[นิยายแปล] I Am Fated Villain ยึดครองใต้หล้าด้วยระบบมารร้ายแห่งโชคชะตา

ตอนที่ 173 เยวี่ยหมิงคงทบทวนท่าทีของตนเอง เหตุใดจึงได้ดีกับนางถึงเพียงนี้

        เทือกเขาไป่เหิงกว้างใหญ่สุดขอบฟ้า ปกคลุมไปด้วยป่าไม้โบราณและเถาวัลย์พันเกี่ยว อาบอวลด้วยความเก่าแก่อันลี้ลับจนเกินกว่าจะหยั่งถึง

        ยอดเขาทอดยาวประสานเป็นกลุ่มก้อน มวลพลังวิญญาณเอ่อล้นดั่งคลื่นสมุทร บรรยากาศเขียวขจีราวกับแดนสวรรค์

        ณ ขณะนั้น ในส่วนลึกของซากโบราณสถานอันซ่อนเร้น มีร่างอันสง่างามประหนึ่งเทพธิดากำลังนั่งสมาธิอยู่หน้าประตูศิลาขนาดใหญ่

        ละอองฝนแห่งเซียนร่วงโปรยลงมา แสงอันเรืองรองพลิ้วไหวลอดผ่านรอยแยกของบานประตูนั้น คล้ายกับจะเผยความลับอันเลิศล้ำออกมา

        สตรีผู้นั้นสวมใส่อาภรณ์สีขาวพิสุทธิ์ พาดด้วยเส้นไหมหยกสลับเส้นแสงดาราจากมหาสมุทรโบราณ ดูคล้ายดั่งภูตสวรรค์  ท่วงท่านั้นทรงพลังลึกล้ำดุจห้วงวารีนิรันดร์

        เส้นผมดำขลับหนานุ่มพลิ้วไหว ใบหน้างดงามประหนึ่งเทพเซียน ดวงเนตรเปล่งประกายราวหยกใส เรืองรองด้วยอักขระมรรคาเซียน

        นางคือเยวี่ยหมิงคง

        นางได้ฝึกฝนอยู่ ณ ที่แห่งนี้มาเกือบครบหนึ่งเดือนแล้ว

        ทว่าด้วยความสามารถของนางในยามนี้นั้น จึงยังทำให้มิอาจเปิดบานประตูศิลานี้ได้

        ทว่า การขอความช่วยเหลือจากกู้ฉางเกอนั้นก็น่าหวาดหวั่นยิ่ง ด้วยเกรงว่าเขาจะลอบวางแผนการแฝงเล่ห์เพทุบายเอาไว้

        ในที่สุด เยวี่ยหมิงคงจึงเลือกที่จะไขปริศนาด้วยตนเอง

        ชะตาแห่งความบังเอิญ หรืออาจเป็นความประจวบเหมาะจากสวรรค์ นางกลับได้ครอบครองคัมภีร์เซียนอันลึกลับจากประตูบานนั้น

        “คัมภีร์เซียนบทนี้ สามารถช่วยให้ข้าบรรลุร่างเซียนแท้อันไร้เทียมทานได้…”

        เยวี่ยหมิงคงพึมพำกับตนเอง ขณะละอองแสงพราวพลิ้วไหวผสานด้วยกลิ่นอายแห่งเซียน ล่องลอยออกมาจากรอยแยกประตู

        ละอองเซียนเหล่านี้ซึ่งบรรจุอักขระมรรคาเซียนได้ถูกหลอมรวมเข้ากับร่างกายของนางทีละน้อย

        กระดูกแห่งเซียน ท่วงทีแห่งเทพ ก็งามล้ำถึงเพียงนี้

        ทั้งกายาและจิตวิญญาณของนางล้วนเปล่งประกายล้ำลึกจนเกินกว่าจะหยั่งถึง ละทิ้งซึ่งความสามัญในโลกียะ ทุกสิ่งในโลกหล้าล้วนหม่นหมองลงเบื้องหน้านาง

        แต่แล้ว เยวี่ยหมิงคงพลันรู้สึกถึงบางสิ่งที่ผิดปกติ

        นางขมวดคิ้วบาง

        ก่อนจะลุกขึ้นยืน ท่วงท่าแปรเปลี่ยนกลับมาสูงส่งราวกับเป็นจักรพรรดินีดังเดิม

        สง่างาม ยิ่งใหญ่ ทรงอำนาจ และเยือกเย็น และควบคุมทุกสิ่งไว้ใต้ฝ่าพระบาท

        "มีผู้บุกรุกแตะต้องค่ายกลอาคมที่ข้าจัดวางเอาไว้ที่นี่…"

        สิ้นคำ นางแปรเปลี่ยนเป็นสายรุ้งเทพพุ่งทะยานสู่ฟากฟ้า ก่อนจะละทิ้งสถานที่แห่งนั้นขึ้นสู่เบื้องบน

        เหล่าผู้ติดตามและบริวารที่ซ่อนตัวอยู่โดยรอบ ต่างเผยตัวออกมาโดยพร้อมเพรียง

        ในช่วงเวลาที่ผ่านมา เยวี่ยหมิงคงได้ยึดครองชีวิตของผู้คนมากมาย ด้วยพลังอำนาจอันยิ่งใหญ่ ทำให้พวกเขาจำต้องสยบแทบเท้า ซึ่งรวมถึงสิ่งมีชีวิตจากยุคเซียนโบราณอีกมิน้อย

        นางได้ครอบครองวิชาลับที่ใช้ควบคุมจิตวิญญาณของผู้อื่น เพื่อรับมือกับเคล็ดวิชามหามารกลืนเทพของกู้ฉางเกอ นางได้ศึกษาค้นคว้าคัมภีร์นับมิถ้วน จนได้ค้นพบกับเคล็ดวิชาควบคุมเทพเข้า

        บัดนี้ เหล่าผู้ติดตามส่วนใหญ่ได้กลายเป็นผู้ภักดีที่อยู่ภายใต้การควบคุมของนาง เพียงความคิดหนึ่งก็สามารถชี้ชะตาของพวกเขาได้โดยที่มิจำเป็นจะต้องหวั่นเกรงการทรยศ

        "ในรัศมีสามพันลี้รอบเทือกเขาไป่เหิง ทุกส่วนแห่งห้วงอากาศล้วนถูกข้าปิดล้อมไว้แล้ว…"

        "ความปั่นป่วนเมื่อครู่นี้มิมีทางผิดพลาดแน่ มีกลิ่นอายแห่งพลังอันแข็งแกร่งหลายสาย กำลังมุ่งหน้ามายังที่แห่งนี้"

        เยวี่ยหมิงคงปรากฏขึ้นบนยอดเขา ดวงเนตรเยือกเย็นราวกับน้ำแข็ง ความผันผวนแห่งพลังอันน่าสะพรึงกลัวกระจายจากฝ่ามือของนาง ก่อนจะจับจ้องไปยังทิศทางที่ความปั่นป่วนเพิ่งเกิดขึ้น

        ในใจนาง พลันบังเกิดความรู้สึกที่มิสู้ดีคืบคลานเข้ามา

        บุคคลที่นางกังวลมากที่สุด ก็คือกู้ฉางเกอ

        เพราะนอกจากเขา ก็มิมีผู้ใดล่วงรู้ถึงการถือกำเนิดขึ้นของจิตวิญญาณแห่งเซียน

        นางมิเข้าใจเลยว่ากู้ฉางเกอรับรู้ข่าวนี้มาได้อย่างไร

        ในสายตาของนาง กู้ฉางเกอนั้นเป็นประหนึ่งเทพสวรรค์ผู้รอบรู้ ไร้สิ่งใดที่เขามิอาจกระทำได้

        ทุกสิ่งที่นางคาดมิถึง กู้ฉางเกอล้วนกระทำได้อย่างสำเร็จ รวมถึงการวางแผนลวงให้เผ่าพันธุ์แห่งดินแดนเซียนโบราณทั้งมวลต้องจมอยู่ในห้วงแห่งวังวนนั้น

        แม้แต่เย่หลิงที่ต้องจบสิ้นชีวิตลง ก็ยังกลายเป็นเครื่องมือให้กู้ฉางเกอรับความผิดแทน

        เหตุการณ์เหล่านี้ได้บ่งบอกถึงความแข็งแกร่งและความมากเล่ห์ของเขาอย่างกระจ่างแจ้งแล้ว

        ดังนั้น เยวี่ยหมิงคงจึงหวาดหวั่นว่า กู้ฉางเกออาจจะรู้เรื่องการถือกำเนิดของจิตวิญญาณแห่งเซียนในเทือกเขาไป่เหิง

        หากเขามาถึง นางจะอธิบายสิ่งที่นางกระทำได้อย่างไร

        มิแน่ว่าเรื่องจิตวิญญาณแห่งเซียนนี้ อาจจะทำให้กู้ฉางเกอกลับมาสงสัยในตัวนางอีกครั้งก็เป็นได้

        สายสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาทั้งสองที่เพิ่งจะเริ่มประนีประนอมและใกล้ชิดกันมากขึ้น ก็อาจจะต้องกลับไปห่างเหินเย็นชาลงจนแทบจะแตะจุดเยือกแข็งอีกครา

        ในขณะที่ความคิดมากมายแล่นผ่านในใจของเยวี่ยหมิงคง

        ตูม!

        ไกลออกไป ปรากฏแสงสายรุ้งศักดิ์สิทธิ์มากมายพุ่งตรงเข้ามา

        เบื้องหน้านั้นเป็นชายหนุ่มผู้หนึ่งในอาภรณ์สีขาว ดุจปีกเทพวิหค ผึ่งผายราวกับหยกงาม กิริยาสง่างามประหนึ่งเซียนสวรรค์จุติลงมายังโลกา

        เขาผู้นั้น หากมิใช่กู้ฉางเกอที่นางมิปรารถนาที่จะเห็นที่สุด แล้วจะเป็นผู้ใดได้เล่า

        "เป็นเขาจริงๆ ด้วย…"

        ชั่วขณะนั้น ความเย็นชาที่ฉายชัดบนใบหน้าของเยวี่ยหมิงคงกลับแข็งค้าง ราวกับถูกแช่แข็งในห้วงเวลา

        สิ่งเลวร้ายที่สุดที่นางเคยคาดการณ์ไว้ บัดนี้ก็กลับกลายเป็นความจริงตรงหน้า

        มิเพียงแต่กู้ฉางเกอมาถึง เขายังนำพาผู้ติดตามจำนวนมากมาด้วย รวมถึงอิ่นเหมย นางจิ้งจอกเจ้าเสน่ห์ในอาภรณ์สีแดงเพลิง

        สิ่งนี้ทำให้หัวใจของเยวี่ยหมิงคงยิ่งหนักอึ้ง

        ในดวงเนตรอันเยียบเย็นดั่งน้ำแข็งพันปีของนางพลันปรากฏประกายความคับแค้นและสังหารอันเยือกเย็น

        ความหนาวเย็นนั้นมิได้มุ่งไปยังกู้ฉางเกอ หากแต่เล็งตรงไปยังอิ่นเหมย ผู้ยืนอยู่เบื้องหลังเขา พร้อมกับหางจิ้งจอกเก้าหางที่พลิ้วไหวในความว่างเปล่า

        "องค์รัชทายาท!"

        "นี่มัน…"

        เหล่าผู้ติดตามและบริวารของเยวี่ยหมิงคงต่างหันมามองนางด้วยสีหน้าลำบากใจ

        เพราะผู้ที่มาเยือนนั้นกลับเป็นกู้ฉางเกอ

        สถานการณ์ในครั้งนี้สำหรับเยวี่ยหมิงคงแล้วนั้น ก็มิต่างอันใดจากการที่ผู้ที่คุ้นเคยกลับต้องมาเผชิญหน้ากันเอง

        ทั้งสองยังคงมีพันธะคู่หมั้นที่มิอาจปฏิเสธได้

        "สกัดเขาเอาไว้ให้ข้า" เสียงเย็นชาของเยวี่ยหมิงคงเอ่ยสั่ง

        รอบกายนางพลันปรากฏแสงสว่างระยับ แสงเงินแห่งตราจันทราขนาดเท่าฝ่ามือล่องลอยเคลื่อนตัวขึ้นลง ก่อนจะเปล่งรังสีแห่งความเกรียงไกรอันน่าพรั่นพรึง

        แรกเริ่มนางยังคงใคร่ครวญถึงวิธีการในการเผชิญหน้ากับกู้ฉางเกอ ทว่าในตอนนี้… ความอดทนของนางได้มลายสิ้นแล้ว

        อิ่นเหมยได้ร่วมแสดงละครฉากใหญ่อยู่เคียงข้างกู้ฉางเกอ

        สิ่งนั้นก็เพียงพอที่จะยืนยันถึงความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาทั้งสองแล้ว

        "นี่มัน…"

        เมื่อเหล่าผู้ติดตามได้ฟังคำสั่งของเยวี่ยหมิงคง ต่างก็จ้องมองหน้ากันด้วยความอึดอัด

        ทว่าคำสั่งของนางนั้นย่อมมิอาจละเมิดได้

        พวกเขาจึงเร่งมุ่งหน้าไปสกัดกั้นกู้ฉางเกอและผู้ติดตามในทันที

        "โอ้ เยวี่ยหมิงคงอยู่ที่นี่ด้วยหรือ ช่างบังเอิญนัก"

        ในเวลาเดียวกัน กู้ฉางเกอก็แสดงสีหน้าราวกับเพิ่งสังเกตเห็นเยวี่ยหมิงคง เขาเผยแววแปลกใจออกมาเล็กน้อย

        เพียงโบกมือเบาๆ เหล่าผู้ติดตามที่อยู่เบื้องหลังก็หยุดยืนนิ่งในทันที

        "ท่านประมุขน้อยฉางเกอ เรื่องนี้เป็นคำสั่งขององค์รัชทายาท พวกเราจึง..."

        เหล่าผู้ติดตามของเยวี่ยหมิงคงเอ่ยกล่าวขึ้นอย่างลำบากใจ

        จะให้พวกเขาลงมือกับกู้ฉางเกออย่างนั้นหรือ

        นี่คงมิต่างอันใดกับการรนหาที่ตายทั้งสิ้น

        ในช่วงเวลาที่ผ่านมา ผู้ใดบ้างบ้างเล่าที่มิล่วงรู้ถึงความแข็งแกร่งของกู้ฉางเกอ ในบรรดาคนรุ่นเยาว์นั้น มิมีผู้ใดที่คู่ควรจะเป็นคู่ต่อกรกับเขาได้

        ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขานั้นยังเป็นคนกันเอง

        คงเป็นเพราะเยวี่ยหมิงคงมีเหตุผลบางอย่าง จึงได้พลันเกิดอารมณ์หมางเมินกันเช่นนี้

        เรื่องส่วนตัวของคนทั้งคู่ กลับกลายเป็นปัญหาที่พวกเขาจะต้องเผชิญหน้าอย่างยากลำบาก

        "มิเป็นไร ข้าคงจะไปทำสิ่งใดให้เยวี่ยหมิงคงโกรธเข้าอีกแล้วกระมัง" กู้ฉางเกอเอ่ยขึ้นอย่างมิใส่ใจ ก่อนจะโบกมือปัดประเด็นไปด้วยท่าทีสบายๆ หากแต่ในใจกลับจงใจถามขึ้นด้วยความนัย

        เยวี่ยหมิงคงจ้องมองกู้ฉางเกอด้วยสายตาเย็นชา เมื่อได้ยินถ้อยคำนั้น นางกลับเงียบนิ่ง มิตอบคำใด

        เขายังมีหน้ามารู้ตัวอีกหรือว่าได้ทำให้นางมีโทสะเข้าแล้ว

        กู้ฉางเกอเผยรอยยิ้มบาง ก่อนจะเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงเย้าหยอก "เยวี่ยหมิงคง เกิดอันใดขึ้นกัน เหตุใดจึงเมื่อเห็นสามีแล้ว ก็กลับดูจะมิยินดีเช่นนี้"

        เยวี่ยหมิงคงปรายสายตาเย็นชาไปยังอิ่นเหมยที่ยืนอยู่เบื้องหลังเขา ก่อนจะเอ่ยถามเสียงขรึม "เจ้ามาทำอันใดที่นี่กัน"

        อิ่นเหมยที่จับสังเกตถึงอารมณ์ของเยวี่ยหมิงคงได้ถึงกับสั่นสะท้านไปเล็กน้อย

        ชื่อเสียงของหญิงสาวผู้ถูกยกย่องให้เป็นจักรพรรดินีในอนาคตนั้นได้รับการเลื่องลือมาเนิ่นนาน

        เมื่อได้พบเห็นตัวจริงในวันนี้ อำนาจอันยิ่งใหญ่และน่าเกรงขามของนางก็เหนือกว่าที่ได้ยินมาเสียอีก

        เหล่าผู้ฝึกบำเพ็ญธรรมดาเมื่อได้มองสบตานางแล้ว ก็พลันต้องก้มหน้าลงโดยมิรู้ตัว

        ทว่าอิ่นเหมยกลับหาได้หวาดหวั่นไม่

        นางสัมผัสได้ถึงความเป็นศัตรูและจิตสังหารที่พุ่งตรงมาจากเยวี่ยหมิงคงอย่างชัดเจน

        เพียงแรกพบ เยวี่ยหมิงคงก็คิดจะสังหารนางแล้วอย่างนั้นหรือ

        ดูท่าว่าเยวี่ยหมิงคงคงจะทราบถึงความสัมพันธ์ระหว่างนางกับกู้ฉางเกอแล้ว

        ยิ่งไปกว่านั้น นางอาจจะล่วงรู้ถึงความลับที่กู้ฉางเกอครอบครองวิชามหามารกลืนเทพไว้

        ความสัมพันธ์ระหว่างเยวี่ยหมิงคงกับกู้ฉางเกอช่างดูซับซ้อนนัก

        สิ่งนี้ทำให้อิ่นเหมยรู้สึกอิจฉาขึ้นมา

        นางมิกล้าที่จะปฏิบัติตัวต่อกู้ฉางเกออย่างเช่นเยวี่ยหมิงคงเลยแม้แต่น้อย

        ในน้ำเสียงของกู้ฉางเกอนั้น นางยังสัมผัสได้ถึงความเอ็นดูบางอย่าง

        บุรุษผู้เย็นชาไร้หัวใจกลับแสดงท่าทีเช่นนี้ออกมา นางถึงกับอดสงสัยมิได้ว่าตนมองผิดไปหรือไม่

        สตรีผู้นั้นช่างโชคดีถึงเพียงใดกัน

        หรือบางทีนี่อาจจะเป็นเพียงแค่เปลือกนอกที่กู้ฉางเกอตั้งใจแสดงออกก็เป็นได้

        ทว่ามิว่าจะเป็นเช่นไร อิ่นเหมยก็มั่นใจว่า กู้ฉางเกอย่อมมิปล่อยให้เยวี่ยหมิงคงลงมือสังหารนางอย่างแน่นอน

        "ข้าเองก็อยากจะรู้นักว่า เจ้ามาทำอันใดที่นี่ และดูเหมือนจะเพิ่งจัดวางสิ่งเหล่านี้ได้มินานนัก..."

        กู้ฉางเกอกล่าวพลางยิ้มรับคำถามของเยวี่ยหมิงคง น้ำเสียงคล้ายกับหยอกล้อ ทว่าแววตาที่หรี่ลงพลันฉายประกายความสนใจ

        ท่าทีเช่นนั้น บ่งบอกว่าเขาอยากรู้ความจริงในคำตอบนี้

        เยวี่ยหมิงคงที่เห็นดังนั้นก็รู้สึกสั่นสะท้านในใจทันที นางล่วงรู้ว่ากู้ฉางเกออาจทราบถึงเรื่องราวการถือกำเนิดของจิตวิญญาณแห่งเซียนในสถานที่แห่งนี้มาเนิ่นนานแล้ว

        ดังนั้น การปรากฏตัวของนาง ณ ที่แห่งนี้จึงเป็นเรื่องที่เขาสงสัยใคร่รู้และแปลกประหลาดใจ

        ด้วยอุปนิสัยของกู้ฉางเกอ ย่อมมิพลาดที่จะเอ่ยตั้งคำถามขึ้น

        เยวี่ยหมิงคงตระหนักดีว่า ช่วงเวลานี้มิใช่เวลาที่จะมามัวแต่สนใจเรื่องราวของอิ่นเหมยได้

        "เป้าหมายของข้ากับเจ้านั้นก็คงจะมิต่างกันนัก" นางกล่าวด้วยน้ำเสียงอันเยือกเย็น ก่อนจะเปิดเผยเจตนาของกู้ฉางเกอออกมาโดยตรง

        "โอ้ อย่างนั้นหรือ"

        "เช่นนั้นก็ดีแล้ว"

        กู้ฉางเกอยิ้มบาง มิมีท่าทีเคลือบแคลงในถ้อยคำของนาง ราวกับมิได้สนใจสิ่งใด

        เขาก้าวเดินไปข้างหน้า ทันใดนั้น ความว่างเปล่าพลันบิดเบี้ยวเลือนราง ก่อนที่เขาจะปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าเยวี่ยหมิงคงภายในชั่วพริบตา

        "กู้ฉางเกอ เจ้าคิดจะทำอันใดกันแน่"

        เยวี่ยหมิงคงตื่นตะลึงเล็กน้อย ทว่าก็มิเชื่อว่ากู้ฉางเกอจะลงมือกับนางเพราะเรื่องนี้

        ดวงตาดั่งอัญมณีล้ำค่าจับจ้องมองเขาอย่างสงบนิ่งและงดงาม

        "เมื่อมินานมานี้ สามีได้รับบาดเจ็บหนัก ทว่าเจ้านั้นมิแม้แต่จะมาเยี่ยมเยียนข้าเลย ทำเอาข้ารู้สึกเสียใจมิน้อย"

        กู้ฉางเกอกล่าวพร้อมจับมือนางเบาๆ ฝ่ามือเรียวบางของเยวี่ยหมิงคงนั้นนุ่มละมุนราวกับหยกเซียนชั้นเลิศที่แผ่ไอเย็นอันนุ่มนวลออกมา

        น้ำเสียงของเขาปรากฏแววเสียใจเล็กน้อย

        ฉากนี้ทำให้เหล่าผู้ติดตามต่างรู้หน้าที่ พากันถอยออกไปอย่างรู้ความ ก่อนจะปล่อยให้พื้นที่แห่งนี้เหลือเพียงพวกเขาทั้งสองคนเท่านั้น

        แม้แต่อิ่นเหมยก็ยังอดมิได้ที่จะรู้สึกอิจฉา นางจึงถอยออกไปพร้อมกับคนผู้อื่น

        "เจ้า..." เยวี่ยหมิงคงมิคาดคิดว่ากู้ฉางเกอจะทำเช่นนี้ต่อหน้าผู้คนทั้งหลาย

        สมองของนางคล้ายกับถูกกระแทกให้ว่างเปล่าอยู่ครู่หนึ่ง

        ทว่ามินาน นางก็หวนนึกถึงเหตุการณ์ในมหาวิหารของตระกูลกู้ในครั้งนั้น ครั้งนั้นเขาก็ทำสิ่งเหล่านี้ต่อหน้าผู้ใหญ่ของทั้งสองฝ่ายเช่นกัน

        เยวี่ยหมิงคงรีบดึงสติกลับมาให้สงบเยือกเย็น

        นี่คือเล่ห์เหลี่ยมของกู้ฉางเกอ นางจะยอมปล่อยใจให้สั่นไหวเพราะเขาได้อย่างไรกัน

        "ด้วยพลังของเจ้า จะเป็นไปได้อย่างไรที่จะได้รับบาดเจ็บ หากเจ้าจะเสแสร้งหลอกผู้อื่นนั้นอาจจะทำได้อย่างสำเร็จ ทว่าเจ้ามิมีวันหลอกลวงข้าได้" เยวี่ยหมิงคงเอ่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงอันเยือกเย็น

        นางหาได้พูดเกินจริงไม่ นั่นคือความคิดอันแท้จริงที่อยู่ในใจ

        กู้ฉางเกอส่ายศีรษะพร้อมกับถอนหายใจ "เมื่อได้ยินเจ้าเอ่ยชื่นชมข้าเช่นนี้ ก็ดูราวกับเป็นเรื่องที่น่ายินดีนัก ทว่าเหตุใดข้ากลับมิอาจรู้สึกยินดีได้เล่า"

        เยวี่ยหมิงคงยังคงนิ่งเฉยต่อคำพูดลวงล่อเหล่านี้

        "หากข้าต้องปิดบังความจริงและพูดในสิ่งที่ขัดต่อจิตใจ ข้าคิดว่าเจ้าจะยินดีหรือไม่" นางย้อนถามกลับ ซ่อนเร้นความรู้สึกขุ่นเคืองไว้อย่างเต็มเปี่ยมในใจ

        กู้ฉางเกอมีความสัมพันธ์กับอิ่นเหมยตั้งแต่เมื่อใดกัน

        ในชาติก่อน นางก็มิเคยรับรู้ถึงเรื่องนี้

        ทว่าในเวลานี้ นางกลับมิรู้ว่าจะเอ่ยถามกู้ฉางเกออย่างไร

        "ยินดีสิ เหตุใดจะมิยินดีเล่า เจ้านั้นเป็นดาวนำโชคของข้าเสียด้วยซ้ำ"

        กู้ฉางเกอยิ้มบาง คำพูดที่เปี่ยมไปด้วยความนัยลึกซึ้งพลันดังลอยผ่าน

        ดวงเนตรอันเยียบเย็นของเยวี่ยหมิงคงพลันสะท้อนความสงสัย นางมองเขาเพียงครู่หนึ่ง

        เหตุใดรอยยิ้มนั้นของเขาจึงดูราวกับแฝงเจตนาที่มิอาจไว้ใจได้

        "เจ้าสังหารเย่หลิงแล้วใช่หรือไม่"

        นางเอ่ยถามขึ้นอย่างมิคาดคิด

        "ข้าช่วยเจ้าจัดการกับเขาให้แล้ว เรื่องนี้คงมินับว่าเป็นปัญหาหรอกกระมัง"

        กู้ฉางเกอกล่าวเสียงเรียบ สายตาของเขากลับจับจ้องไปยังซากโบราณสถานเบื้องล่าง

        "อันใดที่เรียกว่าช่วยข้าสังหารเขากัน เจ้าจะกล่าวเช่นนี้ได้อย่างไร ในเมื่อเจ้าเองก็ต้องการกลายเป็นผู้สืบทอดแทนเย่หลิง"

        เยวี่ยหมิงคงเคยชินกับความหน้าหนาของกู้ฉางเกอ ทว่าคราวนี้ก็ยังอดที่จะขบเขี้ยวเคี้ยวฟันมิได้

        ถ้อยคำของเขาดูราวกับอยากจะให้นางขอบคุณสำหรับการที่ให้เขามาแย่งชิงเป้าหมายของตนไปเสียนี่

        "เจ้าจะพูดเช่นนั้นมิได้ หากมิมีเจ้าแล้ว ข้าก็คงจะมิลงมือกับเย่หลิง"

        "หากจะพูดให้ชัดเจนก็คือ เจ้าต่างหากที่เป็นสาเหตุของเรื่องราวทั้งหมด อย่าได้โยนความผิดมาให้ข้าเสียสิ"

        กู้ฉางเกอกล่าวอย่างสบายใจ น้ำเสียงไร้ซึ่งความจริงจัง ทว่ากลับผลักดันความผิดทั้งหมดไปยังเยวี่ยหมิงคงเสียได้

        แม้ว่าเยวี่ยหมิงคงจะสงบนิ่งถึงเพียงใด ทว่าในยามนี้ นางก็ถึงกับกัดฟันด้วยความโกรธเกรี้ยว

        หากมิใช่ว่านางมิอาจเอาชนะกู้ฉางเกอได้ บางทีหมัดนี้ของนางก็อาจจะซัดลงไปบนใบหน้าเขาแล้ว

        "พอแล้ว ข้ามิแหย่เจ้าอีกแล้ว"

        "สามีคนนี้จะลืมมอบสิ่งดีๆ ให้กับเจ้าได้อย่างไรกัน นี่คือส่วนหนึ่งของมรดกมหาเทพวัฏสงสารที่ได้มาจากเย่หลิง ส่วนที่เหลือนั้นสูญสิ้นไปแล้ว"

        กู้ฉางเกอยิ้มบาง พลางหยิบเบาะบรรลุธรรมแห่งมรรคาที่ถักทอด้วยเถาวัลย์สีดำและขาว ซึ่งแฝงไว้ด้วยกลิ่นอายแห่งมรรคาอันเข้มข้นขึ้นมาถือในมือ

        อักขระวัฏสงสารอันน่าตื่นตะลึงไหลเวียนเรืองรองไปบนผิวเบาะ ราวกับเผยให้เห็นแก่นแท้แห่งมรรคา ทว่ากลับดูพร่ามัวจนจับต้องมิได้

        ชั่วขณะหนึ่ง กลิ่นอายแห่งการบรรลุแห่งมรรคาคล้ายจะปกคลุมโดยรอบ

        สำหรับกู้ฉางเกอแล้ว เบาะนี้แทบจะมิมีประโยชน์อันใดสำหรับเขา ผู้ซึ่งมิจำเป็นที่จะต้องปิดด่านปลีกวิเวกเพื่อเข้าถึงมรรคา

        ทว่าสำหรับเยวี่ยหมิงคงแล้ว...ของสิ่งนี้เหมาะกับนางยิ่ง

        สิ่งนี้ถือเป็นการตอบแทนอันเล็กน้อยที่เขาคอยเย้าแหย่นางอยู่เสมอ ท้ายที่สุดแล้ว แม้กระทั่งกู้เซียนเอ๋อร์นั้น เขาก็ยังมอบศาสตราเทพให้นางถึงสิบชิ้น

        "สิ่งนี้คือเบาะบรรลุธรรมแห่งมรรคาหรือ"

        เยวี่ยหมิงคงมองดูของสิ่งนั้นอย่างตกตะลึง นัยน์ตางามของนางฉายความสงสัย

        ของล้ำค่าเช่นนี้ แม้แต่ผู้บรรลุในขอบเขตศักดิ์สิทธิ์ก็ยังพึงปรารถนา

        ยิ่งไปกว่านั้น ของสิ่งนี้ยังแฝงไว้ด้วยกลิ่นอายแห่งวัฏสงสาร ซึ่งยิ่งเพิ่มคุณค่าให้แก่มันอย่างมหาศาล

        กู้ฉางเกอ… ถึงกับกล้ามอบสิ่งนี้ให้กับนางโดยมิลังเลหรือ

        ทว่าเมื่อคิดถึงครั้งก่อนที่นางได้รับหยดโลหิตมังกรห้าสีจากร่างของมังกรนั้น

        ตอนนั้น กู้ฉางเกอมิเพียงแต่มอบหยดโลหิตมังกรให้แก่นาง

        ทว่าเขายังได้จัดการผู้ที่อาจจะเป็นพยานในเหตุการณ์นั้น เพื่อปกป้องนางจากการล้างแค้นของตระกูลมังกร และยอมรับความผิดนั้นไว้เอง

        เรื่องราวทั้งหมดนี้ นางล้วนตระหนักดียิ่ง

        บัดนี้ ของล้ำค่าเช่นเบาะบรรลุธรรมแห่งมรรคานี้ เขาก็กลับมอบมันให้กับนางโดยมิลังเล

        กู้ฉางเกอ...เจ้าต้องการสิ่งใดกันแน่

        ในความคิดอันเลือนราง เยวี่ยหมิงคงเริ่มรู้สึกว่าตลอดมานั้น นางอาจจะเข้าใจผิดในตัวเขามาโดยตลอด

        กู้ฉางเกอที่นางเคยมองว่ามากเล่ห์เหลี่ยม ก็อาจจะมิได้เลวร้ายอย่างที่นางเคยคิด

        "กู้ฉางเกอ เหตุใดเจ้าจึงได้ดีกับข้าถึงเพียงนี้เล่า"

        เยวี่ยหมิงคงเอ่ยถาม ขณะจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา เสียงของนางสั่นไหวเล็กน้อย ทว่ากลับนุ่มนวลเสียยิ่งกว่าเดิม

        ในขณะเดียวกัน เสียงแจ้งเตือนในห้วงจิตสำนึกของกู้ฉางเกอก็ดังขึ้นอีกครั้ง

        "ติ๊ง! เยวี่ยหมิงคง ผู้ครอบครองชะตาฟ้าลิขิตได้เปลี่ยนแปลงเนื่องจากทบทวนท่าทีของตนเอง ท่านได้รับค่าวาสนาเพิ่มขึ้น 2,000 แต้ม และได้รับค่าชะตาสวรรค์เพิ่มขึ้น 10,000 แต้ม"