ภพสุดท้ายกลายเป็นเซียน

     "หง!"ต้าไห่ตะโกลลั่นจนน้ำเกิดเป็นละลอกพลางพุ่งเข้าไปรับร่างของหง แม้ทั้งสองจักเป็นชายชราแต่ก็มิน่าได้รับบาดเจ็บจากการโจมตีอันธรรมดาสามัญเช่นนี้ เพราะเทพวิญญาณกับเทพปฐพีอยู่ห่างกันคนละชั้นฟ้า ทั้งยังมีถึงสองยังทำอันใดมันมิได้มากนัก

     "ข้าไม่เป็นไรต้าไห่..พร๊วดดดดด"หงมิทันกล่าวจบก็พ่นโลหิตสีแดงฉานคลุ้งไปในน้ำรอบด้าน หงเห็นเช่นนี้จึงใช้วิชารักษาอาการบาดเจ็บให้ต้าไห่ทันที
     ธาราโลหิต!
     ลมปราณมหาศาจถูกบีบอัดลงไปลนปลายนิ้วของต้าไห่เป็นจุดเดียว ไม่นานนักลมปราณนั้นก็กลายเป็นหยดน้ำสีใส สุดท้ายจึงเปลี่ยนสีกลายเป็นสีชาดแล้วจมหายเข้าไปในร่างหง
     เมื่อเข้าไปในร่างหงได้ครู่หนึ่งอาหารบาดเจ็บภายในหายวับไปกับตา บาดแผลด้านนอกก็หายไปราวกับมิเคยเกิดขึ้นมาก่อนแม้แต่รอยขีดข่วน ทว่า..ต้าไห่ดูเหนื่อยหอบอย่างน่าพิกล
     "ต้าไห่ เจ้ายังกล้าใช้วิชาดูดกลืนพลังชีวิตเช่นนี้"หงกล่าวสีหน้าจริงจัง เพราะพลังชีวิตล้วนมีจำกัดใช้แล้วมิอาจฟื้นคืนได้เหมือนวิชาเทพที่ใช้ออกด้วยลมปราณแล้วฟื้นคืนลมปราณกลับมาได้
     "หงอย่ามั่วเสียเวลารีบจัดการก่อนที่จะสายไป"ต้าไห้กล่าวจบก็โยนดาบในมือเขาให้หง หงก็รับดาบของต้าไห่ด้วยมือขวาที่มิได้ถือจับสิ่งใด
     "ข้าต้องให้เจ้าช่วยสนับสนุนเช่นเคย"หงกล่าวพลางตั้งท่าวิชาดาบของสำนักตน ต้าไห่ก็กำลังร่ายคาถาวิชาเทพบางอย่าง
     สิบสามดาบทะเลแดง!
     ชวิ้ง!
     หงตวัดดาบผ่าน้ำแยกเป็นสี่ทาง หนึ่งในสี่ทางนั้นตรงไปยังจักรพรรดิมัจฉา พริบตาต่อมาต้าไห่ตะโกนเสียงดั่งลั่น น้ำทะเลรอบด้านกลายเป็นสั่นสะเทือน
     เขตแดนซานไห่!
     วิชาเทพกักบริเวณ!
     น้ำทะเลสีใส่เปลี่ยนไปเป็นสีฟ้าอ่อน นอกจากนี้ยังมีวงกลมถูกแบ่งสามส่วนด้านในกักขังร่างจักรพรรดิมัจฉาไว้หนึ่งในสามของพื้นที่วงกลม หงและต้าไห่ก็อยู่คนละพื้นที่
     ตรึงธารา!
     ต้าไห่ใช้วิชาเทพออกมาอีกครั้ง สีหน้าย่ำแย่กลายเป็นซีดขาว แม้หงจักกังวลว่าเพื่อนของตนจักเป็นอันใดหรือไม่เขาก็จดจ่ออยู่กับจักรพรรดิมัจฉา 
     วูบ!
     อยู่วงกลมก็หายไปเหลือทิ้งไว้เพียงสามเหลี่ยมที่ตรึงร่างจักรพรรดิมัจฉาเอาไว้ซ้ำยังหดลงทุกลมหายใจจนร่างมันมิอาจขยับเขยื่อนได้ แม้จักรพรรดิมัจฉาดิ้นรนจนบ้าคลั่งก็มิสามารถหลุดรอดออกไปได้
     กึ่ง!
     หงที่ตั้งท่านิ่งสงบรอจังหวะเข้าไปปลิดชีพจักรพรรดิมัจฉานั้นถีบตัวพุ่งเข้าหาจักรพรรดิมัจฉาอย่างไม่รีรอ
     กระบวนที่หนึ่ง แยกธารา!
     หงสบัดดาบของตนไปด้านแหวกทางน้ำให้เปิดออกจนไม่มีแรงต้านอันหนักหน่วง ความเร็วจึงเพิ่มขึ้น...ในพริบตาต่อมาหงก็ไปปรากฎอยู่ด้านข้างจักรพรรดิมัจฉา
     กระบวนท่าที่สอง สายธารา!
     ใบดาบข้านขวาซึ่งเป็นดาบของต้าไห่เปล่งแสงสีฟ้า ก่อนจะถูกตวัดออกไปหลายสิบครั้งจนเกิดเป็นเส้นสายหลายสิบเส้นตัดเข้าสู่เนื้อของจักรรพรรดิมัจฉาที่มิสามารถทำสิ่งใดได้
     กระบวนท่าที่สาม ผสานธารา!
     กระบวนท่าที่สี่ แปรผัน!
     กระบวนท่าที่ห้า สบั้นธารา!
     เส้นแดงสีแดงอันเป็นกระบวนท่าที่สามหงใช้ดาบทั้งสองตัดลงไปบนร่างจักรพรรดิมัจฉา กระบวนท่าต่อก็พลิกดาบตัดกลับทางเดิม ก่อนจะตัดร่างของจักรพรรดิมัจฉาขาดสองท่อน แต่ยังมิจบเพียงเท่านั้น เพราะหงต้องการให้จักรพรรดิมัจฉาตกตายอย่างแท้จริง ท่าฟันแนวขวางคู่และด้านข้างผสานด้านบน แยกร่างของจักรพรรดิมัจฉาเป็นแปดส่วน
     กระบวนท่าที่สิบทำให้ร่างจักรพรรดิมัจฉาถูกหั่นเต๋าและกระบวนท่าที่สิบเอ็ดมันพลันกลายเป้นเศษเนื้อ 
     กระบวนท่าที่สิบสอง จักรธารา!
     กระบวนท่านี้จักรพรรดิฉลามกลายเป้นละเอียดยิบต่อให้บิดามารดาของมันมาเห็นก็มิสามารถจดจำได้แม่แต่เสี้ยวก
     กระบวนท่าที่สิบสาม ทะเลแดง!
     ท่วงท่าสุดท้ายส่วนที่เหลือของจักรพรรดิมัจฉาก็ได้รวมเป็นหนึ่งเดียวกับทะเลกลายเป็นสีแดงระยิบระยับ ก่อนแปรเปลี่ยนไปเป็นสีแดงเข้มราวกับอยู่ภายในทะเลแดงอันน่าหวาดกลัวอย่างแท้จริง
     ตุบ!
     หงทรุดลงกับพื้นหลังจากใช้ออกท่วงท่าสุดท้ายได้ไม่นาน ต้าไห่เองก็มิอาจเปิดช่องว่างได้อีกต่อไปน้ำทะเลจึงซัดถาโถมเข้าหาร่างชายชราทั้งสองที่อ่อนแรงแล้วหมดสติไป โดยที่มิรู้ว่าวิญญาณของจักรพรรดิฉลามกำลังรวบรวมเลือดเนื้อที่รวมเป็นหนึ่งกับน้ำทะเลกลับคืนมา
     "สุนัขชราข้าจะฆ่า ข้าจะฆ่า พวกเจ้าและมนุษย์ทุกคนเมื่อข้าได้ร่างเนื้อกลับคืน"น้ำเสียงน่าหวาดหวั่นสุดใจดังก้องใต้ก้นทะเลลึกซ้ำยังมีกลิ่นอายของมารเข้มข้นมากขึ้น ต่อให้หงและต้าไห่อยู่ใกล้ก็มิได้ยิน เพราะทั้งสองหมดสติและลอยขึ้นสู่ผิวน้ำด้วยพลังปราณเอือกสุดท้าย
     "เจ้ามิมีวันได้ร่างเนื้อกลับคืน มารต้องถูกกำจัดดับสูญทั้งร่างกายและจิตวิญญาณ"เสียงลึกลับดังก้องทับเสียงของจักรพรรดิมัจฉา กลิ่นอายสีม่วงตลอดทางได้ชำระมหาสมุทรไปแล้วถึงหกส่วนและยามนี้มันกำลังกำจัดจักรพรรดิมัจฉา
     บุ่ม!
     ใต้น้ำเกิดระเบิดขึ้นอย่างมิทันสังเกต ร่างกายและจิตวิญญาณของจักรพรรดิฉลามได้ถูกทำลายไปอย่างแท้จริงซ้ำยังถูกร่างเงาสีม่วงอ่านความทรงจำทั้งหมดที่มันพบเจอ ก่อนจะทำลายทิ้งไปอย่างรวดเร็ว ทว่า..ร่างเงาสีม่วงกลับหยุดนิ่งและพึมพำบางสิ่งพลางส่งร่างของหงและต้าไห่ไปยังชายฝั่งที่ถูกชำระล้างจนกลับมาเป็นดั่งเดิม
     "ผู้ต้านสวรรค์"
     .     .     .     .     .     .
     กาลเวลาผ่านไปกระทั่งหลินหลงมีอายุได้สิบเอ็ดขวบปี
     หลินหลงยังคงเช่าโรงแรมหลังเดิมอยู่มาหลายเดือนจนกระทั่งบรรลุขอบเขตจักรพรรดิวิญญาณและอีกครึ่งก้าวเขาจะเข้าสู่อาณาจักรเทพ โดยมิสนใจโลกภายนอกที่เกิดความวุ่นวายจากครุฑทุกเมื่อเชื่อวัน ส่วนความวุ่นวายในท้องทะเลได้ถูกกำจัดไปหมดสิ้น นอกจากนี้ยังมีสัตว์แปลงกายเป็นมนุษย์มาตามหาเขาอยู่ทุกวัน 
     น่าเสียดายที่มันหาเท่าไหร่ก็มิพบเจอเจอ แต่น่าแปลกที่มันได้มาอาศัยอยู่ภายในโรงแรงกว่าสองเดือนซ้ำยังอยู่ห้องติดกับหลินหลง ถึงอย่างไรมันก็มิรู้ว่าหลินหลงคือคนที่มันตามหา เพราะยามเขากลายเป็นจักรพรรดิวิญญาณ กลิ่นอายของเขากลายเป็นมนุษย์ธรรมดาสามัญ
     นอกเหนือจากนี้หลินหลงยังออกไปด้านนอกตามเวลาเพื่อหาวัตถุดิบมาสร้างอาวุธของตน ปัจจุบันเขาสามารถสร้างแหวนมิติเป็นของตนได้แล้ว ซึ่งแหวนวงนั้นเป็นแหวนที่ไอซ์มอบให้เขา
     ยามหลินหลงทำสิ่งใดอยู่ในห้องก็มิมีผู้ใดล่วงรู้ได้ เนื่องจากเขาใช้วิธีการสร้างม่านอาคมดับสัมผัส ท่าทางของหลินหลงเองก็ทักทายทุกคนเป็นมารยาทประกอบกับประโคมข่าวว่าเขาอาศัยอยู่กับหญิงชราคนหนึ่งซึ่งลวงขึ้นมาว่าเป็นยายของเขาเป็นโรคที่ไม่สามารถลุกขึ้นมาเดินได้อีกต่อไป จึงไร้ข้อกังขาใดๆ 
     ยิ่งหลินหลงใช้วิชาสะกดจิตหมอให้เข้ามาในห้องทุกคนยิ่งเชื่อสนิทใจ แม้มีคนอยากเข้ามาหาเขาก็ปฎิเสธเสียทุกคนด้วยเหตุผลที่มิมีผู้ใดกล้าขัดทั้งยังสุภาพถึงขีดสุด
     ก๊อก ก๊อก ก๊อก!
     "หลินหลง เยว่หลงขอเข้าไปได้รึเปล่าพี่มีเสี่ยวหลงเป่าร้อนๆมาฝากด้วยนะ"คำทักทายเป็นกันเองของสัตว์ที่แปลงกายเป็นมนุษย์ดังขึ้นมาหลังจากเธอเคะประตู แต่หลินหลงก็มิมีปฎิกิริยาตอบรับ เพราะเขานอนหลับอยู่บนเตียง
     -----โปรดติดตามชมตอนต่อไป-----
     ไรท์:บางคำที่มันดูจีนๆ อยากรู้มั้ยว่ามันแปลว่าอะไร แต่ไรท์ไม่บอกเพราะเชื่อว่านักอ่านคงรู้กันอยู่แล้ว
     ติชมได้นะ