ผู้ร่วงหล่น

“มันคือตัวอะไร”

แจ๊คถามขึ้นมาอีกรอบหนึ่งเพื่อความแน่ใจเพราะมันไม่ค่อยรู้เกี่ยวกับสิ่งมีชีวิตตรงหน้าเท่าไร หู่เสวียเงียบไปสักพักหนึ่งก่อนจะอธิบายขึ้นมา

“นายรู้ไหมทำไมพ่อมดและแม่มดทั้งหมดถึงถูกกวาดล้างครั้งใหญ่”

“ไม่รู้”

แจ๊คจะไปรู้ได้ยังไงความรู้ของเขาถูกจำกัดแค่ดวงดาวขนาดเล็กเท่านั้นแม้แต่เทพยังไม่ค่อยจะรู้เรื่องเท่าไร

“ฉันจะเล่าให้นายฟัง ถ้าความคิดของนายการสร้างคำสาปจำนวนมากของเหล่าพ่อมดและแม่มดเป็นการถูกกวาดล้างนั้นเป็นคำตอบที่ผิด”

แจ๊คลูบคางตนเองเล็กน้อยเมื่อได้รับข้อมูลใหม่จึงไม่ได้ตอบโต้อะไรกลับไป หู่เสวียเงียบเสียงสักพักหนึ่งเพราะคิดว่าไอบ้านี้จะโต้ตอบอะไรกลับมา แต่ปรากฏว่าไอบ้านี้เงียบลงจึงพูดต่อ

“สาเหตุที่ถูกกวาดล้างจริง ๆ คือคำสาปสามารถสร้างกองทัพแห่งความเกลียดชังได้”

“กองทัพ????”

“ใช่ กองทัพแห่งความเกลียดชังที่ผู้ถูกคำสาปยอมจำนนแก่คำสาปจึงถูกคำสาปกลืนกินร่างกายและวิญญาณจนกลายมาเป็นตัวสาปแห่งความเกลียดชัง”

“มันจะสร้างกองทัพง่ายขนาดนั้นหรือไง”

แจ๊คถามขึ้นด้วยความสงสัยเพราะว่ายังไง เขาส่งคำสาปไปหาศัตรูมากมายที่เข้ามาฆ่าเขาแต่ไม่มีใครกลายเป็นตัวสาปแห่งความเกลียดชังแม้แต่นิดเดียว

หู่เสวียมองแจ๊คด้วยสายตาดูถูก แจ๊คมองไม่เห็นสายตาของหู่เสวียถึงจะมองเห็นก็ไม่สนใจอยู่ดี

“ถ้าเป็นคนอื่นนะยากมากที่จะสร้างตัวสาปแห่งความเกลียดชังขึ้นมา แม้แต่ลัทธิปีศาจยังทดลองสร้างจากคำสาปเหมือนกันแต่ไม่สำเร็จ”

“แล้วทำไมฉันถึงสร้างได้”

หู่เสวียกำลังอ้าปากพูดคำต่อไปได้ยินเสียงแทรกพูดของแจ๊คทำให้อารมณ์ของเธอเยือกเย็นขึ้น ถึงจะห่างกันแค่มิติเดียวแจ๊คยังสัมผัสถึงอารมณ์หู่เสวียได้

“ขอโทษอย่าโกรธนะคนดี”

“หุบปาก----------------!!!!!”

หู่เสวียตะโกนขึ้นมาเฟรยาได้ยินดังนั้นจึงหัวเราะคิกคัก แจ๊คมองตัวสาปแห่งความเกลียดชังที่ถูกเขาผนึกเอาไวจนทำให้หู่เสวียหายใจเข้าลึก ๆ พร้อมกำหมัดแน่น

“ที่ไม่สำเร็จคือไม่แข็งแกร่งเท่ากับพวกเหล่าพ่อมดแม่มดสร้าง เหมือนตัวข้างหน้านาย 3 ตัวมันกระจอกมาก ตัวสาปแห่งความเกลียดชังที่เหล่าพ่อมดแม่มดสร้างมันจะมีสติปัญญาสูงสามารถพัฒนาตนเองได้และตายยากมากถึงแม้จะถูกทำลายดวงวิญญาณ”

ดวงตาสีม่วงของแจ๊คส่องประกายเมื่อได้ยินคุณสมบัตินี้

“ถ้ามันแข็งแกร่งขนาดนี้เหล่าพ่อมดแม่มดถูกกวาดล้างได้ยังไงถ้ายังมีตัวสาปแห่งความเกลียดชังอยู่”

“ตายยากไม่ใช่ว่าตายไม่ได้ ตามตำนานที่ฉันเคยได้ยินมาเหล่าเทพได้ผนึกมันเอาไว้ให้ขาดพลังงานธรรมชาติและใส่พลังกาลเวลาผ่านไป 100 ล้านปี ตัวสาปแห่งความเกลียดชังก็ตายลงไปเอง”

“100 ล้านปีฉันคงกลายเป็นปุ๋ยเหมือนกัน”

หู่เสวียมองแจ๊คด้วยสายตาที่ดูแคลนก่อนจะหลับตาลงทันที แจ๊คไม่รู้ว่าอายุของเทพมีอายุเท่าไรเพราะหู่เสวียไม่เคยพูดออกมา

ระหว่างที่แจ๊คคิดอะไรเรื่อย ๆ แจ๊คได้ยินเสียงเดินของคนจำนวนมากจากทางด้านทางหลัง

เสียงเดินด้านหน้าสุดนั้นเหมือนเป็นสัตว์อสูรขนาดใหญ่เพราะการเดินในแต่ละก้าวจะทำให้พื้นดินสั่นสะเทือน มุมปากของแจ๊คยิ้มกว้างขึ้น

ก่อนที่แจ๊คกำลังจะพูดอะไรออกมาเขาได้ยินเสียงคำรามดังขึ้นด้วยความโกรธแค้น

“เจ้าโจรชั่ว แกฆ่าพี่น้องของฉัน ฉันจะฆ่าแกอย่างทรมาน..................”

ชายคนหนึ่งที่นั่งสิงโตสีดำตัวใหญ่ได้ชี้มาหน้าแจ๊คก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงราวกับแจ๊คไปฆ่าพ่อแม่มันพร้อมสิงโตสีดำด้านล่างชายคนนั้นคำรามดังขึ้นมา

........

เจ้าอ้วนที่กำลังมองโมเอยะชี้หน้าแจ๊คพร้อมพูดขึ้นมา ดวงตาของเจ้าอ้วนเบิกกว้างเพราะมันมองแจ๊คดี ๆ ปรากฏว่าแจ๊คคือคนที่ไปปรากฏในความฝันของมัน

ความฝันที่โลกล่มสลายเผ่าพันธุ์ทั้งหมดถูกทำลายไม่มีทางเลือกต้องออกมาสู้กับแจ๊ค ร่างกายของเจ้าอ้วนสั่นสะเทือนไปด้วยความหวาดกลัว

จี้โมที่อยู่ข้าง ๆ เจ้าอ้วนได้จับเจ้าอ้วน

“ใจเย็น ๆ เจ้าอ้วน”

“ฉัน....ฉัน....”

จี้โมมองแจ๊คแต่ความรู้สึกของมันแปลกมาเพราะว่าไม่เหมือนกับเจ้าที่บุกรุกหมู่บ้านของเขา ไม่ใกล้เคียงแม้แต่นิดเดียว

แต่ในเมื่อหัวหน้ายืนยันจี้โมก็เชื่อว่าเจ้าคนด้านหน้าที่ส่วนเกี่ยวข้องไม่มากก็น้อย จี้โมเตรียมตัวต่อสู้แต่เขายังไม่รีบร้อนเพราะสัมผัสได้ถึงอันตรายจากตัวชายตรงหน้าเหมือนกับเจ้าอ้วน

โมเอยะรู้สึกแปลกใจว่าชายตรงหน้าแต่งตัวประหลาดแต่ให้ความรู้สึกที่แปลกประหลาดยิ่งกว่าเหมือนกับอยู่กันคนละโลก

“เจ้าโจรชั่วแกต้องชดใช้กับสิ่งที่ตนเองทำ------------------!!!!”

ถึงจะรู้สึกประหลาดแต่โมเอยะยังต้องการฆ่าชายคนนั้นอยู่ดีจึงสั่งให้สิงโตตรงหน้าไปโจมตีแจ๊คทันทีความเร็วของสิงโตสีดำรวดเร็วมาก ๆ มันเทียบจะมาอยู่ตรงหน้าแจ๊คทันที

สิงโตสีดำยกกรงเล็บอันแหลมคมขึ้นมาพร้อมตวัดลงมาโจมตีใส่แจ๊คทันที ดวงตาของแจ๊คหรี่ลงก่อนจะเดินข้ามมิติหายไป

เปรี้ยง ปัง ปัง

สิงโตสีดำโจมตีอย่างรุนแรงจนทำให้พื้นดินแยกเป็นรูปกรงเล็บ ส่วนแจ๊คโผล่ตัวด้านหลังตัวสาปแห่งความเกลียดชังทั้ง 3 ตัวที่ถูกเขาผนึกเป็นรูปปั้นทองคำเอาไว้

“สิงโตลมทมิฬกับตัวสาปแห่งความเกลียดชังใครจะถูกฆ่าหรือถูกกินกันแน่...”

สิ้นสุดเสียงของแจ๊คดาบหลายสีที่เสียบอยู่กลางร่างกายของตัวสาปแห่งความเกลียดชังสลายหายไปทันที

เปรี้ยง ปัง ปัง ปัง

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

ตัวสาปแห่งความเกลียดชังทั้ง 3 ตัวส่งเสียงกรีดร้องอันน่าขยะแขยงทำให้กลุ่มโมเอยะข้าง ๆ ตกตะลึงทันทีที่ตัวสาปแห่งความเกลียดชังหลุดออกมา กลิ่นสาบอันเหม็นเน่าปรากฏขึ้นตามร่างกายทำเอากลุ่มโมเอยะเกือบจะอ้วกออกมา

แม้แต่กลิ่นซากศพยังไม่เหม็นเน่าขนาดนี้ สิงโตลมทมิฬอยู่ใกล้สุดนี้ทนไม่ไหวจึงกระโดดถอยหลังทันที

แจ๊คอยู่ใกล้สุดจึงเตะพวกตัวสาปแห่งความเกลียดชังทันทีจนพวกมันกระเด็นไปทางสิงโตลมทมิฬ ใบหน้าทั้งหมดมองมาทางแจ๊คด้วยอารมณ์ที่หวาดกลัว

“ฆ่าพวกมันทั้งหมด ถ้าทำได้แกจะรอดถ้าทำไม่ได้ก็จงตายไป......”

แจ๊คออกคำสั่งกับตัวสาปแห่งความเกลียดชัง ใบหน้าทั้งหมดของตัวสาปแห่งความเกลียดชังเปลี่ยนแปลงไปเมื่อมันเห็นว่ามีคนอื่นอยู่ด้วย ใบหน้าทั้งหมดแสดงอาการดีใจก่อนจะกระโจนไปหากลุ่มโมเอยะทันที

โมเอยะเห็นดังนั้นสีหน้าของมันเปลี่ยนแปลงไป

“ฆ่ามัน”

โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

สิงโตลมทมิฬไม่มีทางเลือกจนได้กระโจนไปหาตัวสาปแห่งความเกลียดชังทั้ง 3 ทันที

............................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................

ตอนนี้น้อยหน่อย ตอนที่แล้วเยอะมาก