เ้าลาโง่ หลางเทียนตั้งชื่อให้มันเช่นนั้น เมื่อมันชอบแอบขโมย กินผลเบอร์รีป่าของเขา พร้อมกับดูแลเ้าลาโง่ตัวนั้นเป็อย่างดี ราวกับเป็เพื่อนซี้ของเขาคนหนึ่ง
พร้อมในทุกๆ วัน หลางเทียนจะขี่ลาโง่ตัวนั้น มาแอบดูการฝึกฝนของพี่ใหญ่เทียนตี๋ชง กับพี่รองเยสังเกตน้อย ตลอดเวลาเกือบ2ปี… เนื่องด้วยเขาไม่ได้รับสิทธิ์จากท่านพ่อ ให้เข้ามาภายในลานฝึกซ้อม ที่มีพ่อบ้านหาญคอยดูแล คุมการฝึกซ้อมอยู่
แม้พ่อบ้านหาญ จะรับรู้ว่าคุณชาย3แอบดู การฝึกซ้อมอยู่บ่อยครั้งก็ตาม ทว่าชายแก่ก็ไม่คิดว่า คุณชายสาม จะมาแอบดูตลอดใน่2ปีมานี้ ทำให้ชายแก่อดใจอ่อนไม่ได้ น้ำเสียงแหบพร่าชายชรา กล่าวพูดออกมา ด้านหลังกำแพงไม่สูงมากนักทันที
“คุณชายสาม ไหนๆ ก็มาแล้ว เข้ามาด้านในบริเวณลานฝึกเถอะ ข้าอนุญาต”
อย่างไรพ่อบ้านหาญก็เป็ที่นับถือ ของผู้นำเทียนจวิ๋นซ่างซี ท่านพ่อของหลางเทียน เขาจึงไม่กังวล กลัวชายแก่จะมีปัญหา เขาขยับเท้าสั่งให้เ้าลาโง่ ทำสีหน้าบุญไม่รับ เดินเข้าไปด้านในลานฝึกทันที พร้อมเสียงฝีเท้าที่เริ่มดังเข้ามา บริเวณลานฝึกซ้อม
เยว่น้อย เด็กสาวที่ถือกระบี่ไม้ หวดฟาดฟันหุ่นซ้อม จนเหงื่อไหลท่วมร่าง นางหันขวับมามอง หลางเทียน ที่พวกเขา ไม่ได้สนิทสนม เหมือนในวัยเยาว์อีกต่อไป ก่อนนางจะคลี่ยิ้มเดินไปหาน้อง3 บัดนี้น้องชายคนเล็กนางอายุ 6ปีแล้ว “เ้าสบายดีนะหลางเทียน... แล้วเ้าลา ตัวนี้มันชื่ออะไร”
หลางเทียนยิ้มทอประกาย ราวกับตะวันเจิดจ้า อย่างภาคภูมิใจ “มันชื่อเ้าลาโง่” พร้อมเสียง บรือ!!ปากที่มีน้ำลายเ้าลา จะทำท่าไม่พอใจชื่อของมันออกมา
เทียนตี๋ชง ที่ถือดาบไม้ ฟาดหุ่นซ้อมจนเกิดรอยแตก ก่อนจะหยุดมือลง หันปรายตามองหลางเทียน แวบหนึ่ง แล้วกล่าวพูดออกมา “อ่าๆ ชื่อของมันก็เหมาะสมกับเ้าของดี เ้าลาโง่ คนขี่มันก็คนบ้า”
เยว่น้อยที่อยากจะให้น้องเล็กถอยกลับไป ครั้นเห็นสายตาพวกเขา เผยความเป็ศัตรูใส่กันออกมา ทว่าเทียนตี๋ชง เขา ชี้ดาบไม้ในมือ ออกมาหาหลางเทียน พร้อมกล่าวพูดขึ้นมา “เ้ากล้าขึ้นมา้าลานฝึกซ้อม หรือเปล่าเ้าเด็กบ้า ที่นี่ไม่ใช่สถานที่เด็กเล่น ของเ้าหรอกนะ”
หลางเทียนกำหมัดบีบรัดเข้าหากันน้อยๆ ก่อนจะคลายมือลง ไม่สนใจเสียง ยุแหย่ กระตุ้นของพี่ใหญ่เทียนตี๋ชง ทว่าด้านเทียนตี๋ชงไม่เลิกรา ที่จะยั่วโทสะน้องเล็ก กลั้วหัวเราะออกมาร่า เมื่อฝ่ามือเทียนตี๋ชง โยนดาบไม้ทิ้ง “หากเ้ากลัว ข้าต่อสู้มือเปล่า กับเ้าก็ได้น้องชายขึ้นมาเสีย”
เยว่น้อยหันไปหา พ่อบ้านหาญ ครั้นเห็นเพียงชายแก่ เฝ้ามองห่างๆ ดูความเป็ไปเท่านั้น นางได้แต่ส่ายหัวออกมา เมื่อเห็นหลางเทียน เดินขึ้นสนามฝึกซ้อม ตามคำเชิญพี่ใหญ่ อย่างไม่มีท่าทีสะทกสะท้าน
“เ้าช่างใจกล้านัก” เทียนตี๋ชงที่กล่าวพูดเสร็จสิ้น ฝีเท้าเขาพุ่งปราด ส่งหมัดอัดกระแทก่ท้องน้องเล็ก จนงอเป็กุ้งทันใด
พร้อมเสียงไอแค่ก!! แค่ก!! ของหลางเทียน ที่ออกมาพร้อมใบหน้าบูดเบี้ยว เดี๋ยวขาว เดี๋ยวเขียว
ทว่ากำปั้นที่บีบรัด เทียนตี๋ชง เจ็บแปลบๆ ไม่น้อยเหตุใด ‘ไอ้เด็กบ้านี่ ร่างแข็งนัก’ แม้แต่พ่อบ้านหาญที่จับสังเกตอยู่ ยังรู้สึกประหลาดใจ ครั้นเห็นหลางเทียนโดนหมัดเข้าไป จังๆ จนตัวเขางอ แทบจะสำรอกอาหารเก่าที่กินออกมา เหตุใดยังยืนหยัดอยู่ได้ ต้องอย่าลืมว่าคุณชายใหญ่ เทียนตี๋ชง มีกายาโบราณ ั้แ่กำเนิด
เยว่น้อยนางรีบกล่าว ออกมาด้วยความกังวล “หลางเทียนเ้าเป็อะไรหรือไม่ รีบลงมาเร็วเข้า” ทว่าไม่ทันจะสิ้นเสียง เทียนตี๋ชงก็พุ่งปราดราวกับพยัคฆ์ เข้าตะปบเหยื่อ เบื้องหน้าเขาอีกครั้งทันที
เสียงตุบ!! ตุบ!! จากหมัด ดังขึ้นมาไม่ขาดจนร่าง หลางเทียนทำท่าลูกเต่าหดหัว เต็มไปด้วยรอยฟกช้ำจากหมัด ยิ่งเวลาผ่านไป ยิ่งทำให้เทียนตี๋ชง เสียหน้าไม่น้อย เมื่อไม่อาจจัดการคนบ้า ให้ลงจากสนามฝึกซ้อมไปได้
“เ้าช่างดื้อด้านเสียจริง”
แต่ด้วยประสบการณ์ต่อสู้ที่หลางเทียนไม่มี ไม่ช้า ใบหน้าเขาก็ปูด นูน ถูกเทียนตี๋ชง หมุนเหวี่ยงร่างลงมาจากลานฝึกซ้อม พร้อมลมหายใจ เทียนตี๋ชงที่หอบเหนื่อย ขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ‘ไม่คิดว่าไอ้เด็กบ้านี่ จะทนมือทนตีน เขาได้มากขนาดนี้’
เสียง อัก!! พร้อมร่างหลางเทียน ที่ตกกระเด็นจากลานฝึกซ้อม ปากเขาพ้นฟันออกมาสองสามซี่ ทันที
เยว่น้อยขยับร่างไปพยุง ตัวหลางเทียนขึ้นมา “เ้าเป็อะไรหรือไม่น้องหลางเทียน... พี่ใหญ่เทียนตี๋ ชงท่านทำเกินไปแล้วนะ”
ชายหนุ่มมือสั่น เล็กๆ ก่อนสะบัดฝ่ามือ ฝืนคลี่ยิ้มออกมากว้าง “น้องรองเ้าจะโทษข้าไม่ได้ พ่อบ้านหาญเอง ก็ไม่ได้ว่ากล่าวอะไรข้าไม่ใช่หรือ?”
เยว่น้อยเหมือนว่า นางจะกล่าวพูดอะไรไม่ได้อีกต่อไป หวังได้แต่เพียง ให้หลางเทียนถอดใจไปเองเท่านั้น
ก่อนพ่อบ้านหาญ จะครี่ยิ้มภายในใจออกมากว้าง ‘คุณชาย3เอง มีกายาประหลาด ไม่อาจตรวจสอบได้เช่นนั้นหรือ... แต่ชายแก่ไม่เคยได้ยินกายาประหลาด แต่ไม่อาจตรวจสอบ ศักยภาพได้มาก่อน ทว่าไม่ผิดแน่จากความแข็งแกร่ง ของหลางเทียนตอนนี้’
ชายแก่ เขากล่าวบอก หลางเทียนออกมาทันที ครั้นเห็นหลางเทียนขี่ หลังเ้าลาโง่ ไปด้วยสภาพที่สะบักสะบอม “คุณชายสาม ข้าหวังว่าจะได้เห็นท่าน ภายในสนามฝึกซ้อมอีกครั้งนะ”
เทียนตี๋ชง กล่าวพูดไล่หลังไปที่หลางเทียนทันที “หากเ้ากลับมาที่นี่อีกครั้ง ข้าจะอัดเ้า ให้จำทางกลับบ้านเก่าไม่ได้เลย”
เยว่น้อยได้ยินนางถึงกับส่ายหัว ทว่าหารู้ไม่... สายตาหลางเทียนที่บวมตุ่ย กอดเ้าลาโง่กลับจวนที่พัก ทอแสงประกายความมุ่งมั่น เจิดจ้าในกรอบดวงตาเขาไม่น้อย
360
