ย้อนเวลามาพร้อมระบบวาดรูป ที่จับต้องและกินได้

     ริมแม่น้ำไห่จูละแวกนี้ที่น้ำค่อนข้างตื้นกว่าที่อื่นๆ ก็มีบรรดาเด็กๆ รุ่นไล่เลี่ยกับเห็ดน้อยหรือพี่พริกหวานพากันมาเดินหา กุ้ง หอย ปู ปลา จับไปเป็นอาหารให้กับทางบ้านกันด้วย เพราะถือว่าเป็นเนื้อสัตว์อันโอชะสำหรับพวกเขาแล้ว

     และก็มีบรรดาเด็กโตที่คอยดูแลพวกน้องๆอยู่ไม่ห่างอีกด้วย พวกเขาช่วยกันหาสัตว์น้ำกันอย่างครึกครื้น และดูมีความสุขมากมีรอยยิ้มอยู่บนใบหน้าตลอด

     เห็ดน้อย มองดูเด็กๆ ต่างหมู่บ้านที่ส่วนมากจะผอมกันเสียส่วนใหญ่ แต่ก็ยังดีไม่ถึงกับแห้งถึงกระดูกอย่างที่คิดเอาไว้ แต่ถึงอย่างไรเด็กๆพวกนี้ดูแล้วยังคงได้รับสารอาหารไม่เพียงพอสำหรับในวัยของพวกเขาอยู่ดีนั่นแหละ 

     เธอหวังว่าแม่น้ำสายนี้ และป่าที่เธอวาดออกมาพร้อมๆกันคงจะมีส่วนช่วยให้พวกเขามีทางทำมาหากินเพิ่มมากกว่าเดิม ความเป็นอยู่ของพวกเขาจะได้ดีขึ้นด้วย อย่างน้อยๆมีของกินให้กินอิ่มโดยไม่ต้องซื้อหานั่นก็ดีที่สุดแล้ว แถมยังมีของเหลือนำไปทำการค้าขายในเมืองหรือแลกเปลี่ยนได้อีกต่างหากด้วย

     ส่วนเห็ดน้อยกับพี่พริกหวานตอนนี้ก็ถือตะกร้าใบน้อยติดมือมาด้วย เผื่อจะหาอะไรนิดๆหน่อยๆใส่กลับไปหมู่บ้านกับเขาเช่นกัน 

     “พี่พริกหวานพวกเราอยู่แถวๆนี้ก็พอเนอะ ไม่ต้องไปไกลหรอก”เห็ดน้อย

      “ได้สิน้องเห็ดน้อย แถวนี้มีโขดหินใหญ่ให้นั่งได้ด้วยนะ”พี่พริกหวาน

     “ใช่ๆ น้ำเย็นๆสดชื่นที่สุดเลย”เห็ดน้อย

     “แม่น้ำไห่จูสวยมากๆเลยนะน้องเห็ดน้อย กว้างใหญ่มากๆเลย มีตั้งหลายสายแน่ะ”พี่พริกหวาน

     “สมัยก่อนนู้นแม่น้ำแห่งนี้คงจะสวยแบบนี้มั้งพี่พริกหวาน และเมื่อก่อนก็ยังไม่ค่อยมีหมู่บ้านหรือชาวบ้านอาศัยมากนัก เห็ดน้อยว่าแม่น้ำไห่จูนี้คงจะสมบูรณ์มากๆเลยนะ”เห็ดน้อย

     “จากที่ปู่ย่า ตายาย เล่าให้พวกเราฟังนะมีสัตว์น้ำเยอะแยะไปหมดเลยด้วย แต่ว่าแม่น้ำไห่จูตอนนี้พี่พริกหวานว่าน่าจะดีที่สุดนะเพราะมาจากรูปวาดวิเศษจากน้องเห็ดน้อยอย่างไรล่ะ”พี่พริกหวาน กระซิบกระซาบเบาๆเมื่อพูดถึงรูปวาดวิเศษของน้องสาวของเธอ

     “ฮิ…ฮิ….นั่นมันย่อมแน่นอนอยู่แล้วพี่พริกหวาน เห็ดน้อยพยายามสร้างแม่น้ำไห่จูให้สมบูรณ์ที่สุดเลย เพื่อเป็นประโยชน์ให้กับชาวบ้านชนบททั้งหมดในละแวกนี้”เห็ดน้อย

     “ดูสิเพื่อนๆแต่ละคนสนุกกับการจับ กุ้ง หอย ปู ปลากันใหญ่เลยนะ ใส่กันเต็มตะกร้าเลยพวกเราไปจับกันดีกว่านะน้องเห็ดน้อย”พี่พริกหวาน

     “ได้เลยพี่พริกหวาน นั่งเล่น เดินเล่น มากันสักพักแล้วถึงเวลาหาของติดมือกลับหมู่บ้านกันดีกว่า”เห็ดน้อย

     “ตกลง”พี่พริกหวาน

     “ยังไม่ทันจะหาเลยดูสิพี่พริกหวาน เจอแล้วล่ะ”เห็ดน้อย

     “โอ้..!!กุ้งแม่น้ำตัวใหญ่มากๆเลยนะน้องเห็ดน้อย มาพี่สาวช่วยจับ”พี่พริกหวาน

     “เสียดายที่พ่อ ปู่ ตา อาเล็ก น้าเล็กต้องกลับไปช่วยทุกๆคนไถพรวนหน้าดินต่อนะพี่พริกหวาน ไม่งั้นจะชวนทุกๆคนมาก่อไฟปิ้งกินกุ้งริมแม่น้ำนี้เลย”เห็ดน้อย

      “จริงด้วยเนอะ แต่เอาไว้วันหลังก็ได้หรือไม่เราก็ไปที่แม่น้ำถูเพี่ยนข้างบ้านของพวกเราแทนละกัน น้องเห็ดน้อยว่าอย่างไรล่ะ?”พี่พริกหวาน

      “แบบนั้นก็ดีเหมือนกันพี่พริกหวาน เอาไว้ทุกอย่างเรียบร้อยดีแล้วพวกเราค่อยออกมาเที่ยวเล่นแม่น้ำไห่จูกัน ดีนะเป็นทางผ่านเข้าหมู่บ้านของพวกเราพอดีเลยไม่ต้องห่วงเรื่องการเดินทาง”เห็ดน้อย

     “ใช่ๆ แม่น้ำไห่จูอยู่ติดกับหมู่บ้านถูเพี่ยนของพวกเราค่อนข้างมากเลย โชคดีจริงๆล่ะน้องเห็ดน้อย”พี่พริกหวาน

     “เดี๋ยวพวกเราลองข้ามฟากไปดูชายป่าฝั่งนู้นกันด้วยนะพี่พริกหวาน”เห็ดน้อย

     “ชายป่าด้านโน้นเหรอ หรือว่าน้องเห็ดน้อย…??”พี่พริกหวาน ถึงกับตาโตเพราะสามารถคาดเดาจิตใจน้องเห็ดน้อยได้เพียงแต่ไม่แน่ใจนักว่าจะไปเจออะไรบ้างในบริเวณชายป่าเท่านั้น

     “อ่าฮะมีอะไรๆให้พวกเราได้ตื่นเต้นกันแน่นอนพี่พริกหวานเชื่อมมือเห็ดน้อยได้เลยนะ”เห็ดน้อย

     “พี่พริกหวานเชื่อน้องเห็ดน้อยอยู่แล้ว น้องสาวของพี่เก่งและฉลาดที่สุด”พี่พริกหวาน

     “ฮิ….ฮิ…..ฮิ…”สองสาวน้อย

     สองสาวน้อยพากันจับกุ้งที่แอบอยู่ใต้หินกันอย่างสนุกสนาน จะว่าแอบก็ไม่ใช่เพราะหางหรือหนวดกุ้งมักจะโผล่ให้เห็นเสมอด้วยความที่กุ้งแม่น้ำที่แม่น้ำไห่จูนี้ตัวมันใหญ่มากจริงๆ

     “ว๊า…..แป๊บเดียวเต็มตะกร้าของเห็ดน้อยแล้วพี่พริกหวาน จับกุ้งแม่น้ำได้ไม่กี่ตัวเองนะเสียดายจังเลย”เห็ดน้อย ที่กำลังนำกุ้งตัวล่าสุดที่กำลังจับอยู่ในมือใส่ตะกร้า แต่ก็ตะกร้าก็เต็มเสียแล้วนี่สิ

     “ตะกร้าของพี่พริกหวานเองก็เต็มแล้วเหมือนกันล่ะน้องเห็ดน้อย พวกเราเอากุ้งพวกนี้ไปฝากแม่ก่อนดีไหม แต่ว่ากว่าพวกเราจะกลับบ้านมันจะไม่ตายก่อนเหรอเนี่ย”พี่พริกหวาน

     “โอ้..!!เรื่องนี้ไม่ยากเลยพี่พริกหวาน ตามเห็ดน้อยมาทางนี้เลย”เห็ดน้อย พาพี่พริกหวานขึ้นริมแม่น้ำและเลือกทำเลห่างจากริมแม่น้ำนิดหน่อยจากนั้นเริ่มยกหินออกทิ้งให้เป็นแอ่งลึกพอสมควร ไล่ตามทางไปทีละนิดๆ จนกระทั่งถึงแม่น้ำน้ำที่ไหลจากแม่น้ำลงสู่บ่อชั่วคราวที่เห็ดน้อยจะนำกุ้งไปขังทิ้งเอาไว้เสียก่อนที่จะกลับบ้าน

     “ว้าว…บ่อแบบนี้ดีมากเลยเพียงแค่นี้กุ้งแม่น้ำของพวกเราก็ไม่ตายแล้วล่ะ”พี่พริกหวาน

     “ใช่ม๊า ทีนี้เราก็มีตะกร้าว่างแล้วล่ะ”เห็ดน้อย

      “เดี๋ยวเอาตะกร้าไปล้างน้ำก่อนละกันนะน้องเห็ดน้อยจะได้ไม่มีกลิ่นกุ้งแม่น้ำติดตะกร้า”พี่พริกหวาน

     “ตกลงพี่สาว”เห็ดน้อย

     ไม่ว่าสองสาวน้อยจะทำอะไรก็แล้วแต่อยู่ในสายตาของแม่ อาสะใภ้ น้าสะใภ้ และพวกพี่ชายคนโตหมด

     “เจ้าตัวแสบฉลาดมากเลยนะคะรู้จักทำบ่อขับกุ้งเอาไว้เสียด้วย”อาสะใภ้

      “จริงฉลาดมากๆ”น้าสะใภ้

     “ไม่รู้ว่าความฉลาดกับความแสบนี่จะมากพอกันด้วยหรือเปล่าก็ไม่รู้สินะเฮ้อ……”แม่

     “แน่นอนพี่สะใภ้”อาสะใภ้ น้าสะใภ้

     “เฮ้อ……….”แม่

     “ฮ่า…ฮ่า…ฮ่า….”อาสะใภ้ น้าสะใภ้ ต่างพากันหัวเราะแม่กันหมดทีมีทีท่าเหมือนกับต้องยอมรับข้อนี้จริงๆ

     “เดี๋ยวพี่พริกหวานว่าพวกเราบอกแม่ก่อนดีกว่าไหม ที่เราจะข้ามแม่น้ำไปดูชายป่าฝั่งตรงข้ามน่ะน้องเห็ดน้อย”พี่พริกหวาน

     “ไปสิพี่พริกหวาน ไม่ว่าเราจะไปที่ไหนต้องบอกแม่ก่อนนะไม่งั้นมีหวังจะต้องโดน….”เห็ดน้อย

      “ป้าบ….ป้าบ….ป้าบ….”สองสาวน้อยทำท่าแม่จะตี และอีกคนทำท่าแอ่นตัวหนีอย่างสนุกสนานกันเลยที่ล้อเลียนแม่ของตัวเองได้ และเรียกได้ว่านินทาแม่ของตัวเองต่อหน้าต่อหน้ากันเลยทีเดียวเพราะแม่นั้นก็คอยมองดูลูกสาวทั้งสองแทบตลอดเวลา

     ส่วนแม่น่ะเหรอที่เห็นสองสาวน้อยทำท่าแบบนั้นรู้สึกทะแม่งๆและคุ้นตากับท่าทางแบบนั้นเสียเหลือเกิน!! จู่ๆก็นึกอยากจะให้เจ้าสองตัวแสบโดนจริงๆเสียแล้วสิ!! ทีนี้เหมือนแน่ๆไม่ต้องทำท่าทางเลียนแบบที่กำลังทำอยู่ตอนนี้แล้ว

     “อุ๊บ…ฮ่า….ฮ่า….”อาสะใภ้ น้าสะใภ้ เห็นก็รู้ทันทีว่าหลานสาวน้อยทั้งสองทำแบบนั้นหมายถึงอะไรกัน ถึงกับต้องหัวเราะออกมาอีกรอบ

     “แม่คะ แม่คะ แม่คะ แม่คะ”ลูกสาวทั้งสอง เมื่อจบการล้อเลียนแม่ของพวกเธอแล้ว ก็รีบเร่งฝีเท้าย้อนกลับมาพร้อมกับส่งเสียงเรียกแม่ก่อนตัวพวกเธอจะมาถึงเสียอีก

     “มีอะไรกันคะลูกสาวฮะ”แม่

     “เห็ดน้อย กับพี่พริกหวานอยากจะไปดูชายป่าฝั่งโน้นค่ะ”เห็ดน้อย

     “ไปชายป่าฝั่งโน้น??”แม่

     “ใช่คะแม่ พวกเราไปนะคะ”เห็ดน้อย

    “เอ่อ…….”แม่ ยังไม่ทันพูดอนุญาตใดๆแต่สองสาวน้อยพากันจูงมือหิ้วตะกร้านำหน้าออกไปแล้วพร้อมกับฮึมฮัมเพลงเบาๆอย่างอารมณ์ดีออกมา

    “ฮ่า….ฮ่า….ฮ่า……”อาสะใภ้ น้าสะใภ้

    “ดูสิเจ้าตัวแสบเอ๊ยแม่ยังไม่ทันได้พูดอะไรออกมาเลยนะพากันไปแล้ว จริงๆเลยแสบสองเท่าจริงๆเวลาพากันซนเนี่ย”แม่

     “จะไปกับหลานสาวด้วยไหมคะพี่สะใภ้ หรือแค่เขยิบไปนั่งดูริมแม่น้ำใกล้ๆเพียงเท่านั้น”อาสะใภ้

     “พี่ว่าไปด้วยดีกว่า เพราะถึงจะมองเห็นแต่ก็อยู่ไกลเกินไปพี่เป็นห่วงลูกน่ะ”แม่

      “งั้นก็ไปกันค่ะ น้องเองก็เบื่อแล้วที่นั่งเฉยๆไปเดินเล่นชายป่าฝั่งโน้นกันเถอะค่ะ”น้าสะใภ้

     “พวกน้องสะใภ้เดินไปก่อนเลยนะ พี่จะลองไปถามแม่ดูว่าจะไปเดินเล่นกับพวกเราด้วยหรือเปล่า”แม่

     “ได้ค่ะ”อาสะใภ้ น้าสะใภ้ เดินตามหลานสาวทั้งสองคนไปติดๆ ส่วนแม่ย้อนกลับไปหาย่า และยายเพื่อสอบถามว่าจะไปด้วยกันหรือไม่

     สรุปแล้วตอนนี้บรรดาสาวๆของบ้านทั้งหมดพากันเดินเล่นที่ชายป่าฟากโน้นกันหมด โดยแม่ฝากฝังให้พวกพี่ชายดูแลกลุ่มพี่ชายรองแทน แต่ถ้าพวกพี่ชายจะตามไปด้วยก็ได้แต่ต้องพากันมาหมดทุกๆคนด้วย

     “ว้าว…..ชายป่าแถบนี้สวยมากเหมือนกันนะน้องเห็ดน้อยต้นไม้เยอะแยะเลยล่ะ”พี่พริกหวาน เองก็พึ่งจะมาเดินป่าแถวนี้เป็นครั้งแรก

     “ใช่เลยพี่พริกหวาน ป่าแถวนี้สวยและอุดมสมบูรณ์ด้วยมือเห็ดน้อยด้วยนิดหน่อยฮิ…ฮิ…”เห็ดน้อย

     “ฮิ…ฮิ….”พี่พริกหวาน

     เพียงแค่สาวๆของบ้านมารวมตัวพร้อมกันตรงชายป่ากันครบแล้วและพร้อมที่จะออกสำรวจกันแล้วด้วย แต่จู่ๆก็มีเสียงเรียกหนุ่มๆที่คุ้นเคยดังเรียกพวกเรา

     “เอ๊ะ…เสียงหลานชายใช่ไหม”ยาย

     “ใช่ๆ นั่นไงล่ะวิ่งกันมานู้นแล้วสงสัยจะเปลี่ยนใจอยากจะมาสำรวจชายป่าแถวนี้ด้วย”ย่า

     “แม่ครับ”

     “ย่าครับ”

     “ยายครับ”

     “น้องเห็ดน้อย น้อยพริกหวาน”

      “รอพวกเราด้วยฮะ พวกเราไปด้วย”พี่รองถู่โต้ว

     พวกพี่ชาย ส่งเสียงร้องเรียกแม่ๆของตัวเองพร้อมกับย่า และยายด้วย ผลัดกันเรียกขานตลอดเวลาเลยกลัวย่า ยาย แม่ อาสะใภ้ น้าสะใภ้ น้องสาวสองคนจะไม่ได้ยิน

     “จะรอดีไหมน๊า….พี่พริกหวาน”เห็ดน้อย ป้องปากตะโกนกลับไปให้พวกพี่ชายได้ยินด้วย

     “.............!!”พวกพี่ชาย

     “นั่นน่ะสิน้องเห็ดน้อย จะรอดีไหมน๊า”พี่พริกหวาน

     “............!!”พวกพี่ชาย

     “ฮ่า….ฮ่า….”แม่ ย่า ยาย อาสะใภ้ น้าสะใภ้ มองดูสองสาวน้อยทำท่าทางได้น่าหมั่นเขี้ยวอีกแล้ว

     เมื่อรู้ว่าน้องสาวทั้งสองคนจะต้องแกล้งไม่รอแน่นอนพวกพี่ชายรีบเร่งฝีเท้าวิ่งมาอย่างรวดเร็ว จะช้าลงก็ตรงตอนข้ามแม่น้ำไห่จูมาฟากนี้นั่นแหละที่จะต้องระมัดระวังไม่ให้ลื่นล้มลงไป อาจจะเจ็บตัวได้

     “เจ้าตัวแสบหยุดเลยนะ แกล้งพวกพี่ชายอีกแล้วนะเราน่ะ”แม่ อมยิ้มและส่ายหัวน้อยๆด้วยความเอ็นดู ที่พี่ชายจะโดนน้องสาวแกล้งเอาอีกแล้วน่ะสิ

     “พวกเราเปล่าแกล้งพี่ชายนะคะ”เห็ดน้อย พริกหวาน

     “เหรอคะ?? นี่ยังไม่ได้แกล้ง??”น้าสะใภ้

     “แล้วแบบไหนถึงจะเรียกว่ากลั่นแกล้งล่ะ ถ้าแบบนี้ยังไม่เรียกว่าแกล้งพวกพี่ชายน่ะเจ้าตัวแสบน้อยฮะ??”อาสะใภ้

     “ถ้าแกล้งต้องแบบนี้ค่ะ”เห็ดน้อย

     “พี่พริกหวาน”เห็ดน้อย หันหน้ามามองพี่พริกหวานและพยักหน้าให้กันแบบส่งสัญญาณอะไรบางอย่างให้รู้กัน

      “ได้เลย”พี่พริกหวาน

       จากนั้นสองสาวแยกตัวออกมาเห็ดน้อยจับมือแม่ พี่พริกหวานจับมืออาสะใภ้ น้าสะใภ้ และพากันจูงวิ่งไปด้านหน้าอย่างรวดเร็ว และพูดเร่งให้ย่า กับยายรับตามมาด้วย

      “ไปเร็วๆเข้าค่ะทุกๆ คนเดี๋ยวพี่ชายจะตามมาทันนะคะหมดสนุกแย่เลย ฮิ…ฮิ…”เห็ดน้อย

      “อย่างน้อยๆให้พวกพี่ชายเหงื่อออกนิดๆหน่อยนะคะเร็วเข้าค่ะเร่งฝีเท้ากันค่ะฮิ….ฮิ….”พี่พริกหวาน

     “ฮ่า….ฮ่า….”แม่ ย่า ยาย อาสะใภ้ น้าสะใภ้

     จากที่พึ่งแกล้งหยอกเย้าสองสาวน้อยตัวแสบของบ้านว่าจะแกล้งพี่ชายทำไมกัน แต่พอลูกสาว หลานสาวจูงมือพาวิ่งก็ดันทำตามเจ้าตัวแสบน้อยทั้งสองอีก!!

      ส่วนพวกพี่ชายที่ข้ามแม่น้ำมาได้แล้วก็ตะโกนเรียกน้องสาวทั้งสองคนให้หยุดรอพวกเขาด้วย และพากันวิ่งตามไปติดๆ แน่นอนยังไงก็ต้องถึงตัวน้องสาวทัน เพราะขาสั้นๆของน้องสาวจะสู้ขายาวๆของเด็กที่โตกว่าอย่างพวกพี่ชายได้อย่างไรกันล่ะ

     “นี่แน่ะพี่ชายจับตัวได้แล้ว”พี่ใหญ่เซียงยวี่ วิ่งตามทันก็จับตัวเห็ดน้อยอุ้มตัวลอยเลย

     ส่วนพี่หนานกวา ก็อุ้มพี่พริกหวานขึ้นเช่นกันและพาหมุนเป็นวงกลมเพื่อแกล้งน้องสาวอีกทีหนึ่งอย่างสนุกสนานสองสาวก็พากันกรี๊ดเสียลั่นชายป่ากันไปเลย

     “กรี๊ด…..กรี๊ด…..”สองสาวน้อย

     “พี่ใหญ่ปล่อยเห็ดน้อยลงนะ ฮ่า….ฮ่า…..”เห็ดน้อย

     “ปล่อยพริกหวานลงก่อนนะ กรี๊ด….”พี่พริกหวาน

     “ต้องทำโทษน้องสาวก่อนไม่ปล่อยลงง่ายๆหรอกนะ จริงไหมฮะทุกคน”พี่รองถู่โต้ว

     “ใช่ๆ”พวกพี่ๆ

     “พอได้แล้วลูกเดี๋ยวน้องจะเวียนหัว หรืออาเจียนออกมาได้นะ”แม่ ปล่อยให้เด็กๆหยอกเล่นกันสักพักจึงค่อยห้าม เพราะเจ้าตัวเล็กทั้งสองคนเริ่มหน้าแดงแป๊ดกันแล้ว

     “แฮ่ก….แฮ่ก…..”พวกเด็กๆ พากันวิ่งรอบๆน้องสาวจนหอบกันแล้ว พี่ชายก็วางน้องสาวลงกับพื้นยืนพักกันสักพักหนึ่งและหันมาสอบถามน้องเห็ดน้อยกันว่า…

     “น้องเห็ดน้อย ทำไมถึงอยากจะมาเดินชายป่าแถวนี้ล่ะไม่ไปจับกุ้งแม่น้ำกันต่อเหรอ”พี่ใหญ่เซียงยวี่

     “ก็ที่ป่าแถบนี้มีของดีด้วยอย่างไรล่ะพี่ชาย”เห็ดน้อย

     “ของดี??”พวกพี่ชาย

     “ของดีที่ว่านี้สามารถทำเงินได้ด้วยนะ”เห็ดน้อย

     “ของดีอะไรกันเหรอน้องเห็ดน้อย”พี่หยางชง

     “ฮิ…ฮิ…เห็ดน้อยยังไม่บอกเดี๋ยวรอให้ทุกๆคนไปดูกันเองเลยละกันนะว่ามันคืออะไรกัน”เห็ดน้อย

      “ว๊า…….”พวกพี่ชาย อดเสียดายไม่ได้ที่น้องเห็ดน้อยไม่ยอมบอกเลยว่าของดีที่ว่านี้มันคืออะไรกัน

      “ทุกๆคนเดินตามเห็ดน้อยมาทางนี้เลยค่ะ พร้อมกันนะคะ??”เห็ดน้อย

     “พร้อม”พวกพี่ๆ

     เห็ดน้อย เป็นคนเดินนำทุกๆคนไปยังเป้าหมายที่ต้องการทันทีค่อยๆก้าวย่ำเท้าไปข้างหน้าด้วยความอารมณ์ดี ตื่นนเต้น และมีความสุขที่สุด ยากจะบรรยาย

     “เจ้าตัวแสบน้อยจะพาไปหาอะไรกันแน่นะคะแม่”แม่

     “แม่เองก็เดาไม่ถูกเหมือนกันนะลูก เพราะในป่าแบบนี้มันก็มีหลายอย่างมากเลยนะ”ยาย

     “แต่ที่แน่ๆ พวกเราควรจะเตรียมตัวเตรียมใจไม่ให้ตื่นเต้นกันมากนักนะ เพราะแม่เชื่อเลยว่าเห็ดน้อยจะต้องวาดอะไรบางอย่างเพิ่มเติมลงไปในป่าแถบนี้ในรูปภาพวิเศษแน่นอน และสิ่งต่างๆนั้นย่อมมีประโยชน์ และราคาดีแน่ๆ”ย่า

     “เหมือนอย่างที่เห็ดน้อยเจอ ซีหวง(บีซัวร์西牛黄Bezoar) และใช้รูปวาดวิเศษวาดเพิ่มเติมและให้เรานำไปขายคราวนั้นลูกยังจำได้จนถึงทุกวันนี้เลยค่ะ”แม่

     “จริงด้วย”อาสะใภ้ น้าสะใภ้

      “ครั้งนี้คงจะไม่แตกต่างกันล่ะแม่ว่านะ”ยาย

       เพียงเท่านี้พวกท่านก็เริ่มใจเต้นรัวกันแล้ว นี่ขนาดว่ายังไม่รู้ว่ามันคือสิ่งใดกันแน่ แต่พอพวกท่านหวนคิดและนึกถึงสิ่งต่างๆที่เห็ดน้อยใช้วาดรูปวิเศษออกมา มันเกินที่คาดไว้ทั้งหมดเลย

************
 

     เห็ดน้อยจะพาทุกๆคนไปหาอะไรกันนะเป็นสิ่งแรกที่ตั้งใจมอบไว้ให้กับผืนป่าแถบนี้ ลองเดากันดูค่ะว่าใครจะเดาออกกันมั่งนะ?? แต่ไร้ท์ว่าคงจะไม่มีใครเดาออกแน่นอน!!