ร้านรับซื้ออายุขัยโลกวิญญาณ

หลินฟางซินมองใบประกาศของราชสำนักที่ติดเอาไว้ทั่วเมืองและแจกจ่ายให้กับบ้านเรือนแต่ละตระกูลอย่างแพร่หลายเพื่อตามหาหมอเทวดามารักษาอาการประชวรจากการถูกพิษของฉีอ๋องด้วยสีหน้าว่างเปล่า

‘เงื่อนไขในการเข้าไปรักษาน่าหวาดหวั่นเพียงนี้ ต่อให้เป็นหมอเทวดาจริง ๆ ก็ยังตัดสินใจลำบากไม่น้อยที่จะยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือล่ะนะ’ คุณหนูเจ้าของจวนตระกูลหลินคนปัจจุบันรำพึงในใจอย่างปลง ๆ

“คุณหนูคิดอะไรอยู่งั้นหรือขอรับ” หนิงเหอผู้คุ้มกันของหลินฟางซินถามขึ้นอย่างไม่เข้าใจนัก 

หลังจากที่คุณหนูของเขากลับมาจากการไปตรวจดูกิจการของตระกูลพร้อมกับใบปลิวของทางการ นางก็นั่งเงียบราวกับคนกำลังคิดไม่ตกกับบางอย่างอยู่แบบนี้ร่วมชั่วยามแล้ว 

จึงทำให้หนิงเหอต้องเอ่ยปากถามเพื่อทำลายความเงียบในช่วงก่อนหน้านี้ ที่เขาและน้องสาวเฝ้ามองคุณหนูของตนเองกันอย่างอดไม่อยู่

หนิงเหอเป็นพี่ชายของหนิงอันผู้รับหน้าที่สาวใช้คนสนิทของหลินฟางซินนั่นเอง

ด้วยความที่ทั้งสองคนอายุรุ่นราวคราวเดียวกันกับคุณหนูหลิน พ่อบ้านหนิงผู้เป็นบิดาของหนิงเหอและหนิงอันจึงสั่งสอนทั้งคู่เพื่อให้คอยอยู่รับใช้คุณหนูหลินอย่างเข้มงวดมากกว่าบ่าวคนอื่น ๆ ในเรือนที่อยู่ในวัยเดียวกันกับทั้งสองคนเสียอีก

แต่ถึงจะถูกผู้เป็นบิดาสั่งสอนอย่างเข้มงวดมากเพียงใด ทั้งสองกลับไม่ได้รู้สึกว่าเป็นเรื่องที่ลำบากเลยสักนิด เพราะเมื่อมาอยู่รับใช้คุณหนูหลินอย่างจริง ๆ จัง ๆ พวกเขากลับรู้สึกว่าเป็นงานที่ไม่หนักอย่างที่คิดเอาไว้ 

อีกทั้งคุณหนูของพวกเขานั้นเป็นสตรีที่มากความสามารถ มีโลกส่วนตัวสูงเนื่องจากชื่นชอบการวาดภาพไม่ต่างจากนายท่านหลิน และยังมีอุปนิสัยที่ไม่เหมือนคุณหนูตระกูลอื่นที่เอาแต่ใจและเจ้าอารมณ์เลยแม้แต่น้อย

การทำงานของสองพี่น้องหนิงอันหนิงเหอที่ต้องใกล้ชิดกับเหล่าเจ้านายของตระกูลจึงไม่ได้เป็นเรื่องที่หนักหนาอันใด

“อาเหอ เจ้าคิดว่าอาการประชวรของท่านอ๋องจะมีผู้ใดสามารถรักษาได้หรือไม่” หลินฟางซินหลุดออกจากภวังค์หันไปถามชายหนุ่มที่ยืนอยู่ไม่ไกลจากนางด้วยความสนใจ

“บ่าวว่าไม่ได้อยู่ที่ว่าผู้ใดจะสามารถรักษาอาการประชวรของท่านอ๋องได้ แต่เป็นผู้ใดจะกล้าเสี่ยงตายไปรักษาท่านอ๋องเสียมากกว่าขอรับคุณหนู” หนิงเหอตอบคุณหนูของตนอย่างไม่เสียเวลาคิด

“นั่นสินะ ใคร ๆ ล้วนต่างก็กลัวตายกันทั้งสิ้น” หลินฟางซินเอ่ยขึ้นพลางหยักหน้าอย่างเข้าใจ

“เหตุใดไปรักษาท่านอ๋องต้องกลัวตายกันด้วยเล่าเจ้าคะคุณหนู” สาวใช้ตัวน้อยอันอันเอ่ยถามนายสาว

“ก็เพราะว่าในใบปลิวเขียนเอาไว้น่ะสิ ว่าถ้าหากท่านหมอทั้งหลายที่เข้ามาถวายการรักษาท่านอ๋องไม่สามารถทำให้อาการประชวรดีขึ้นได้ สิ่งที่หมอเหล่านั้นต้องชดใช้คือความตายเพียงสถานเดียว” หนิงเหอตอบน้องสาว

“ทำไมรักษาไม่หายต้องตายด้วยเล่าเจ้าคะข้าไม่เห็นจะเข้าใจเลย” หนิงอันหันไปถามพี่ชายด้วยสีหน้างุนงง

“เพราะราชสำนักต้องระมัดระวังในหลาย ๆ เรื่องน่ะอันอัน เผื่อมีผู้ไม่ประสงค์ดีส่งคนเข้าไปทำเรื่องชั่วช้ากับท่านอ๋องที่กำลังประชวรอยู่คงไม่ใช่เรื่องดีแน่ เหมือนเป็นการข่มขู่คนพวกนี้เอาไว้ตั้งแต่แรก ว่าอย่าแม้แต่จะคิดที่จะอาศัยโอกาสนี้เพื่อปลงพระชนม์ฉีอ๋องโดยเด็ดขาดอะไรประมาณนั้นกระมัง” หลินฟางซินออกความเห็นพลางไขข้อข้องใจให้สาวใช้ของตนไปด้วย

“งั้นท่านหมอที่ยังไม่มั่นใจว่าจะรักษาพิษของท่านอ๋องได้ ก็น่าจะไม่กล้าเสนอตัวตั้งแต่ตอนนี้เลยใช่หรือไม่เจ้าคะคุณหนู” หนิงอันถามต่อ

“มีนะ ผู้ที่มีวิชาแพทย์ที่คิดว่าเข้าไปแล้วจะได้เดินออกมาจากตำหนักอ๋องพร้อมทองร้อยหีบตามที่ฮ่องเต้ได้ประกาศเอาไว้น่ะ แต่ก็เงียบหายไปและไม่มีใครเห็นว่าพวกเขาเหล่านั้นออกมาจากที่นั่นอีกเลย” หลินฟางซินเล่าเรื่องน่าหวาดกลัวสำหรับบ่าวตัวน้อยออกมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย ผิดกับสีหน้าของหนิงอันที่ตอนนี้กำลังอ้าปากค้างด้วยใบหน้าซีดเผือด

“ฮ่า ๆ ๆ คุณหนูอย่าแกล้งอันอันแบบนั้นสิขอรับ เดี๋ยววันนี้นางก็หอบหมอนไปนอนเฝ้าข้างเตียงคุณหนูเหมือนครั้งที่นางยังเด็ก ๆ เอานะขอรับ” หนิงเหอเอ่ยขึ้นด้วยความขบขัน

“ข้าไม่ได้แกล้งเจ้านะอันอัน นี่ล้วนเป็นเรื่องจริงทั้งสิ้น เรื่องทองร้อยหีบที่ฮ่องเต้จะประทานให้กับผู้ที่สามารถรักษาอาการประชวรของฉีอ๋องได้ก็เป็นเรื่องจริงเช่นกัน” หลินฟางซินเปลี่ยนประเด็นในการสนทนากับบ่าวทั้งสองคนด้วยสีหน้าสนุกสนาน

หนิงอันที่ได้ยินเรื่องที่คุณหนูของตนบอกเกี่ยวกับของรางวัลก็ได้ลืมเรื่องราวน่าหวาดกลัวก่อนหน้านั้นไปอย่างง่ายดาย

สาวใช้เจ้าปัญหาถึงกับมองไปยังคุณหนูของตนอีกครั้งราวกับต้องการจะถามว่านางได้ยินไม่ผิดใช่หรือไม่

“พอบอกเรื่องของรางวัลเจ้าก็ลืมเรื่องราวน่ากลัวก่อนหน้าไปเรียบร้อยแล้วหรืออันอัน” หลินฟางซินเย้าสาวใช้

“คุณหนูคิดว่าจะมีคนที่สามารถหอบทองร้อยหีบของฮ่องเต้กลับเรือนได้หรือไม่เจ้าคะ” หนิงอันถามด้วยความสงสัยขึ้นมาอีกครั้ง

“ก็คงจะมี แต่ไม่แน่ว่าจะช้าเกินกาลหรือทันเวลาพอดีล่ะนะ” หญิงสาวเอ่ยขึ้น

“หากเป็นดั่งที่คุณหนูว่าก็นับเป็นเรื่องดีแล้วขอรับ เพราะตั้งแต่มีข่าวคราวของท่านอ๋องออกมา ราชสำนักก็สั่นคลอน แถมชาวเมืองก็หวาดระแวงกันไปหมด หากเรื่องนี้จบลงโดยเร็วก็คงดีไม่น้อย” หนิงเหอเอ่ยด้วยสีหน้ากังวล

“อันอัน อาเหอ วันพรุ่งข้าจะพาพวกเจ้าไปทำเรื่องสนุก ๆ กัน เตรียมตัวกันให้พร้อมเล่า ส่วนคนของเราพรุ่งนี้ไม่ต้องให้ตามออกไปด้วยนะ ไปแจ้งพ่อบ้านหนิงเอาไว้ให้ข้าด้วย เราจะออกจากบ้านกันตั้งแต่รุ่งสาง” หลินฟางซินออกคำสั่งกับคนของตนอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

คำสั่งของคุณหนูหลินฟางซินนั้นทำให้หนิงเหอและหนิงอันรู้สึกแปลกใจขึ้นมานิด ๆ เช่นกัน 

แต่ทั้งสองคนก็ไม่ได้คิดอะไรมากเพราะเป็นเรื่องของผู้เป็นนาย อีกทั้งไม่ว่าคุณหนูของพวกเขาจะต้องการทำอะไร พวกเขาก็มีหน้าที่เพียงต้องทำตามคำสั่งเพียงเท่านั้นอยู่แล้ว

เช้าวันรุ่งขึ้น

หลินฟางซินตอนนี้อยู่ในชุดสีอ่อนที่สวมใส่เพื่อไว้ทุกข์ให้กับบิดา โดยที่ใบหน้างดงามของนางครึ่งหนึ่งถูกบดบังด้วยผ้าปิดหน้าผืนบางเบาที่ประดับด้วยลายปักที่ประณีตและเรียบง่ายอยู่บนนั้น

ยามนี้ร่างบางกำลังยืนอยู่หน้าหนิงอันและหนิงเหอที่สวมชุดสีเดียวกันแบบที่บ่าวรับใช้ใกล้ชิดเจ้านายในตระกูลต่าง ๆ มักสวมใส่กัน 

ตอนนี้สามคนนายบ่าวกำลังยืนอยู่ด้านหน้าจวนหนึ่งที่ยิ่งใหญ่และดูน่าเกรงขามตั้งแต่หน้าประตูจวนอย่างสบาย ๆ ซึ่งความสบายที่แสดงออกมาเห็นจะมีเพียงแค่คุณหนูของกลุ่มเพียงคนเดียวเท่านั้น ไม่ได้รวมบ่าวคนสนิททั้งสองคนที่กำลังยืนมองจวนตรงหน้าของตนด้วยสีหน้าซีดเผือดอย่างน่าสงสารกันเลยแม้แต่น้อย

“คุณหนูเจ้าคะ เรื่องสนุกอันใดกันหรือเจ้าคะ จึงต้องเดินทางมาถึงจวนนี้” หนิงอันถามคุณหนูของตนขึ้นมาอย่างเหม่อลอย

“เรื่องสนุกแน่นอนอันอัน ข้าไม่ทำให้พวกเจ้าผิดหวังแน่” หลินฟางซินเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มโดยไม่ได้ดูสีหน้าบ่าวคนสนิททั้งสองเลยสักนิด

‘แค่เหลือลมหายใจกลับไปได้อย่างปลอดภัยก็นับว่าปาฏิหาริย์แล้วเจ้าค่ะ/ขอรับ’ สองพี่น้องคิดในใจพลางมองหน้ากันอย่างสิ้นหวัง

องครักษ์หนุ่มและสหายของเขาที่ยืนเวรยามด้วยกัน เห็นทั้งสามคนยืนอยู่ไม่ไกลจากประตูจวนแต่ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาจนพวกเขาไม่รู้ว่าทั้งสามคนนี้ต้องการอะไรก็อดไม่ได้ที่จะเดินออกไปถาม

“แม่นาง ไม่ทราบว่าท่านมายืนอยู่ที่นี่มีธุระอันใดหรือไม่” องครักษ์ผู้ทำหน้าที่เฝ้าประตูเดินเข้ามาถามทั้งสามคนที่มาเยือนที่แห่งนี้ตั้งแต่ฟ้ายังไม่สางด้วยความแปลกใจ

“จวนนี้กำลังต้องการแพทย์เพื่อรักษาคนผู้หนึ่งอยู่ไม่ใช่หรือ” หลินฟางซินตอบกลับเป็นคำถาม

#เรื่องแกล้งคนไว้ใจยัยน้องค่ะ ดูได้จากสองพี่น้องหนิงอันหนิงเหอที่อีกนิดกำลังจะร้องไห้ ฮ่าๆๆ

o(〒﹏〒)o

#มาเอาทองร้อยหีบกลับจวนกันค่ะ ฮึบๆๆ

໒( ᓀ ‸ ᓂ )७

#ยัยน้องตอนนี้รับบทเป็นท่านหมอแล้ว 1 ค่ะ แหะๆๆๆ

(⊃｡•́‿•̀｡)⊃

#สุขสันต์วันหยุดที่กำลังจะมาถึงค่า เย้ๆๆๆ

༼ つ ◕◡◕ ༽つ

#ขอบคุณที่ติดตามมากนะคะ

ʕ•ᴥ•ʔ