ผู้เล่นคนสุดท้ายแห่งหอคอยล่มสลาย

ตอนที่ 62
The End of Kings

แกร๊งงงงงงงงงงงงงงง!!!

ทันทีที่บัลลังก์แห่ง Abyss แตกสลายอย่างสมบูรณ์ เสียงบางอย่างก็ดังสะท้อนไปทั่วทุกจักรวาล

ไม่ใช่เสียงระเบิด

ไม่ใช่เสียงทำลายล้าง

แต่มันคือ—

“เสียงของโซ่ตรวนที่ถูกปลดปล่อย”

ครืนนนนนนนนนนนนนนนนนน!!!

เศษของบัลลังก์หลายล้านชิ้นกระจายออกไปทั่วอวกาศ ก่อนเปลี่ยนเป็นดวงแสงสีทองดำลอยเข้าสู่โลกต่างๆ

โลกที่ล่มสลาย

โลกที่กำลังตาย

โลกที่เคยถูก Abyss กลืนกิน

พลังของ Abyss ที่เคยถูกรวมไว้กับราชันเพียงคนเดียว—

ตอนนี้กำลังกระจายออกไป

ติ๊ง!

[The Throne System has collapsed]

[Authority redistribution complete]

[No King required]

ทั่วจักรวาลเงียบงัน

Overseer Legion ทั้งหมดหยุดนิ่งพร้อมกัน

แม้แต่ Supreme Overseer ยังไม่ขยับ

เพราะสิ่งที่จางฟานเพิ่งทำ—

คือสิ่งที่ไม่มีใครเคยจินตนาการได้

เขาไม่ได้โค่นระบบ

แต่ “เขียนมันใหม่”

ทันใดนั้น—

ราชันในอดีตหลายคนเริ่มเรืองแสง

ร่างที่เคยถูกผูกไว้กับบัลลังก์เริ่มสลายอย่างช้าๆ

Arthas มองมือของตัวเองเงียบๆ

โซ่สีดำที่พันแขนเขามานานนับพันปี—

กำลังหายไป

เขาหัวเราะเบาๆ

“…ในที่สุด”

ราชันคนอื่นๆ เริ่มยิ้มเช่นกัน

บางคนร้องไห้

บางคนเพียงเงยหน้ามองดวงดาว

เพราะเป็นครั้งแรก—

ที่พวกเขา “เป็นอิสระ”

ทันใดนั้น—

Supreme Overseer ก็ขยับอีกครั้ง

ครืนนนนนนนนนนนนนน!!!

ดวงตาขนาดมหึมาในประตูมิติค่อยๆ หรี่ลง

แรงกดดันระดับจักรวาลเริ่มปั่นป่วน

“…เจ้าทำลายสมดุล…”

“…เจ้าปลดปล่อย Abyss…”

จางฟานลอยอยู่กลางอวกาศ

เงาดำรอบตัวเริ่มจางลงทีละน้อย

เพราะเมื่อบัลลังก์แตกสลาย—

King Authority ก็เริ่มสลายไปด้วย

ติ๊ง!

[King Authority collapsing…]

[Current stability :
34%]

แต่เขายังคงยิ้มบางๆ

“…ไม่”

“…ฉันแค่หยุดไม่ให้ใครต้องแบกมันคนเดียวอีก”

ความเงียบปกคลุม

ทั่วจักรวาลเริ่มเกิดการเปลี่ยนแปลง

ดวงแสงจากเศษบัลลังก์ที่กระจายไปยังโลกต่างๆ เริ่มสร้าง “แกนพลัง” ใหม่ขึ้นในแต่ละโลก

Abyss ไม่ได้หายไป

แต่มันกำลังกลายเป็น “ส่วนหนึ่งของโลก”

ไม่ใช่ผู้ปกครองเหนือโลกอีกต่อไป

ติ๊ง!

[New System established]

[Abyss Symbiosis Model activated]

[Every world will now govern its own balance]

เซเรน่าเบิกตากว้าง

“…เขาเปลี่ยน Abyss ให้กลายเป็นพลังธรรมชาติ…”

โม๋เฉินหรี่ตา

“…แทนที่จะเป็นคุก”

ใช่

ไม่มีราชันอีกแล้ว

ไม่มี Overseer คอยคัดเลือก

ไม่มีบัลลังก์ที่ต้องเสียสละใคร

แต่ทุกโลก—

ต้องดูแลสมดุลของตัวเอง

ทันใดนั้น—

Overseer Legion เริ่มสั่นไหว

ร่างของพวกมันหลายตัวเริ่มแตกสลาย

เพราะระบบเดิมที่เชื่อมพวกมันไว้—

หายไปแล้ว

กรรรrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr!!!

เสียงคำรามดังทั่วจักรวาล

เต็มไปด้วยความโกรธ

และความหวาดกลัว

Supreme Overseer จ้องจางฟานนิ่งๆ

ก่อนพูดเสียงต่ำ

“…เจ้าคิดว่าทุกโลกจะรักษาสมดุลได้?”

“…สุดท้ายพวกมันก็จะทำลายตัวเอง”

จางฟานเงียบไปชั่วครู่

ก่อนตอบเบาๆ

“…อาจจะ”

“…แต่นั่นควรเป็นสิทธิ์ของพวกเขา”

ไม่ใช่ถูกกำหนดโดยสิ่งที่เรียกตัวเองว่า “สมดุล”

คำตอบนั้นทำให้จักรวาลเงียบลงอีกครั้ง

ทันใดนั้น—

ร่างของจางฟานก็เริ่มแตกร้าว

แสงสีทองดำไหลออกจากร่างเขาอย่างต่อเนื่อง

โม๋เฉินหน้าเปลี่ยนทันที

“…เดี๋ยวนะ”

เซเรน่าก็เบิกตากว้าง

เพราะเมื่อบัลลังก์หายไป—

พลังที่ค้ำจุนจางฟานไว้ก็หายไปเช่นกัน

ติ๊ง!

[The King no longer exists]

[Existence collapse beginning]

จางฟานมองมือของตัวเองเงียบๆ

มันเริ่มโปร่งใส

เหมือนกำลังหายไปจากจักรวาล

ทันใดนั้น—

เสียงของราชันในอดีตก็ดังขึ้นพร้อมกัน

“เจ้าทำได้แล้ว…”

“ขอบใจ…”

“ในที่สุดวัฏจักรก็จบลง…”

ร่างของพวกเขาเริ่มสลายเป็นแสงทีละคน

ไม่มีความเศร้า

ไม่มีความเสียใจ

มีเพียง “อิสรภาพ”

Arthas เป็นคนสุดท้ายที่ยังอยู่

เขามองจางฟานนิ่งๆ

ก่อนยิ้ม

“…พวกเราฝากต่อด้วย”

จากนั้น—

ร่างของเขาก็สลายหายไปในแสงสีทอง

ทั่วจักรวาลกลับมาเงียบงัน

Overseer Legion ที่เหลือเริ่มถอยกลับเข้าสู่ประตูมิติอย่างสับสน เพราะไม่มีระบบเดิมควบคุมอีกแล้ว

แม้แต่ Supreme Overseer ก็เริ่มจางลง

ก่อนหายไป—

มันมองจางฟานเป็นครั้งสุดท้าย

“…เจ้าหวังให้จักรวาลเลือกอนาคตเอง…”

“…งั้นจงดูให้ดี”

ประตูมิติขนาดมหึมาค่อยๆ ปิดลง

ความมืดกลับคืนสู่อวกาศ

สงคราม—

จบลงแล้ว

แต่ในวินาทีนั้น—

ร่างของจางฟานก็เริ่มตกลงจากอวกาศช้าๆ

King Authority หายไปแล้ว

ตอนนี้เขา—

เป็นเพียงมนุษย์คนหนึ่ง

โม๋เฉินเบิกตากว้างทันที

“จางฟาน!”

ฟ้าวววววววว!!!

Necromancer หนุ่มพุ่งออกไปทันที พร้อมเปิดวงเวทแห่งความตายเพื่อรับร่างของเขา

แต่ก่อนจะถึงตัว—

จางฟานกลับยิ้มบางๆ

เป็นรอยยิ้มที่ “เป็นมนุษย์” มากที่สุดในรอบเวลายาวนาน

ดวงตาสีทองค่อยๆ กลับเป็นสีดำเหมือนเดิม

ก่อนเสียงเบาๆ จะดังขึ้น

“…ในที่สุด”

“…ก็เหนื่อยเป็นเหมือนกันแฮะ”