เกิดใหม่ทั้งที ดันเป็นฮัสกี้หน้าโง่เนี่ยนะ? (นิยายแปล)

พ่องมุงเถ้อะ!ตูไม่อยากยุ่งด้วยแท้ๆ พวกแกกลับมาดูถูกตูซะอย่างนั้น! ฮัสกี้แล้วทำไมฮัสกี้มันทำไมวะ! ฮัสกี้ผิดตรงไหนถึงสมควรถูกเหยียด!

        พอได้ยินเสียงบ่นพึมพำของหัวขโมยสองคนนั้นสวี่มั่วก็เดือดจนหางตากระตุก เขาจ้องแผ่นหลังทั้งคู่แล้วหัวเราะเย็น

        ดีมาก ไหนๆ พวกแกอยากลองดีนัก อย่าหาว่าตูไม่ปรานีแล้วกัน!

        “มั่วมั่ว มัวมองอะไรอยู่ ไปกันได้แล้ว”

        เสียงของจ้าวลี่อิ่งดังขึ้น

        สวี่มั่วหันไป เห็นเธอซื้อเนื้อเสร็จแล้วกำลังเดินไปทางขวามือซึ่งก็คือทิศทางเดียวกับที่หัวขโมยสองคนนั้นเพิ่งไปพอดี

        “คิดๆ ดูแล้ว ยังต้องซื้ออะไรอีกบ้างนะ…อ้อ ใช่ต้องซื้อพริกดองเพิ่มด้วย…”

        จ้าวลี่อิ่งเดินบ่นคิดไปเรื่อย ขณะที่สวี่มั่วยังคงจับตาดูการเคลื่อนไหวของหัวขโมยทั้งสองผ่านฝูงคนที่เดินพลุกพล่าน

        สายตาอันเฉียบคมของเขาเห็นว่า ทั้งสองเล็งเป้าหมายใหม่แล้วเป็นหญิงสาววัยรุ่นที่สะพายกระเป๋าเหมือนกัน คนหนึ่งเตรียมลงมืออีกคนยืนบังสายตาและคอยดูต้นทาง

        ยังไม่ขึ้นภารกิจอีกเรอะ…

        สวี่มั่วรออยู่อึดใจ แต่ระบบก็ยังเงียบ ทำให้เขาผิดหวังเล็กน้อยทว่าทันใดนั้นดวงตาก็วาวขึ้น เขาเล็งจังหวะแล้วพุ่งออกไปทันที!

        ตอนนั้นจ้าวลี่อิ่งยืนซื้อของอยู่หน้าแผงและวางสายจูงไว้ตรงขอบแผงเพราะต้องหยิบเงินพอดีทำให้สวี่มั่วพุ่งตัวออกไปได้โดยไม่มีอะไรมาขวาง

        จ้าวลี่อิ่งไม่ทันสังเกต จนกระทั่งแม่ค้าเจ้าของแผงร้องเตือนว่า“สาวน้อย หมาของเธอวิ่งไปแล้วนะ!”

        “หา?” จ้าวลี่อิ่งชะงักรีบหันไปมอง แล้วก็เห็นฮัสกี้วิ่งออกไปไกลเกือบสิบกว่าเมตร จนเธอต้องร้องลั่น“มั่วมั่ว!!”

        สวี่มั่วพุ่งฝ่าฝูงชนไปอย่างรวดเร็วทำเอาผู้คนรอบข้างตกใจจนรีบถอยหลบไปในพริบตา เขาตรงไปถึงหน้าสองหัวขโมยทันที

        ชายเสื้อแจ็กเก็ตที่คอยดูต้นทางเห็นเข้า สีหน้าก็เปลี่ยนไปแต่ยังไม่ทันได้เอ่ยปากเตือน สวี่มั่วก็กระโจนขึ้น แล้วงับเข้าที่แขนของชายชุดดำ!

        “อ๊ากก!!” เสียงร้องลั่นดังขึ้น ชายชุดดำสะดุ้งโหยงรีบสะบัดแขนขวาอย่างแรง มือถือกับกระเป๋าสตางค์หลุดร่วงลงพื้นทันที

        แม้สวี่มั่วจะกัดผ่านเนื้อผ้า ไม่ได้ออกแรงเต็มที่จนถึงเนื้อแต่ความเจ็บปวดก็ยังเลี่ยงไม่ได้ ที่สำคัญกว่าคือความตกใจที่เล่นงานเขาอย่างหนัก

        หญิงสาวเจ้าของกระเป๋าก็ตกใจไม่แพ้กันเธอหันมามองชายเสื้อแจ็กเก็ตกับสวี่มั่วก่อนจะเห็นมือถือและกระเป๋าสตางค์ที่ตกอยู่กับพื้น

        เธอชะงักไปอึดใจ แล้วรีบก้มลงไปดูกระเป๋าของตัวเองถูกเปิดซิปออกตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ข้างในไม่มีทั้งมือถือและกระเป๋าสตางค์แล้ว

        พอเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้น เธอรีบคว้าเอาของที่พื้นขึ้นมาแล้วหันมองชายชุดดำด้วยแววตาหวาดกลัว

        ฝูงชนรอบๆ ที่ถูกเสียงโวยวายดึงดูดต่างก็เห็นภาพทั้งหมดชัดเจนจึงพากันหันไปจับจ้องชายชุดดำ พร้อมซุบซิบกันระงม

        แววลนลานวูบหนึ่งฉายผ่านดวงตาของชายชุดดำ แต่เขารีบกลบเกลื่อนทำเป็นไม่รู้เรื่องมือถือกับกระเป๋าสตางค์

        พอหันไปมองฮัสกี้ที่เพิ่งกัดตัวเอง แววตาก็แข็งกร้าวขึ้นทันตาก่อนสบถด่าหยาบแล้วง้างเท้าจะเตะใส่หมาทันที!

        จ้าวลี่อิ่งที่วิ่งตามมาถึงพอดีเห็นภาพนั้นเข้าก็ร้องเสียงหลง“มั่วมั่ว!!”

        แต่แทนที่จะได้ยินเสียงฮัสกี้ร้องโอดครวญเหมือนที่ทุกคนคิดกลับกลายเป็นเสียงกรีดร้องของชายชุดดำแทน เพราะจังหวะที่ปลายเท้ากำลังจะโดนสวี่มั่วกลับกระโดดหลบไปอีกด้านอย่างคล่องแคล่ว ทำให้เขาเตะพลาดเสียหลักล้มก้นกระแทกพื้นดังตุบ!

        ผู้คนรอบข้างพากันตะลึงไปชั่วครู่ก่อนจะตามมาด้วยเสียงหัวเราะขบขันดังระงม

        “แม่มมันเถอะ!” ชายชุดดำทั้งตกใจทั้งโมโหกวาดสายตาไปมองรอบๆ ก่อนคว้าอิฐก้อนหนึ่งจากพื้นขึ้นมา แล้วฟาดใส่ฮัสกี้เต็มแรง!

        เสียงอุทานจากฝูงชนดังระงม

        จ้าวลี่อิ่งถึงกับกรีดร้องออกมา “หยุดนะ!! ทำอะไรของแก!!”

        แต่น่าเสียดาย อิฐในมือชายชุดดำถูกขว้างออกไปแล้วกำลังจะทิ่มหัวฮัสกี้เต็มๆ ทว่าในพริบตานั้น ฮัสกี้กลับพุ่งหลบฉิวราวกับกระต่ายป่าก้อนอิฐกระแทกพื้นดังโป๊ก ขณะที่ฮัสกี้ก็ทะยานถึงตัวชายชุดดำในชั่วเสี้ยววินาทีขบงับเข้าที่ต้นขาอีกฝ่าย!

        “อ๊ากกก!!” ชายชุดดำกรีดร้องลั่นนึกว่าขาของตัวเองจะถูกกัดจนเจ็บปางตาย แต่กลับไม่รู้สึกเจ็บปวดอะไรเลย

        ขณะกำลังจะโล่งใจ ทันใดนั้นกลับรู้สึกถึงแรงดึงมหาศาลที่กางเกงขาถูกยกขึ้นจนเสียหลัก ร่างท่อนบนก็หงายไปด้านหลังอย่างไม่อาจควบคุม

        เสียงผ้าฉีกดังแขวก!

        กางเกงของชายชุดดำถูกขย้ำฉีกขาดไปทั้งแถบเผยให้เห็นต้นขาที่เต็มไปด้วยขนแน่น

        ทันใดนั้น ฮัสกี้ก็ปล่อยเศษผ้าออกจากปาก ก่อนจะกระโจนซ้ำขึ้นไปข้างบนงับเข้าที่ลำคออีกฝ่าย!

        “อ๊ากกก!!”

        ไม่เพียงชายชุดดำ แม้แต่ฝูงชนรอบๆ ก็อดไม่ได้ที่จะอุทานด้วยความตกใจหลายคนคิดว่าเขาคงถูกกัดตายแน่!

        เสียงผ้าฉีกดังสนั่นอีกครั้ง!

        ทุกคนเพ่งตามอง ก็เห็นว่าฮัสกี้ไม่ได้กัดคอชายชุดดำจริงๆ แต่ฟันคมๆของมันกลับขย้ำที่ปกเสื้อแล้วฉีกกระชากออกมาทั้งผืน!

        “อ๊าก!! ทำอะไรของแก!! อย่า…อย่าเข้ามาใกล้นะ!!ช่วยด้วย!!”

        ภาพที่เห็นทำเอาฝูงชนตาค้าง ฮัสกี้ตะปบกระชากเสื้อผ้าของชายชุดดำจนขาดวิ่นเป็นชิ้นๆ

        เขากรีดร้องเหมือนหญิงสาวถูกย่ำยี พยายามปัดป้องสุดชีวิตแต่กลับแตะไม่โดนตัวหมาเลย

        ชั่วเวลาไม่กี่อึดใจ เสื้อผ้าทั้งตัวก็ขาดยับยิ่งกว่าขอทานแต่สิ่งประหลาดคือ ร่างกายกลับไร้รอยกัดแม้แต่น้อยเสียงกรีดร้องของชายชุดดำฟังแล้วกลับเต็มไปด้วยความน่าสมเพชคล้ายกับกำลังถูกเหยียบย่ำศักดิ์ศรีอย่างไรอย่างนั้น…