Storyteller Story ผจญภัยไร้ขีดจำกัด

ตอนที่หกสิบเอ็ด Red string of fate 5

คุณได้รับบัตรผ่านVVIP ตลอดชีพ

ถ้าผมมีระบบตอนนี้คงขึ้นค่าสถานะอย่างนั้นแล้ว

แต่พอมาเป็นเหตุการณ์จริงทำให้ผมต้องรับมาอย่างครุ่นคิดว่า

ตูจะไปเสี่ยงตายในงานคอนเสิร์ตดีไหมฟะ?

อย่างที่ทุกคนมีประสบการณ์เล่นเกมส์หรืออ่านนิยายจีนมานับพันชั่วโมง

ไม่มีงานเลี้ยงใดมีเจตนาดี

ว่าพอมีงานเลี้ยงปุ๊บมันต้องมีคนฆ่ากันทุกครั้งหรือเหตุการณ์ร้ายแรงจะเกิดขึ้นทุกครั้งราวกับเป็นอีเวนท์บังคับของทุกจักรวาล

ไม่ว่าจะเป็นงานเลี้ยงฉลองของเด็กแว่นนักสืบหรือไปจนถึงผู้หมวดแม็คเคลนที่ต้องการฉลองคริสมาสต์กับครอบครัว

มันต้องมีเหตุการณ์วินาศสันตะโรเสมอในงานเลี้ยง

ผมจำใจต้องกัดฟันกล่าวจากใจ

ไม่มีทางเลือกนี่หว่าอีกฝ่ายฟังจากน้ำเสียงได้ว่าเราโกหกหรือไม่

“ต่อให้ผมต้องเจอนักฆ่าอันดับหนึ่งของจักรวาลผมก็จะไปครับ”

คุณโคยูกิฟังคำพูดของผมนั้นหน้าเปลี่ยนด้วยความรวดเร็ว

จากเขิน เป็นตาเบิกกว้าง จากนั้นกลับมาแก้มแดงฉานอีกครั้ง

“คุณแมททิวล่ะก็-”

คุณโคยูกิหันหน้าไปทางด้านข้างและม้วนผมกับเขย่งปลายเท้าไปมาราวกับต้องการมองไปทุกทางยกเว้นทางที่ผมยืนอยู่

“ไม่รู้ด้วยล่ะคะ สัญญาแล้วนะ”

ก่อนที่คุณโคยูกิจะหันหลังวิ่งออกไป

หลังจากที่กล่าวได้ว่าพยายามจะเชิญผมไปลานประหารหากคุณเป็นตัวประกอบ

เอายังไงดีฟะนี่?

นักฆ่าอันดับหนึ่งในจักรวาลสการ์เล็ตฮันเตอร์ที่สามารถสังหารคนได้ด้วยการสัมผัสจะมาในงานแล้วตูจะรอดไหมนี่?

แน่นอน แผนการและเนื้อเรื่องเบื้องหลังมันลึกลับซับซ้อนซ่อนเงื่อนที่เฉลยว่าสการ์เล็ตนั้นมีเหตุผลที่ดีที่จะทำลงไปในภายหลังแต่นั่นก็ทำให้คนเล่นเกมส์ด่าคนเขียนบทไปเหมือนกัน

แต่มันราวกับจะเป็นฉากบังคับที่คนเขียนบทพยายามผลักดันตัวละครใหม่ๆมาให้ผู้เล่นเปย์ในเกมส์กาชะให้มากขึ้นเรื่อยๆเพื่อหลอกเอาเงินจากกระเป๋าผู้เล่น

เปรียบง่ายๆคือ

เบจิต้า

จากดราก้อนบอลละกัน

ว่าเรารู้ว่าเบจิต้ากลายเป็นพวกเดียวกับเราได้มีลูก มีเมีย เป็นพ่อบ้านได้

แต่ให้นึกภาพเบจิต้าตอนปรากฏตัวแรกๆก่อนที่เขาจะมีการพัฒนาการของตัวละครและเราเป็นหนึ่งในศพที่โดนเบจิต้าฆ่าหรือหนึ่งในเอเลี่ยนที่เบจิต้าย่างกินนั่นล่ะ

มันไม่ใช่เรื่องตลกนะโว๊ย

ผมหันหน้ากลับไปเจอกับคุณโคยูกิที่พยายามจะจูบแก้มผมพอดี

ทำให้ริมปากเราประสานกันแบบแนวเลิฟคอมมีดี้