฟันพูดว่า "งั้นเอาแบบนี้แล้วกันคุณชายโจว คุณช่วยออกค่ารักษาให้พวกเรานิดหน่อยเถอะอย่างน้อยก็ต้องฉีดวัคซีนพิษสุนัขบ้าก่อนใช่ไหมครับแล้วเราจะกลับไปจัดการงานให้คุณต่อ"

        เขาพูดพลางยกมือขวาชูสามนิ้ว

        "ขอเวลาเราอีกสามวัน ภายในสามเราจะจับทั้งทิเบตตันมาสทิฟกับฮัสกี้ตัวนั้นมาส่งให้คุณถึงที่เลย!"

        โจวเหล่ยแค่นเสียงเยาะ "ถ้าพวกแกทำไม่ได้ล่ะ"

        กวงโถวเฉียงลังเลไปเล็กน้อย "เอ่อ..."

        โจวเหล่ยพูดแทนให้ทันที "ถ้าทำไม่ได้ร้านหมาของพวกแกก็อย่าหวังจะได้เปิดต่อ!แล้วก็ไม่ต้องอยู่ป้วนเปี้ยนในปักกิ่งอีก!!"

        สีหน้ากวงโถวเฉียงเปลี่ยนไปเล็กน้อย ดวงตาฉายแววโกรธเคืองทว่าก็ไม่กล้าระเบิดออกมา ได้แต่ขมวดคิ้วยิ้มขื่นรู้ดีว่างานที่เคยได้เงินดีตอนนี้กลายเป็นเผือกร้อนเข้าให้แล้ว แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้

        เขากัดฟันพยักหน้า "ตกลง! คุณชายโจววางใจได้เลย!เราจะไม่ทำให้คุณผิดหวังอีก!"

        "พูดเอาดีเข้าตัวน่ะง่ายต้องทำให้ได้ก่อนค่อยมาคุยกัน!" โจวเหล่ยฮึดฮัดก่อนหยิบกระเป๋าสตางค์ข้างตัวขึ้นมา คว้าบัตรใบหนึ่งจากข้างในโยนลงบนโต๊ะ

        "ในนี้มีห้าหมื่น รหัสคือหกตัวท้ายของเลขบัตรไสหัวไปได้แล้ว!"

        ดวงตากวงโถวเฉียงเป็นประกายทันที รีบคว้าบัตรมาไว้ในมือแล้วส่งสัญญาณทางสายตาให้พวกพ้องอีกสามคน จากนั้นก็หันกลับมาพูดกับโจวเหล่ย "งั้นพวกเราขอตัวก่อนนะครับ คุณชายโจวรอฟังข่าวดีได้เลย!"