ตอนที่ 6 ข้ากับการเป็จอมโจรราคะ(18+)
...หยางเฟิง...
ความในใจของบุรุษผู้หนึ่งซึ่งก็คือข้าที่นานวันเข้าภรรยาก็เอาแต่ไม่สนใจใยดีตัวของข้าเลยโดยเฉพาะวันนี้ ที่ใครๆต่างก็ไม่สนใจทำให้ข้ารู้สึกว่าตัวเองชอบช้ำใจเหลือเกินมุ่งหน้ากลับไปหาภรรยาห้าฮ่าวเหมยเหรินที่นั่งรออยู่ในเรือนซิ่งฮวาเพื่อที่จะสอบถามเื่ราวในจวนและก็สอบถามเื่ราวของฮูหยินสาม
“เหมยเหรินที่รัก”
“สามีเ้ามาหาข้ามีเื่อะไร”
“ฮูหยินสามเขาไม่ชอบข้าหรือ”
“ใครจะชอบท่านกันเ้าชู้เพียงนี้”
“เขาชอบดุด่าข้าเ้าว่าเขาเกลียดขี้หน้าข้าหรือไม่”
“อยากรู้ก็ไปถามเขาไม่ใช่ให้มาถามข้า”
“ก็เ้าเป็ภรรยาของข้านี้น่า”
“งั้นท่านก็ทำตามแผนของข้าก็แล้วกัน”
ในกลางดึกที่เงียบสงัดสายลมพัดผ่านอันหนาวเหน็บก้าวย่างเข้ามาพร้อมกับสายลมร่างของบุรุษสูงใหญ่กำยำใส่ชุดดำทั้งตัวปกปิดใบหน้ามิดชิดมีเพียงดวงตาที่ทอแสงยามค่ำคืนบุรุษร่างสูงใหญ่ท่าทางน่าเกรงขามย่างก้าวไปยังเรือนมู่หลันอันเป็เรือนของฮูหยินสาม ของสกุลลัว บุรุษร่างสูงใหญ่นั้นย่างก้าวเข้าไปใกล้เรือนโดยที่ไม่มีผู้โดยการสังเกตเห็นร่างสูงใหญ่ของบุรุษผู้นั้นปีนหน้าต่างเข้าไปยังห้องของฮูหยินสามอย่างเงียบเชียบ
ในตอนนั้นฮูหยินสามที่ดื่มยาของฮูหยินห้าเมื่อตอนเย็นเสร็จแล้วก็เข้านอนฮูหยินสามนอนหลับใหลอยู่บนเตียงอันใหญ่ร่างของบุรุษผู้นั้นก้าวย่างเข้าไปยังเตียงใหญ่ที่ฮูหยินสามนอนหลับอยู่นั้นร่างสูงใช้มือหนาลูบไล้ไปตามร่างบางของฮูหยินสามอย่างเบามือลูบคลำไปทั่วเรือนร่างอันงดงามนั้นร่างของฮูหยินสามสะดุ้งสุดตั่นขึ้นมาเมื่อตื่นขึ้นก็พบกับใครก็ไม่รู้อยู่ภายในห้องตนเอง
"เ้า...อื้อ...!!!"
"ถ้าเ้าไม่เงียบข้าจะฆ่าเ้าซะ!!!"
เสียงทุ้มดังขึ้นมาข้างๆหูของร่างบางทำให้ร่างบางตัวแข็งทื่อไม่รู้จะทำอย่างไรต่อไปทำได้เพียงแค่อยู่นิ่งๆไม่ขยับตัวเพราะกลัวว่าคนร้ายที่เข้ามาภายในห้องจะทำร้ายตนเองซึ่งนั่นทำให้ข้ารู้สึกชอบใจยิ่งนักเมื่อไจ๋ซีหยุนยอมฟังคำสั่งของข้าบ้างแล้ว แม้ว่าจะอยู่ในคาบโจรชั่วช้าเลวทรามก็ช่างแต่อย่างน้อยคนปากเก่งอย่างเขาก็เชื่อฟังเป็ครั้งแรก
"เ้างดงามสมคำล่ำลือกันจริงๆความงามดั่งเทพเซียนที่ลงมาเกิดเ้าสมกับข่าวลือจริงๆ "
ร่างบางข้องหน้าอย่างเอาเื่ ด้วยการมองอย่างเอาจริงเอาจัง แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ตัวของข้าเองรู้สึกหวั่นเกรงต่อสายตาอีกฝ่ายแม้แต่น้อยสิ่งนั้นยิ่งเพิ่มความรู้สึกหิวกระหายของตัวข้าขึ้นมาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้เช่นเดียวกัน
"เสียดายแต่งให้คนมากรักอย่างลัวหยางเฟิ่ง ไม่สู้เ้ามาเป็ภรรยาของข้าดีกว่า เอาอย่างนี้นะ เ้าแต่งเป็ฮูหยินเอกคนเดียวของข้าดีหรือไม่"
"เ้าคนชั่ว! อุ๊บ!"
"ทำไม หรือไม่จริงสามีเ้ามีภรรยามากมาย เขาเองก็ไม่ได้สนใจใยดีเ้าเอาแต่ทะเลาะกันกับเ้าเ้ายังจะอยากอยู่กับคนเช่นนี้อีกหรือ อะไรที่ทำให้เ้าชอบเขากันแน่ข้าไม่เข้าใจเ้าเลยสักนิด"
"สามีข้าต่อให้ลำบากขนาดไหนก็ไม่เคยทิ้งพวกข้าสักคนมีเพียงข้าที่ไม่สามารถยอมรับความดีของเขาได้ ต่อให้ข้าไม่เป็ฮูหยินเขา ข้าก็จะรักเขาเหมือนเดิม!ถ้าตัวของข้าไม่แต่งงานกับเขาข้าก็จะไม่แต่งงานกับใครไม่เว้นแม้แต่ตัวของเ้าไอ้โจรชั่ว"
"งั้นมาดูกันว่าถ้าเ้าตกเป็เมียข้าเขาจะยังรักเ้าอยู่หรือไม่!!"
"ช่วยด้วย! อุ๊บ!!"
"อื้อ!!"
"เบาๆสิเ้าอยากโดนจับได้แล้วสามีจะจับเ้าถ่วงน้ำหรือ!"
"ปล่อยข้านะ ช่วยด้วย"
ผั้วะ!!
โอ้ย!!
แคว้ก!!!!!
"ไม่นะ ปล่อยข้า"
"พูดมากนัก!"
ร่างของโจรหนุ่มใช้ผ้ามามัดที่ปากร่างบางแล้วจับร่างบางนอนคว่ำลงที่เตียงส่วนเสื้อผ้าที่ใช้ปกปิดร่างกายก็ถูกกระชากออกไปหมดสิ้นแล้วร่างบอบบางของฮูหยินสามไม่สามารถสู้พละกำลังของอีกฝ่ายได้เลย ทำได้เพียงร้องไห้ออกมาเพียงเท่านั้นจู่ๆร่างของโจรผู้นั้นหยุดการกระทำทั้งหมดลงทันทีก่อนจะถอดผ้าปิดหน้าออกเผยให้เห็นใบหน้าอันหล่อเหลาของบุรุษผู้นั้น
"ภรรยา..."
"ฮือๆ...ฮือๆ..."
"ภรรยาข้าเองหยางเฟิงเอง...ภรรยาข้าแค่แกล้งแกล้งเ้าเล่นเอง เ้าถึงกับร้องไห้เลยหรอ..."
"มาๆ ข้าแกะผ้าที่ปากเ้าออกก่อนดีกว่า"
พรึ่บ!!!!!!
ผั๊วะ!!!!!!
โครมมมมมมมม!!!!!!!
"เ้าคนชั่วช้า สารเลว เ้าเล่นอะไรของเ้ากันเ้าเด็กปัญญาอ่อน!! เ้าปล่อยข้าเดียวนี้นะเ้าคนเลว!!!!"
"ข้า...อยากเข้าหอกับเ้าแต่เ้าเมินเฉยต่อข้าข้าแค่อยากอยู่กับภรรยาตัวเองไม่ได้หรือ!"
"ข้าจะหย่ากับเ้า!!!"
"ไม่ได้นะถ้าเ้าหย่ากับข้าแล้วใคาจะเป็ฮูหยินสามล่ะ"
"แก้เชือกให้ข้านะ!!!"
"ไม่ได้!!"
"ทำไม!!"
"ดูตอนนี้สิรูปร่างเ้างดงาม วิวทิวทัศน์หลังบ้านของเ้าสวยจริงๆ"
"เ้าคนลามกปล่อยข้านะ!!!"
ร่างสูงไม่ฟังความใดๆก้มหน้าก้มตารังแกน้องชายของฮูหยินสามอย่างขมักเขม้นและไม่สนใจใครในตอนนี้
"อื้อ...เ้าคนชั่ว...เ้า...อื้อ...เ้าจะรังแก...อื้อ...กันเกินไปแล้ว!!"
ลิ้นร้อนไล้เลียั้แ่กระดูกสันหลังจนมาถึงกระดูกก้นกบของไจ๋ซีหยุนช้าๆจนถึงช่องทางด้านหลังเปียกชุ่มไปหมดทั่วทั้งช่องทางนั้น และนั้นทำให้ร่างบางของไจ๋ซีหยุนกระตุกสุดตัวเมื่อข้าสอดลิ้นเข้าไปด้านในตัวของไจ๋ซีหยุนสะดุ้งตอดรักลิ้นร้อนของข้าแล้วเผลอครางเสียงดังออกมาใบหน้าของร่างบางแดงก่ำจนลามไปทั่วร่างกาย ดูแล้วช่างยั่วยวนเสียเหลือเกินเพิ่มแรงอารมณ์ให้กับข้ายิ่งขึ้นไปอีก
"ปล่อยข้านะ..."
"อื้ม..."
ร่างสูงหยิบน้ำมันสูตรพิเศษที่ให้ฮูหยินสี่เป็คนทำขึ้นมา น้ำมันนั้นผสมดอกไม้หลายสีทำให้ผสมออกมาแล้วมีลักษณะที่เป็น้ำมันแล้วลื่นและมีกลิ่นหอมของดอกไม้ที่ผสมอยู่ในนั้นฮูหยินสี่ได้เป็คนคิดค้นขึ้นมาโดยมีผู้ช่วยอย่างฮูหยินห้าที่ร่วมกันประดิษฐ์เ้าสิ่งนี้ขึ้นมาและมีสิ่งประดิษฐ์อีกอย่างก็คือแท่ง์ทลายพสุธาชื่อนี้ฮูหยินห้าเป็คนตั้งขึ้นมาโดยรูปร่างมันจะเหมือนองคชาตของบุรุษแต่มีขนาดใหญ่กว่าแต่ถ้าเทียบกับข้าแล้วนั้น เ้าสิ่งนี้ก็แค่ของเล่นเพียงเท่านั้นเองของข้ายิ่งใหญ่กว่านั้นเยอะ
น้ำมันดอกไม้ที่ได้รับมาจากฮูหยินสี่เทลงมาที่ช่องทางด้านหลังของซีหยุนซึ่งก็คือฮูหยินสามนั้นเองและหยางเฟิ่งก็ใช้นิ้วมืออันยาวใหญ่ค่อยๆแทงเข้าแทงออกไปที่ช่องทางด้านหลังของภรรยาอย่างช้าๆ จู่ร่างของไจ๋ซีหยุนก็สะดุ้งขึ้นมาเมื่อข้าแทงนิ้วไปถูกผนังด้านในก่อนที่จะกดถูกสิ่งหนึ่งภายในร่างกายทำให้ถูกตอดรัดหนักกว่าเดิมแถมภรรยาคนงามก็ร้องครางออกมาอย่างมีความสุขปนทรมานนั้นยิ่งทำให้ตัวของข้ารู้ว่าตรงนี้แหละที่ทำให้ภรรยาคนงามมีความสุขจึงทั้งกดเน้นย้ำอยู่หลายครั้งหนักแน่นดุจดั่งหินผากระแทกเข้าออกจนอีกฝ่ายแทบหมดแรงจึงค่อยๆผ่อนแรงลงจะได้ทรมานกับความสุขสมนี้มากขึ้น
"ฮื่อออ!!! ท่านพี่ อ่าาาา...."
"เ้าชอบตรงนี้หรือ...?"
"ท่านพี่...ข้ารู้สึกเจ็บ...รู้สึกจุกใจท้องข้ารู้สึกไปหมด...อ่าาาา...ซี้ด!"
"ภรรยาเ้าต้องทำให้ช่องทางเ้าพร้อมก่อนไม่เช่นนั้นเ้าจะเจ็บในภายหลังได้"
ว่าพลางแทงนิ้วใส่ช่องทางด้านหลังอย่างรุนแรงมากขึ้นจนร่างของภรรยาตัวน้อยโยกตามไปด้วยจู่ๆข้าก็ถอดนิ้วออกจากช่องทางด้านหลังแล้วสอดแท่ง์ทลายพสุธาเข้าไปแทนนิ้วของตนเองทำให้ร่างภรรยาตัวน้อยตอบรับแทบไม่ทันจนต้องร้องออกมาอย่างสุดเสียงครวญครางอย่างทรมานเมื่อถูกแท่งนั้นสอดเข้าไปพร้อมกับการขยับกระแทกเข้ากระแทกออกจนอีกฝ่ายอ่อนระทวยครวญครางเสียงดังจนแทบจะไม่มีเสียงแล้ว
"อื้อ!!!อ่าาาาาาา!!!!!"
"เจ็บ!!!!!"
"ใจเย็นๆภรรยา สามีผู้นี้จะช่วยเ้าเอง "
ใช่ ข้าช่วยเอง ช่วยโดยการแทงเข้าไปลึกกว่าเดิมเพิ่มเติมคือกระแทกเต็มแรงจนร่างภรรยาตัวน้อยทนรับไม่ไหวอีกต่อไปน้ำตาที่ค่อยๆไหลออกมาจากดวงตาที่มีเสน่ห์เย้ายวนนั้นดุจดั่งไข่มุกไหลออกจากตาสร้างความงดงามอย่างบอกไม่ถูกและยังยั่วยวนใจจนยากจะต้านทานได้ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเสียวซ่าน จนแยกไม่ออกว่าอันไหนเสียวอันไหนเจ็บก่อนที่เขาจะร้องขอข้าขึ้นมาด้วยน้ำเสียงยั่วยวนนั้น
"สามี แรงอีก สามี แรงอีก ตรงนั้นอ่าาาาาาา!!"
"ตรงนี้หรอ"
"สามี!!! อื้อออออ!!!!!!"
บ๊อก!!
พรวดดดดดด!!!
น้ำรักกระเด็นออกมาสู่โลกภายนอกอย่างรุนแรง จนร่างบางหอบหายใจแรงหมดแรงไปทันทีด้วยความเหนื่อยล้าจากการถูกกระทำจากแท่ง์ที่ข้าได้ส่งมอบให้ก่อนที่ตัวของข้าจะจับให้ตัวของเขานั่งลงโดยยังมีแท่ง์แท่งนั้นยังอยู่ในช่องทางรักก่อนที่จะจับตัวอีกฝ่ายขย่มจนตัวของพระยาคนงามร้องครวญครางออกมาอีกครั้งอย่างทรมานและเสียวซ่านไปพร้อมกัน
พรึบบบบ!!!!
"ขะ ข้าไม่ อื้ออ...อ๊า..."
"เ้าอย่าพึ่งหมดแรงเสียหลังนี้แค่เริ่มต้นเองเ้าอย่มได้เหนื่อยไปเลย สามียังไม่ได้ลิ้มลองรสชาติ เ้าเลยนะ"
"สามีข้าไม่ไหวแล้ว...ท่านปล่อยข้าเถอะนะ อ๊ะๆๆๆๆอื้ออออ"
"เ้าอย่าเอาแต่สบายตัวสิมานี้เ้าต้องทำให้ข้าบ้าง"
ร่างบางถูกแก้มัดออกแล้ว แต่ร่างที่อ่อนแรงนั้นกลับถูกสามีอย่างข้าดึงแท่ง์นั้นออกไปแล้วดึงคนงามขึ้นไปนั่งคร่อมทับโดยเขานั้นได้อยู่้าของข้าแท่งร้อนข้านั้นค่อยๆแทงเข้าช่องทางด้านหลังที่เริ่มบวมแดงนั้นช้าๆ ก่อนจะค่อยๆกระแทกเข้าไปจนสุดทำให้คนงามแอ่นกายขึ้นทันทีเพราะความเจ็บและจุกไปพร้อมๆกันมองดูแล้วก็น่าสงสารนะแต่ก็รู้สึกสะใจดีที่ได้ทรมานคนงานที่หมายปองมานานเช่นนี้
"สามี ข้าจุก ปล่อยข้าลงก่อน"
พรวด!!!!
ฮื่อออ!!!!
"เ้านั่งทับข้าอยู่นะ "
ตั๊บๆๆ
ตั๊บๆๆๆๆ
ปึกๆๆๆ!!!!!
อ่าาาาาา!!!!
อื้ออออออออ!!!!
"หยุนเอ๋อแรงอีก ขยับแรงๆรัดข้าแน่นอนนะ อ่าาาซี๊ดดด!!! แบบนั้นโยกข้าแรงๆ!!! แรงอีก!!! รัดแรงๆ!!!"
"อื้อ...ฮ่า...สามี...อ่าาาา...ข้า...ข้า...ไม่ไหวแล้ว!!!"
"รัดข้าแรงๆ รัดแรงๆๆๆ!!!!"
"สามี!!!!"
ตั๊บๆๆ
เอี๊ยดอ๊าดๆ!!
ปึกๆๆๆๆๆ!!!
ตั๊บๆๆ
ตั๊บๆๆๆๆ
ปึกๆๆๆ!!!!!
พรวดดดด!!!!!!!!
พรวดดดด!!!!!!!!
น้ำรักของเราทั้งสองออกมาเกือบพร้อมกันแต่ถึงแม้ว่าทั้งสองจะปลดปล่อยกันแล้วแต่สามีเช่นข้าผู้หิวกระหายอยากจะร่วมหอกับภรรยามาหลายครั้งนั้นหาได้อยากหยุดเพียงแค่ครั้งเดียวไม่รอยยิ้มปรากฏขึ้นมาก่อนจะจ้วงแทงร่างบางอีกครั้ง อีกครั้ง อีกครั้งและอีกครั้งจนกระทั่งถึงเช้าวันใหม่ ร่างของสามีผู้หื่นกระหายนั้น จึงยอมหยุดให้ภรรยาตัวน้อยได้พักผ่อนบ้างเสียที
พวกเราทั้งสองจึงหลับไปด้วยกันจนถึง่เย็นพอตื่นขึ้นมาก็รับรู้ถึงความรู้สึกบางอย่างนั้นก็คือความรู้สึกที่รับรู้ว่าอีกฝ่ายตัวร้อนอย่างมากจึงให้บ่าวรับใช้ประจำตัวไปเรียกฮูหยินสี่มาดูอาการของฮูหยินสามที่เริ่มตัวร้อนแต่ก็ไม่วายนอนกอดข้าอยู่ในอ้อมกอดไม่ยอมห่าง
"พี่สาม ท่านฟื้นแล้วหรือ"
"......"
"เดียวข้าจะตามสามีมาดูท่านนะ"
"จะตามมันผู้นั้นมาทำไม!"
"แต่สามีบอกว่า ถ้าท่านฟื้นให้ไปตามทันที สามีเป็ห่วงท่านมากนะขอรับ"
"ไม่ต้องไปตาม...ถ้าเขามาถามบอกไปว่าข้ายังไม่ตื่น"
"ท่านพี่สามโกรธรสามีมากเลยหรือ"
"เ้าอย่ามายุ่ง!!"
"พี่สามที่สามีทำไปเพราะรักพวกเรา ท่านอย่าได้โกธรเคืองเลยอีกอย่างสามียังเด็กไม่รู้ความ เราแก่กว่าเราจะวิ่งเต้นตามเขาทำไมกัน"
"เด็กหรือ...เ้าดูสภาพข้าก่อนเถอะ ก่อนจะเรียกเขาว่าเด็กน่ะถ้าเขาเด็กจริงก็คงไม่ทำนิสัยเช่นนี้"
"แต่ว่า..."
"บอกตามนั้นพอข้าจะพักผ่อนแล้วเ้าออกไปเถอะ"
"ข้าขอลาท่านพี่สาม"
"......"
"สามีอย่างเ้า ข้าจะแก้แค้นให้จงได้!!!!"
ตัวของข้าเดินไปเดินมาอยู่หลายชั่วยามก็ยังไม่ออกมาเสียทีไม่รู้ว่าป๋ายหยุนเหลียงทำอะไรอยู่ถึงได้ไปตรวจชักช้ายิ่งนักไม่รู้ว่า ไจ๋ซีหยุนจะเป็เช่นไรบ้าง เพราะว่าตัวของข้านั้นทำรุนแรงกับเขามากเกินไม่รู้ว่าจะเป็อันตรายหรือไม่แต่ไม่นานป๋ายหยุนเหลียง เขาก็ออกมาพร้อมกับสีหน้าที่ไม่สู้ดีนักใจของข้าเองก็เริ่มเสียขึ้นมาแล้วไม่รู้ว่าจะเป็เช่นไรต่อไป
"เขาเป็อย่างไรบ้าง"
"ท่านพี่สามเขาปลอดภัยแล้วไม่ต้องเป็ห่วง"
"แล้วมีอาการข้างเคียงอะไรหรือไม่"
"ไม่มีอะไรเพียงแค่เหนื่อยอ่อนมีไข้นิดหน่อยท่านวางใจได้กลับเรือนไปพักเถิด"
"เขาไม่ยอมให้ข้าเข้าไปพบใช่หรือไม่"
"ถูกต้อ งท่านเองก็อย่าเพิ่งเข้าไปเลยในตอนนี้ ท่านพี่เขาอารมณ์เสียอยู่ถ้าท่านทำเช่นนี้ไม่คิดหรือว่าเขาจะโกรธ"
"รู้สิทำไมจะไม่รู้แต่ความรู้สึกมันจะห้ามกันได้อย่างไร"
"ความรู้สึกที่ท่านมีความ้าแต่ก็ทำเป็โจรราคะไปปล้นชิงข่มขืนนี้ได้อย่างไรใครจะยอมให้ท่านเข้าใกล้อีกการถูกข่มขืนขืนใจไม่ใช่เื่ตลกเลยนะสามี"
"ตัวข้ารู้ดีว่าข้าผิดแต่จะให้ทำอย่างไรได้ก็ทำผิดพลาดไปแล้ว"
"ตอนนี้สิ่งที่ท่านทำได้นะสามี ก็คือท่านควรอยู่นิ่งๆกลับเรือนไปนอนไปอยู่ที่นั่นอย่าได้มาให้ท่านพี่สามเห็นหน้าชั่วคราว แค่นั้นเองรอให้เขาอารมณ์ดีขึ้นท่านค่อยมาง้อ"
"แต่ว่า..."
"ตัวของข้าเองในฐานะหมอเมื่อเห็นคนไข้ของตนเองเจอเหตุการณ์เช่นนี้ก็รู้สึกไม่ดีทำไปเถอะถ้าทุกอย่างมันดีขึ้นค่อยกลับมาคุยกันอีกรอบ"
น้ำเสียงของป๋ายหยุนเหลียงทั้งดุดันและจริงจังทำให้ตัวของข้าเองรู้สึกเหงาหงอยขึ้นมาและะเืใจยิ่งนักที่โดนพัทยาพูดจาไม่ดีเช่นนี้แต่ก็เป็เพราะตัวของข้าเองที่กระทำย่ำยีหัวจิตหัวใจของคนรักจึงจำเป็ต้องถอยห่างออกมาชั่วคราวให้อารมณ์ดีขึ้นค่อยว่ากันอีกทีอย่างนี้ก็คงจะดีกว่าตัวของข้าจึงกลับเรือนจื่อเวย (เรือนดอกอินทนิลน้ำ) ไปสงบสติอารมณ์ของตนเองและกักตนเพื่อสำนึกผิดในการกระทำของตัวเองและก็รู้สึกว่าตนเองน้อยใจภรรยามากก็เลยอยู่แต่ในห้องเหมือนการประท้วงไม่ยอมทานอะไรที่ภรรยานำมาให้เดือดร้อนมู่ซูหลานมาหาข้าที่เรือนอีกจนได้
"ท่านทำนายเช่นนั้นหมายความว่าอย่างไร"
"เ้าเองก็จะมาต่อว่าตัวของข้าใช่ไหม"
"แล้วท่านทำอะไรผิดถึงให้ผู้อื่นมาต่อว่าท่านเช่นนี้"
"ข้าเป็คนนิสัยไม่ดีขืนใจภรรยาตัวช้ายิ่งนัก"
"เช่นนั้นก็สมควรที่ท่านโดนด่าโดนว่าแล้วล่ะ เพราะการกระทำของท่านเองที่ทำให้เกิดเื่เช่นนี้จะโทษใครได้จะโทษคนที่ท่านคืนใจงั้นหรือ"
"ไม่ใช่นะไม่ได้โทษเลยเป็ตัวของข้าเองที่ผิดทำอะไรไม่คิดรอบคอบให้มากกว่านี้"
"ทำผิดก็ต้องขอโทษไม่ใช่หรือ หรือต้องให้ข้าสอนท่านอีก"
"แต่เขาไม่อยากพบเจอข้าจะให้ทำอย่างไร"
"วันนี้ก็ครบ 1 อาทิตย์ ท่านก็ไปขอโทษเสียจะได้ไม่มีเื่อะไรผิดต่อกันอีกหัดยอมรับความผิดตนเองและขอโทษและอย่าทำเช่นนี้อีกก็เพียงพอไปเถอะ"
"แต่ว่า..."
"ก็แล้วแต่ท่าน ถ้าท่านไม่ยอมไปอีกก็ช่างเถิดถือว่าได้ทำหน้าที่การเป็ภรรยาเอกแล้ว"
"เช่นนั้นก็ได้ ข้าจะไปขอโทษไจ๋ซีหยุนที่เรือนเอง"
สุดท้ายตัวของข้าก็พาตนเองมาถึงเรือนมู่หลันจนได้แถมในมือก็ยังมีพวกข้าวของขนมต่างๆใส่กล่องมาอย่างดีเพื่อที่จะเอามาง้อขอคืนดีแต่สุดท้ายก็ได้แต่ฝากของเอาไว้เพราะตัวของไจ๋ซีหยุนไม่ยอมให้ตัวข้าได้ย่างกรายเข้าไปในห้องอีกเลยได้แต่นั่งรออยู่ข้างนอกสุดท้ายก็ไม่ได้เข้าไปอยู่ดีและก็ไม่ได้ขอโทษอีกต่างหากพูดเื่นี้ขึ้นมาทีไรก็รู้สึกเสียใจและเศร้าสร้อยยิ่งนักเพราะไม่ว่าจะไปที่ใดเมื่อเขาเห็นข้าก็จะหลบเลื้องข้าทันทีทำให้ตัวของข้ารู้สึกอึดอัดใจมากขึ้นไปอีกโง่อย่างไรก็ไม่เคยสำเร็จเลยจะทำอย่างไรในเมื่อไม่ยอมเปิดโอกาสให้ข้าได้ทำอะไรให้กับเขาเลยสักนิดรู้สึกอึดอัดใจอย่างบอกไม่ถูกทุกคนในจวนก็รู้สึกอึดอัดเช่นเดียวกันไม่ว่าผู้ใดก็ต่างรู้สึกไม่ชอบบรรยากาศภายในจวนเลย
ข้าจึงไปหาฮ่าวเหมยเหรินที่เรือนเพื่อปรึกษาหารือว่าจะทำอย่างไรให้ไจ๋ซีหยุนหายโกรธแต่เป็เพราะคำสั่งของมู่ซูหลานจึงทำให้ข้าไม่สามารถที่จะเข้าไปปรึกษากับฮ่าวเหมยเหรินได้ตอนนี้ไม่ว่าจะไปหาใครก็ไม่สามารถที่จะปรึกษาได้อีกเลยจะเอาเช่นนั้นใช่ไหมได้ในเมื่อง้อขอคืนดีไม่ได้ก็ไม่ต้องง้อมันอีกแล้วถ้าคนเรามันจะง้อยากง้อเย็นขนาดนี้ก็ไม่ต้องยุ่งเกี่ยวกันก็ได้แม้ตัวของข้าจะเป็ฝ่ายผิดก็ตามแต่ถ้าไม่ยอมให้เปิดโอกาสให้ตัวของข้าได้ขอโทษก็ไม่จำเป็ต้องคุยกันอีกไม่จำเป็แล้วจริงๆ
"สามีท่านจะไปที่ใด"
"ไปที่ใดก็ได้ที่ไม่มีพวกเ้า"
"เหตุใดสามีถึงพูดเช่นนั้น"
"แล้วเ้าจะให้ข้าพูดเช่นไร ในเมื่อที่นี่ไม่้าข้าก็ไม่จำเป็ต้องมีตัวของข้าอยู่ที่นี่"
"แต่ตัวของท่านเป็ฝ่ายผิดจะมาโทษพวกเราได้อย่างไร"
"งั้นพวกเ้าก็พากันอยู่ที่นี่ก็แล้วกันในเมื่อตัวของข้าเป็คนผิดก็ไม่จำเป็อยู่ที่นี่ไม่มีน่าจะมองหน้าพวกเ้าทุกคนเชิญพวกเ้าทั้ง5 คนอยู่ที่นี่ไปเถอะ ตัวของข้าไม่กล้ารบกวนเ้าหรอกนะไปล่ะ"
ตัวของข้าเองะโขึ้นควบม้าขี่ออกไปจากจวนในทันทีไม่ได้รอให้ผู้ใดมาขัดขวางการเดินทางในครั้งนี้แต่วิ่งไปได้ไม่ถึง 10 ลี้อาชาสีดำองอาจวิ่งตะบึงมาทางข้าจนฝุ่นควรตลบอบอวลขึ้นมาในทันทีเช่นกันเมื่อม้าตัวนั้นวิ่งมาตัดมาของข้าร่างที่นั่งอยู่บนม้านั้นสวมชุดเกราะใบหน้าดูนิ่งเฉยและนิ่งสนิทและคนคนนั้นก็คือฮูหยินรองหลี่เจ๋อหลิน ที่ควบม้าตามมาจนฝุ่นตลบอบอวลเพื่อฉุดรั้งตัวของข้าเอาไว้ ไม่ใช่ว่าเขาอยู่ที่ชายแดนหรอกหรือเหตุใดถึงมาที่นี่ได้
"สามีข้าอุตส่าห์ขอลากลับมาเยี่ยมท่านเหตุใดท่านถึงหนีออกจากจวนล่ะ"
"ภรรยา ฮือออออออ!!!!!!! "
"ไปกัน"
"ไปที่ใด"
"กลับจวนกันเถอะนะสามี"
"ฮืออออออออออออออออออ!!!!!!"
187
![ซือจุนไม่ต้องการข้า [นิยายวายจีนโบราณ\Yaoi]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1671404059_76218548.webp)
