Reborn to Rule : ตำนานเอเย่นต์แห่งโลกฟุตบอล

เช้าวันรุ่งขึ้น ณ สนามซ้อมที่ถูกโอบล้อมด้วยไร่องุ่นเขียวขจีของเมืองไลเรีย อเล็กซ์ แซนเดอร์ เดินนำสองดาวรุ่งมุ่งตรงไปยังกลางสนามที่ โชเซ่ มูรินโญ่ ยืนกอดอกรออยู่ด้วยสีหน้าเรียบเฉย ท่ามกลางบรรยากาศเงียบสงบก่อนพายุการซ้อมจะเริ่มขึ้น

"โชเซ่ ผมพาของขวัญมาให้คุณแล้ว" อเล็กซ์เอ่ยขึ้นพลางพยักหน้าให้ทั้งสอง

เวสลีย์ สไนเดอร์ ก้าวออกมาข้างหน้าพร้อมรอยยิ้มมั่นใจ "ผม เวสลีย์ สไนเดอร์ ครับบอส ผมพร้อมจะเล่นทุกตำแหน่งที่คุณต้องการ"

ในขณะที่ ปาทริค เอวร่า พยักหน้าอย่างสุขุม "ปาทริค เอวร่า ครับ ผมจะพยามอย่างเต็มที่ฝากตัวด้วยครับ"

มูรินโญ่จ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของสไนเดอร์อยู่ครู่หนึ่ง ในวินาทีนั้น เวสลีย์ สไนเดอร์ กลับรู้สึกวูบหนึ่งอย่างประหลาด เขาไม่เคยเจอโค้ชคนนี้มาก่อน แต่เขากลับรู้สึกถึงแรงดึงดูดบางอย่างที่ทรงพลัง 'ทำไมเราถึงรู้สึกคุ้นเคยขนาดนี้... เหมือนว่าถ้าเราเดินตามหลังชายคนนี้ เราจะคว้าทุกแชมป์ในโลกมาครองได้'

ทางด้าน มูรินโญ่ เองก็ชะงักไปครู่หนึ่ง เขารู้สึกถึงภาวะ "เดจาวู" อย่างรุนแรง ภาพในจินตนาการวูบผ่านเข้ามาเหมือนเห็นชายร่างเล็กคนนี้ชูถ้วยรางวัลใบใหญ่ในชุดแข่งสีน้ำเงินดำ แต่มันเป็นเพียงเสี้ยววินาทีเขาก็สะบัดความคิดนั้นทิ้งไป

อเล็กซ์ที่ยืนมองอยู่ข้างหลังของทั้งคู่ เขาแอบยิ้มกริ่มในใจ พลางนึกถึงความทรงจำจากอนาคตที่เขามีอยู่เพียงผู้เดียว 'ยอดนักเตะและยอดกุนซือที่จะพาอินเตอร์ มิลานเถลิงบัลลังก์ทริปเปิลแชมป์อย่างยิ่งใหญ่ในอนาคต ได้มาเจอกันเร็วกว่ากำหนดที่นี่... ในยุคที่โลกยังไม่รู้จักพวกเขา ฉันอยากรู้นักว่าพวกเขาจะร่วมกันสร้างตำนานบทใหม่แบบไหนให้โลกใบนี้กันแน่รวมทั้ง...'

อเล็กซ์ปรายตาไปมองทาง เอวร่า ที่กำลังขยับร่างกายอย่างกระฉับกระเฉง 'แล้วก็นาย... ปาทริค ชายที่เป็นว่าที่ขุมพลังงานที่ไม่มีวันหมดของเซอร์ อเล็กซ์ เฟอร์กูสัน แต่วันนี้นายต้องมาเป็นกำแพงเหล็กและพลังงานให้มูรินโญ่ก่อนเพื่อนายจะได้เข้าไปอยู่ในสายตาของเขาเร็วขึ้นกว่าเดิม'

"เอาล่ะ เลิกจ้องหน้ากันได้แล้ว" มูรินโญ่ตัดบทพลางขยับนกหวีด "ลงสนามไปพิสูจน์ตัวเองซะ!"

หลังจากเรียกความฟิตในยิมอย่างหนักหน่วง นักเตะทั้งหมดถูกต้อนลงมาที่สนามหญ้า มูรินโญ่เริ่มบทเรียนแท็กติกที่ละเอียดลออทันที เขาเดินเข้าไปสั่งการสไนเดอร์เป็นการส่วนตัว

"เวสลีย์! ฉันไม่อยากเห็นนายจ่ายบอลแค่เท้าขวา!" มูรินโญ่ตะโกนลั่น "วิสัยทัศน์นายมันยอดเยี่ยม แต่ถ้าโดนปิดทางขวา นายต้องใช้ซ้ายสั่งตายให้ได้ จ่ายออกไป!"

สไนเดอร์เริ่มแสดงความอัจฉริยะ เขาหมุนตัวหลบตัวประกบก่อนจะสลับมาใช้เท้าซ้ายวางบอลยาวข้ามสนามกว่า 40 หลาไปตกที่ปลายเท้ากองหน้าอย่างแม่นยำจนมูรินโญ่แอบเลิกคิ้วด้วยความทึ่ง

ในขณะที่ทางกราบซ้าย มูรินโญ่สั่งให้เอฟร่าวิ่งขึ้นลงสุดเส้นแบบไม่มีพัก "ปาทริค! แบ็กซ้ายของฉันต้องเป็นทั้งกำแพงและหัวหอก! วิ่งไป! อย่าหยุดจนกว่าฉันจะสั่ง!" เอวร่าโชว์พละกำลังที่เหลือเชื่อ เขาเติมเกมรุกจนสุดเส้นหลังแล้วสปีดกลับมาตัดเกมรุกคู่ต่อสู้ได้ทันทีราวกับมีปอดเหล็กที่ไม่มีวันเหนื่อย

หลังจบการซ้อม อเล็กซ์เดินเข้าไปหามูรินโญ่ "เป็นยังไงบ้างครับ? ชอบไหมของขวัญชิ้นนี้?"

"ก็ถือว่าดี..." มูรินโญ่ตอบโดยไม่เงยหน้าจากสมุดจด "แต่ยังมีเหลี่ยมที่ต้องขัดเกลาอีกเยอะ โดยเฉพาะทัศนคติในการยืนตำแหน่ง"

"ผมอยากได้ยินคำนี้แหละครับ" อเล็กซ์พยักหน้า "งั้นงานต่อไปของผม ก็เหลือแค่ไปกล่อมบอร์ดบริหารของไลเรียให้เซ็นสัญญาพวกเขาในเงื่อนไขที่ผมต้องการสินะ"

-----

ในขณะเดียวกัน ณ อีกฟากของมหาสมุทร เซาเปาโล, บราซิล

คาร์ล ญาติผู้น้องของอเล็กซ์ ยืนอยู่ท่ามกลางฝุ่นละอองในสนามดินแดง เขาถือกระดานชนวนรายชื่อเด็กตามใบสั่งของอเล็กซ์

"วันนี้มีประมาณ 30-40 คนใช่ไหม? ผมต้องสรุปชื่อส่งให้เบื้องบนดูคืนนี้" คาร์ลถามเอเย่นต์ท้องถิ่น

เขาเริ่มไล่ดูผลการทดสอบอย่างรวดเร็ว "ชื่อ... อายุ 13 ทักษะพื้นฐานงั้นๆ ไม่ผ่าน" เขาสะบัดปากกาขีดฆ่า

"คนต่อไป... อายุ 10 ขวบ ตัวเล็กแต่พริ้วดี พอได้ ผ่าน จดติ๊กไว้ก่อน"

จนมาถึงเด็กหนุ่มร่างหนาวัย 9 ขวบที่มีแววตาจริงจังเกินเด็ก คาร์ลมองดูผลการวิ่งที่ดูไม่หวือหวา "ชื่ออะไรนะ? คาเซมิโร่? หนาเกินไป ทรงแบบนี้โตไปคงเป็นแค่พวกใช้แรงงานในแดนกลาง ไม่มีเซนส์การจ่ายบอลแบบที่อเล็กซ์ชอบหรอก อเล็กซ์ต้องชอบแบบเด็กสไนเดอร์นั้นมากกว่าแน่ งั้นเด็กคนนี้ไม่ผ่าน!"

กากบาทสีแดง X ถูกขีดทับลงบนชื่อของ Carlos Henrique Casemiro อย่างรวดเร็ว คาร์ลไม่ได้สนใจเด็กคนนั้นที่เดินคอตกออกจากสนาม

หากอเล็กซ์ที่กำลังปั้นโปรเจกต์อินเตอร์ มิลานจำแลงอยู่ที่โปรตุเกสรู้ว่า ญาติของเขาเพิ่งขีดฆ่าชื่อของ "ว่าที่มิดฟิลด์ตัวรับที่ดีที่สุดในโลก" ทิ้งไปเพียงเพราะความใจร้อน... เขาคงจะอกแตกตายแน่นอน

-----