ท่ามกลางสายลมเย็นที่พัดโชยผ่านยอดต้นไม้ในอุทยาน ลี่หยาตามนางข้าหลวงคนนั้นไป จนมารู้ตัวนางก็เข้าไปในมุมลับของสวน นางข้าหลวงผู้นั้นเดินเร็วมากจนลี่หยาคลาดกันกับนาง
จู่ๆ ก็มีเสียง “พรึบ!” ดังขึ้น ลี่หยาถูกดึงตัวเข้าไปในมุมลับของสวนโดยไม่ทันตั้งตัว
นางยังไม่ทันสังเกตถึงภัยร้ายที่คืบคลานเข้ามา “กรี๊ด” เสียงหวีดสั้นๆ หลุดออกจากปากนาง เมื่อผ้าหนา ๆ ถูกคลุมศีรษะของนางอย่างรวดเร็ว ร่างของลี่หยาถูกกระชากไปอย่างแรง
“ตุ้บ!”
เสียงเท้านางกระแทกกับพื้นขณะพยายามต้านทาน นางดิ้นรนสุดกำลังเพื่อปลดปล่อยตัวเองออกจากการจับกุม แต่เรี่ยวแรงของนางเทียบไม่ได้กับชายที่ลอบโจมตี
เสียงหายใจของลี่หยาดังถี่ “ฟืด...ฟืด...” หัวใจของนางเต้นแรงอย่างไร้ที่พึ่งพา
ความตื่นตระหนกค่อยๆ ครอบงำนางขณะที่นางรู้สึกว่าพันธนาการนั้นแน่นขึ้นเรื่อยๆ นางพยายามดิ้นหนักขึ้น แต่ทุกการกระทำของนางกลับเพิ่มแรงบีบรัดจากชายปริศนาจนทำให้นางเจ็บจนต้องกลั้นเสียงสะอื้น
“เ้าอย่าขัดขืน” เสียงกระซิบเย็นเยือกดังขึ้นข้างหูของลี่หยา เสียงนั้นฟังดูน่ากลัว มีความชั่วร้ายแฝงอยู่ในทุกคำ กล่าว “ข้าคือหวังหยาง”
"ข้าคือหวังหยาง หัวหน้าองครักษ์เสื้อแพรผู้ยิ่งใหญ่ สิ่งใดที่ข้าปรารถนาล้วนเป็ของข้าทั้งสิ้น" ความเ็าของคำ กล่าวนั้นทำให้นางขนลุกเกรียว
มือหยาบกร้านของชายผู้นั้นจับแน่นที่แขนของลี่หยา นางพยายามดิ้นหนีแต่กลับถูกเขาบีบแน่นขึ้นเรื่อย ๆ จนรู้สึกเจ็บ
ร่างบางของลี่หยาถูกบังคับให้เคลื่อนไปตามทางที่เขาเลือก ไม่มีทางหนีให้หลุดพ้น สถานการณ์เริ่มทวีความเลวร้ายขึ้น
ชายปริศนานั้นเริ่มลวนลามนาง มือของเขาเลื้อยขึ้นไปที่ลำคอขาวบริสุทธิ์ของนางอย่างช้า ๆ นางสะดุ้งทันทีเมื่อััได้ถึงความตั้งใจชั่วร้าย นางพยายามเบี่ยงตัวหลบแต่ไม่สำเร็จ
"อย่าร้องออกมา... ถ้าเ้าอยากจะให้เื่นี้เงียบ ไม่แพร่งพรายไปทั่ววัง" ชายผู้นั้นขู่เสียงต่ำขณะที่ใบหน้าของเขาเข้ามาใกล้ลำคอของลี่หยา
นางรู้สึกถึงลมหายใจอันหนักหน่วงของเขาที่ไหลรินผ่านผิวเนื้อที่ละเอียดอ่อน ััอันน่าขยะแขยงของเขาทำให้นางใกลัวจนตัวสั่น น้ำตาไหลอาบแก้ม
นางพยายามกลั้นเสียงสะอื้นอย่างสุดกำลัง นางรู้ว่าถ้าร้องออกไป นางอาจจะต้องเผชิญกับความอับอายและชื่อเสียงที่จะป่นปี้ลง
ทันใดนั้น เสียงก้าวเท้าของใครบางคนดังขึ้นใกล้ ๆ นางข้ารับใช้อีกคนหนึ่งที่ถือถาดสุราเดินผ่านบริเวณนั้นโดยบังเอิญ นางหันมาเห็นภาพที่น่าสะพรึงกลัวทันที ร่างของลี่หยาที่กำลังถูกบังคับและชายที่กำลังลวนลามนาง นางข้ารับใช้ใะโลั่นด้วยเสียงที่ดังและแตกพร่า “ช่วยด้วยเ้าค่ะ! มีคนร้าย!”
เสียงะโดังก้องไปทั่วบริเวณงานเลี้ยง สร้างความโกลาหลในทันที ในขณะเดียวกัน หวังหยางตัวจริงที่ยืนอ่านสารจากชายแดนไม่ห่างจากนั้นก็ได้ยินเสียงเรียกขอความช่วยเหลือ
พรึบ…
หวังหยางไม่รอช้า เขาใช้วิชาตัวเบากระโจนเข้ามาทางที่เกิดเหตุด้วยความรวดเร็ว
ทว่าคนร้ายที่ลอบทำร้ายลี่หยานั้นกลับไวพอ ๆ กัน เขาเห็นว่าสถานการณ์เริ่มไม่ดี รีบปล่อยร่างของลี่หยาลงในน้ำทันที ราวกับไม่มีการลังเล
ร่างบางของลี่หยาถูกคลุมหัวไว้อย่างแ่า นางตกลงไปในสายน้ำเย็นเฉียบ ดวงตาของนางมืดมัวด้วยผ้าคลุม ไม่สามารถมองเห็นสิ่งใด นางดิ้นรนสุดกำลัง พยายามตะเกียกตะกายเพื่อจะขึ้นมาหายใจ แต่น้ำเย็นะเืได้ไหลเข้าปากและจมูกของนาง หัวใจของนางเต้นแรงขึ้น แต่แรงของนางเริ่มลดลง นางรู้สึกเหมือนจะจมน้ำ หายใจไม่ออก ความหวาดกลัวเข้าครอบงำทุกความคิดและการเคลื่อนไหว
หวังหยางมาถึงทันเวลาแต่ต้องเผชิญกับการตัดสินใจที่ยากลำบาก จะไล่ตามคนร้ายที่กำลังหลบหนีไป หรือจะช่วยสตรีที่ตกน้ำ?
เสี้ยววินาทีนั้น หวังหยางเหลือบมองไปยังร่างของลี่หยาที่ดิ้นรนอยู่ในน้ำ ความคิดมากมายแล่นผ่านในหัวของเขา ท้ายที่สุด เขาตัดสินใจกระโจนลงน้ำทันที
หวังหยางะโลงไปในน้ำที่เย็นเยือก ด้วยความชำนาญและความรวดเร็ว เขาเข้าใกล้ร่างของลี่หยาที่กำลังจมอยู่ใต้น้ำ เขารู้สึกถึงความอ่อนล้าของนาง ร่างบางนั้นแทบไม่มีเรี่ยวแรงที่จะพยุงตัวเองขึ้นมาอีกแล้ว
หัวหน้าองค์รักษ์หนุ่ม หวังหยาง ใช้แรงทั้งหมดที่มี พยายามดันร่างของสตรีที่จมน้ำ ขึ้นมาจากสระในอุทยานหลวง น้ำเย็นเยียบกัดกร่อนผิวกายราวกับคมมีด แต่เขากลับไม่สนใจ ทั้งยังต้องฝืนกายที่อ่อนล้าจากการต่อสู้กับกระแสน้ำ เสียงหัวใจของเขาเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกจากอก ลมหายใจที่ถี่กระชั้นผสมกับความเหน็ดเหนื่อยทำให้เขารู้สึกเหมือนจะสิ้นแรง
หวังหยางกัดฟันแน่น ใช้แขนที่เต็มไปด้วยพละกำลังดึงร่างของหญิงสาวที่หมดสติขึ้นสู่ฝั่ง ผ้าคลุมของนางยังคงพันรอบร่างอย่างหลวมๆ ทำให้เขาต้องระวังไม่ให้หลุดออก จังหวะที่เท้าเหยียบถึงพื้นดิน เขารู้สึกเหมือนทั้งร่างกายจะพังทลายลง ความเย็นของอากาศยามราตรีที่ปะทะกับเสื้อผ้าเปียกชื้น ทำให้หวังหยางหนาวสั่น แต่เขาก็ไม่อาจหยุดพักได้
ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าของคนหลายคนดังใกล้เข้ามา เสียงแว่วของผู้คนที่อยู่ในงานเลี้ยงเริ่มดังขึ้นทีละน้อย หวังหยางหอบหายใจ พยายามดึงสติตัวเองกลับมา เขารู้ดีว่าอีกไม่นาน ผู้คนที่มาร่วมงานเลี้ยงจะมาถึงที่นี่
760
