ราชาไร้บัลลังก์

หลังจากนั่งคู่เล่นศึกหนักกันเป็นเวลานานทั้งคู่ไม่ได้นอนพัก มันใช้เวลาไม่นานก่อนอาการเหนื่อนจะหายไป แต่แล้วก็มีบางสิ่งเกิดขึ้นเมื่อทั้งคู่กับเพิ่มระดับมาคนละ5ระดับนี่คงเป็นผลมาจากสายเลือดของทั้งคู่
''น้องหญิงเราไปหาอะไรกินกันเถอะ''มิคาเอลเดินเข้ามากอดเจนน่าจากด้านหลังในขณะที่ยังเปลือยทั้งคู่เดิมทีทั้ง2คนไม่จำเป็นต้องกินก็อยู่ได้ แต่ทั้งคู่กลับเลือกที่จะกินเพราะยังไงการได้ลิ้มลองรสอาหารก็ถือว่าเป็นความสุขอย่างหนึ่งที่ขาดไม่ได้
''ไปสิท่านพี่''ทั่งคู่จัดแจงล้างตัวแล้วใส่เสื้อผ้าก่อนจะเดินออกมานอกห้อง เมื่อเดินออกมาทั่งคู่ก็พบกับหญิงสาวที่นำทางมาตอนแรก แต่น่าแปลกใบหน้าของนางกลับแดงซ่านไปหมด
''เอ่อ...ถึงแม้จะไม่ใช่เรื่องของข้าก็ตาม ตะ...แต่พวกท่านทำกันเสียงดังมาก''หญิงสายคนนั้นพูดออกมานางได้ยินเสียงร้องของเจนน่าจนเกิดอารมณ์ไปด้วย
''อ่า..โทษที ตอนนี้ช่วยนำอาหารที่ดีที่สุดของที่นี่มาหน่อย''มิคาเอลสั่งอาหารจากนั้นจึงไปนั่งที่โต๊ะโดยโต๊ะเป็นแบบตรงกลางหมุนได้และมีขนาดใหญ่ไม่น้อยซึ่งส่วนที่มิคาเอลอยู่ตอนนี้เป็นพื้นที่ที่คนที่พักชั้นบนจะมากินอาหาร โดยจะมีโต๊ะแบบนี้อยู่3ตัวแยกกันจากนั้นเวลาผ่านไปพอสมควรอาหารกลิ่นหอมอบอวนก็ถูกยกมาวางบนโต๊ะเรื่อยๆจนเต็มโต๊ะโดยระหว่างรอมิคาเอลก็แอบสงสัยอยู่บ้างว่าอีก2ส่วนไม่มีคนมาพัก? แต่ไม่นานก็เลิกคิดไป
''เรามากินกันเถอะน้องหญิง''ทั้งคู่เริ่มลงมือกินอาหารขณะที่ทั่งคู่ก็มีตักอาหารหรือแม้แต่ป้อนให้กันเป็นระยะในชีวิตครั้งก่อนมิคาเอลไม่มีโอกาสได้ทำแบบนี้เลยซักครั้ง ตอนนี้หัวใจของมิคาเอลเกิดความอบอุ่นขึ้นมากจนกระทั่ง ตึ่ก! ตึ่ก! ตึ่ก! เสียงคนเดินขึ้นมาที่ชั้นนี้ดังขึ้น ปรากฎกลุ่มหญิงล้วน7คนเดินขึ้นมาที่ชั้นบนมิคาเอลและเจนน่ายังคงทำตัวปกติโดยไม่สนใจคนทั้งกลุ่ม ไม่แม้แต่จะมองหน้า
''โอ้...วันนี้มีคนมาก่อนเราด้วยแหละศิษย์พี่''หญิงสาวในกลุ่มเริ่มพูดคุยกันขณะมองไปที่มิคาเอลและเจนน่า
''ก็ไม่เห็นเกี่ยวอะไรกับเรา ทางที่ดีรีบๆสั่งอาหารมาเถอะ เดี๋ยวพวกศิษย์หลักในสำนักมาเรื่องจะยุ่ง''
''อืม...ข้าเกลียดนักพวกผู้ชายที่ทำตัวโดดเด่น อวดอ้างไปทั่วพอเอาเข้าจริงๆกลับเงียบกริบ''
''นี่ศิษย์น้องก็เจ้าเล่นน่ารักซะขนาดนี้มันก็เป็นธรรมดาที่พวกมันจะตามจีบเจ้า ถึงเจ้าจะอายุน้อยก็เถอะ''ทั้งกลุ่มเริ่มพูดคุยกันเสียงดังมากขึ้นมิคาเอลจึงหันไปมอง จากนั้นมันพบว่าในกลุ่มมีคนที่มันรู้จัก2คน1ในนั้นคือเอมิลี่ส่วนอีกคนคือเพื่อนในสมัยเด็กที่แยกตัวออกไปก่อนตั้งนานแล้ว
''น้องหญิงนั่นเซร่าใช่มั้ย ดูเหมือนที่นางแยกออกมาจะคิดถูกแล้วสินะ''เจนน่าหันไปมองบ้างจากนั้นจึงยิ้ม
''ใช่แล้วท่านพี่ เราจะไปทักทายหน่อยมั้ยเพราะเราไม่ได้เจอกันมาตั้งหลายปีแล้ว''มิคาเอลส่ายหัวทันทีเพราะถึงจะไปทักก็ใช่ว่านางจะจำรูปร่างหน้าตาที่เปลี่ยนไปของมิคาเอลและเจนน่าได้สู้ปล่อยให้มันเป็นแบบนี้ไปจะดีกว่า
''เฮ้...2คนนั้นมองมาที่กลุ่มของเรามาสักพักแล้ว ข้าว่ามันเล็งคนในกลุ่มเราแน่เลย''
''ไร้สาระก็เห็นอยู่ว่ามันมีคนรักอยู่แล้ว แล้วยังจะมามองพวกเราทำไมอีก ถึงจะมองแล้วยังไงล่ะพวกมันก็แค่คนธรรมดาจะมาคู่ควรกับนักรบแบบพวกเราได้ยังไง''ศิษย์ทั้ง5คนเริ่มที่จะคุยกันเสียงดังขึ้นกลับกันเอมิลี่และเซร่ากลับนิ่งเงียบ ทั้งคู่เริ่มมีความรู้สึกที่คุ้นเคยกับมิคาเอลแต่ยังจำไม่ได้
''ระวังปากของพวกเจ้าหน่อย ในโลกนี้มีนักรบที่ปกปิดพลังของตัวเองเอาไว้จนไม่ต่างจากคนธรรมดาอยู่มากมาย หากเจ้ายังพูดมากอยู่แบบนี้ซักวันจะมีปัญหา''เซร่ากล่าวเตือนศิษย์น้องทั้ง5ออกมาแต่ทั้ง5ดูเหมือนจะไม่สำนึกพวกนางกลับเพิ่มเสียงพูดเข้าไปอีก
''หาก2คนมันมีพลังจริงๆก็เข้ามาเลย หากข้าแพ้ข้าจะยอมเลียรองเท้าให้มันเลยเอ้า''
''ฮ่า ฮ่า ฮ่า หากเจ้าเลียรองเท้างั้นข้า...ข้าจะนอนลงแล้วเป็นพรมให้พวกมันเหยียบเลย''ทั้ง5พูดออกมาอย่างสนุกสนาน ในตอนนี้เจนน่าเริ่มกำหมัดแน่นเตรียมจะลุกไปสั่งสอนอีกฝ่ายแต่มิคาเอลได้ลื่นมือขึ้นมาจับมือของเจนน่าเอาไว้ก่อน
''กินกันเถอะน้องหญิง อย่าให้เสียงนกเสียงกามาทำลายเวลาพักของเรา''เมื่ออีกฝ่ายเห็นแบบนั้นก็แสดงสายตาดูถูกก่อนจะพูดขึ้นมาแบบไม่สบอารมณ์
''หึ! นึกว่าจะแน่''
''พอที ศิษย์พี่แบบพวกท่านนิสัยเสียจริงๆข้ารู้สึกว่าเริ่มคิดผิดแล้วจริงๆที่เข้ามาเป็นศิษย์ที่สำนักลานหิมะ''เอมิลี่ลุกขึ้นเตรียมตัวจากไปทันทีแต่กลับมีผู้มาใหม่5คนเดินขึ้นมาซะก่อน ทั้งหมดคือศิษย์หลักในสำนักที่พวกนางพูดไว้ก่อนหน้านี้
''ศิษย์น้องเจ้าจะรีบไปไหน นั่งลงก่อนเถอะ''ชายคนแรกพูดขึ้นขณะกลายเป็นเงาพล่าเบลอไปยืนอยู่ข้างๆเอมิลี่ เอมิลี่เองก็มีประสาทสัมผัสที่เฉียบคมนางเคลื่อนตัวออกห่างจากชายคนนั้นทันที
''อย่ามายุ่งกับข้า ต่อจากนี้ข้าไม่ใช่คนในสำนักข้าจะกลับไปลาออก''เอมิลี่ยื่นคำขาดออกมาเพราะหลังจากเจอเหตุการณ์ในครั้งนั้นนางก็ขอพ่อเข้ามาที่สำนักลานหิมะ เพราะสำนักนี้ถือเป็นที่1ในโลกแต่แล้วมันก็เริ่มทำให้นางผิดหวังเมื่อคนในสำนักทำตัวไม่ต่างไปจากโจรเลย จะมีส่วนที่ดีอยู่บ้างแต่ก็น้อย
''ศิษย์น้องเจ้าพูดบ้าอะไร''ชายคนเดิมหายไปอีกครั้งแต่รอบนี้มันสามารถจับไหล่ของเอมิลี่ได้ก่อนจะบังคับให้นางกลับมานั่งที่เดิม
''ศิษย์พี่ทั้งหลายอย่าได้ทำรุนแรงหากข้าเอาเรื่องนี้ไปบอกอาจารย์พวกท่านได้ลำบากแน่''เซร่าพูดออกมานางทำได้แค่ขู่เพราะนางเป็นแค่ศิษย์สายในเท่านั้น พลังฝีมือจึงไม่ได้มากมายอะไร
''โอ้...เซร่าเจ้าไม่ต้องเป็นห่วงพวกข้าจะดูแลพวกเจ้าทั้งกลุ่มเป็นอย่างดีเอง''ทั้ง5คนเริ่มกระจายตัวออกไปและนั่งลงที่โต๊ะเดียวกับศิษย์หญิงทั้ง7คนโดยที่ทั้ง7ได้แต่นั่งนิ่งไม่สามารถขัดขืนได้
''พวกเจ้าสั่งอาหารแล้วหรือยัง มาๆพวกข้าจะสั่งเองวันนี้พวกเจ้าได้มีความสุขแน่ๆ''ชายทั้ง5สั่งอาหารและเปิดห้องที่นี่1คืน เมื่อศิษย์หญิงทั้ง7ได้ยินแบบนั้นนางรู้ทันทีว่าในอนาคตจะเกิดอะไรขั้น
''ศิษย์พี่ท่านทำแบบนี้ไม่ได้ ปล่อยพวกเราไปซะ''เซร่าตะโกนออกมา นางต้องขัดขืนให้ได้ไม่อย่างนั้นนางจะต้องใจไปตลอดชีวิต
''ศิษย์พี่ใจเย็นลงก่อน ข้ามีข้อเสนอ หากท่านต้องการหญิงงามข้ามีคนมาเสนอพวกท่านเห็นโต๊ะนั้นมั้ยผู้หญิงที่นั่งกินอาหารอยู่นั่นสวยมากไม่เชื่อพวกท่านไปดู พวกท่านสามารถเล่นกับนางได้จนกว่าจะพอใจส่วนพวกข้ามันแค่ของตายเพราะเราอยู่สำนักเดียวกันเพราะฉะนั้นวันนี้ปล่อยพวกเราไปเถอะ''ศิษย์คนที่ดูถูกมิคาเอลและเจนน่าพูดออกมา ขอเพียงวันนี้นางรอดออกไปได้ก็พอเรื่องอื่นค่อยคิด

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่93:สำนักลานหิมะ

คล้ายกับเรื่องราชาไร้บัลลังก์ ที่คุณอ่าน

ราชาไร้บัลลังก์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่93:สำนักลานหิมะ

คล้ายกับเรื่องราชาไร้บัลลังก์ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้