“หลันเล่อเ้าเป็อย่างไรบ้าง ข้าให้คนเฝ้าเ้าไว้นางยังกล้าเข้ามา เพื่อทำร้ายเ้า”ก้มมองใบหน้าที่ซุกอยู่บนอกกว้างหลันเล่อรีบผละออกจากอกของต้าิคุน
“ฝ่าา ไม่จำเป็ต้องมีคนเฝ้าแล้วหลันเล่อ ตอนนี้สงบจิตใจได้แล้ว”ก้มมองใบหน้างาม กลายเป็แววตาใสซื่อต้าิคุน ใจอ่อนยวบ
“เจ็บไหม”น้ำเสียงอ่อนโยนยิ่งนัก
“เจ็บ”เจ็บที่ใจ ทำไมต้องห่วงใยทำไมต้องอ่อนโยนทั้งๆ ที่ เขาเคยรังเกียจคุณหนูลี่ยิ่งกว่าสิ่งใด ปีศาจหรือผีสางตนใดเข้าสิ่งสู่จึงเปลี่ยนท่าทีได้เพียงนี้
“ฝ่าาไปเสียข้าอยากอยู่คนเดียว”
“ข้าให้หมอหลวงมาตรวจดูอาการเ้าดีไหม”เอ่ยปากถามด้วยความห่วงใย
“ฝ่าาไปเสียข้าอยากอยู่เพียงลำพัง”
“เ้าไม่เรียกข้าว่าท่านอาฝ่าาอีกแล้ว ข้าพยายามจะเข้าใจ ในตัวเ้าในตอนนี้แต่ก็ไม่อาจเข้าใจทั้งๆ ที่ก่อนหน้าเราสองคนเหมือนจะไปกันได้ดี”
“เรา... ข้าจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเราสองคนเคยดีต่อกัน”ต้าิคุนกุมมือลี่หลันเล่อไว้
“หลันเล่อกลับมา เป็เหมือนเดิมเป็คนเดิมได้ไหมเ้าเป็อะไรไป”รอยยิ้มหยันที่ริมฝีปากของลี่หลันเล่อ ต้าิคุนไม่ทันได้เห็นมัน
“ที่ผ่านมานั้นข้าเสแสร้งฝ่าาเองน่าจะรู้จักข้าดี ทุกอย่างที่ข้าทำล้วนเสแสร้งเหมือนที่ฝ่าาเคยพูดถึงข้าแบบนั้น”หันหลังท้ิงตัวลงนอนบนแท่นนอนไม่หันมาสนใจในต้าิคุนที่ยืนเคว้งอยู่ตรงนั้น
ต้าิคุนหันหลัง ก้าวเดินออกจากห้องด้วยความรู้สึกเ็ปในใจ ลี่หลันเล่อ ฟุบหน้าลงกับแท่นนอนหยาดน้ำตาไหลริน
“ในตอนนั้นข้าดีกับท่านแต่ท่านกลับหาว่าข้าเสแสร้งเป็หญิงที่ร้ายกาจไม่เหมือนเมิ่งเม่ยมาครั้งนี้ท่านกับเปลี่ยนใจมาปกป้องข้า ทั้งๆ ที่ข้าเกลียดท่านเพียงนี้ท่านจะมาดีกับข้าทำไม”
ในใจเ็ปอย่างที่สุดทั้งรักทั้งแค้น ในใจลี่หลันเล่อมีต้าิคุนในใจมาตลอด ไม่อาจหักใจได้ไม่ว่าจะทำเช่นไร แต่ในตอนนี้แม้ปากจะบอกว่าจะแก้แค้นเขาไม่อภัยให้เขา แต่ใจกับรู้สึกเ็ปที่เขาทำดีกับลี่หลันเล่อเปลี่ยนจากที่เคยพูดว่าลี่หลันเล่อเสแสร้งแกล้งทำต่างจากเมิ่งเม่ยที่ในตอนนั้นถูกมองดังผ้าขาวสะอาดไร้ราคี และงดงามอ่อนหวานน่าทะนุถนอมยิ่งนัก
นอกเขตวังหลวง
“ไท่จือท่านตั้งใจจะลอบเข้าไปพบองค์หญิงรองอย่างนั้นหรือ”ตู้กู้ถามเมื่อ หยางซานชิงนั่งใช้ผ้าสะอาดลูบคมกระบี่ช้าๆ อย่างใช้ความคิด
“ข้าไม่อาจตัดใจจากนางได้ มีเพียงทางเดียวคือชิงตัวนางออกมา”
“ไท่จื่อฝ่าาที่ยังไม่สละบัลลังก์เพราะยังห่วงว่าไท่จือไม่อาจลืมเลือนแม่นางลี่ได้ จึงกลัวว่าหากมอบบัลลังก์ให้กับไท่จือแล้วทุกอย่างจะยิ่งเลวร้ายลงไปกว่าเดิม”
“ข้า มีเพียงใจเดียว ไม่ได้สองใจเช่นต้าิคุนตอนนั้นนางไม่อาจรู้ใจข้าด้วยข้าเพียงแต่คาดหวังว่านางจะหันมองข้าบ้างหากนางไม่อาจเอาชนะใจต้าิคุน แต่ในที่สุดนางกลับต้องตายไปทั้งๆ ที่ยังไม่รู้ว่าใจของข้ามีเพียงนาง และมีเพียงนางตลอด18ปี”
“ไท่จือ นางแต่งกับฝ่าาแคว้นหาน อีกทั้งยังรอนแรมมาด้วยกัน ไท่จือคิดว่า..นางจะไม่มีใจให้ฝ่าาแคว้นหานหรือไร”
“ข้าหาสนใจไม่ ขอเพียงได้เผยความในใจกับนางไม่ว่าอย่างไร ข้าหวังเพียงว่านางจะไม่เห็นผิดเป็ชอบ…อีก”
“ไท่จือแต่นางมิใช่คุณหนูลี่คุณหนูลี่ตายไปแล้ว”
“ตู้กู้ข้าคิดว่าบางที่์อาจเล่นตลก ส่งนางกลับคืนมาอีกครั้งเพื่อดูว่าระหว่างข้ากับต้าิคุนใครกันที่จะแก้ไขเื่ราวในอดีตได้ดีกว่ากัน”ตู้กู้ถอนหายใจ
วังหลวง หลันเล่อหยิบกระต่ายน้อยแกะสลักที่ มีร่องรอยของการซ่อมแซมจนไม่เห็นร่องรอยของการแตกกระจายมากำไว้ในมือพลิกดูวนไปมา ทำไมของสิ่งนี้มาอยู่กับหลันเล่อหรือว่า ต้าิคุนไม่รับมัน ดึงมีดสั้นที่ใต้หมอนออกมาพิศดูมีดสั้นด้ามงาช้างงดงามนี้เป็ของใครกัน ด้ามจับถูกหมุนออกช้าๆ
ข้างในกลวงเปล่ามีบางอย่างสอดไส้อยู่ด้านใน
“พวกเ้านำของสิ่งนี้ส่งให้กับฝ่าาแทนข้าที”นางกำนัลคนหนึ่งรับเอา กระต่ายหยกไว้ก่อนจะก้าวขาออกจากห้องไปทั้งสองคน
หมุนด้ามมีดหยิบเอาม้วนกระดาษออกมากำไว้ กระดาษม้วนเล็กในมือถูกคลี่ออกช้าๆ
“เอ่อหลันเล่อน้องพี่
แค่เพียงเ้าพร้อมและเข้าใจ
จึงจะช่วยให้เผ่าปาเอ่อถัวของเรายิ่งใหญ่”
หลันเล่อขมวดคิ้ว
เสียงเคาะประตูเบาๆ ด้านนอก
หลันเล่อ ก้าวขาไปประชิดประตู ไม่มีคนคอยเฝ้าแสดงว่าต้าิคุนสั่งยกเลิกบัญชาไม่จำเป็ต้องคลุมขังหลันเล่อแล้ว รู้สึกน้อยใจ หรือว่าต้าิคุนไม่ใส่ใจหลันเล่อเพราะหลันเล่อไล่เขา
หานจงประสานมือตรงหน้า
“เ้า”ขมวดคิ้วด้วยความสงสัย
“องค์หญิงองค์ชายใหญ่ให้ข้าน้อยมอบสิ่งนี้ให้กับองค์หญิง”หลันเล่อรับเอาจดหมายฉบับเล็กในมือของหานจง
“องค์ชายใหญ่ให้ท่านเผามันหลังจากที่ได้รับรู้ข้อความในนั้นแล้ว อย่าได้แพร่งพราย”หลันเล่อ แม้จะสงสัยแต่ทว่ากลับเก็บงำความรู้สึกสงสัยไว้ภายใน
หานจงประสานมือจากไป
เมิ่งเม่ย กัดฟันจนเป็สันนูนก่อนจะปาข้าวของในห้องที่ตำหนักส่วนหน้า
นางกำนัล วิ่งเข้ามาเก็บของที่เมิ่งม่ยปาออกไปด้วยสีหน้างงงันร้อยวันพันปีเมิ่งเม่ยไม่เคยทำเื่เช่นนี้นางมักจะสงวนท่าที งดงามอ่อนหวานไม่ว่าต่อหน้าหรือลับหลังต้าิคุน
"พระนางสงบจิตใจ"บังอาจมือบางฟาดลงบนใบหน้าของนางกำนัล
"เรียกหมอหลวงมาพบข้า แล้วไปทูลฝ่าาว่าข้าป่วยหนัก"แสยะยิ้มนางกำนัลรีบวิ่งออกจากห้องไปในทันทีเมิ่งเม่ยทิ้งตัวลงนอนบนแท่นนอนรอให้หมอหลวงเข้ามา
50K
