รักลับ ๆ ของวิศกรตัวร้าย

วรรณรสทรุดตัวลงกับเก้าอี้ของห้องกาแฟ แล้วพยายามรวบรวมสติกลับมา

“พิมพ์สุดาได้เบอร์โทรศัพท์ของเราได้ยังไง เขาน่ากลัวจริง ๆ เลยผู้หญิงคนนี้”

“แล้วภาพที่ส่งมามันคือเรื่องจริงหรือเปล่า”

“ถ้าไม่ใช่เรื่องจริงผู้หญิงที่ไหนเขาจะกล้าส่งมา”

เกิดคำถามมากมายในหัวของวรรณรส เขานั่งครุ่นคิดพร้อมกับจิบกาแฟไปเบา ๆทำไมชินภัทรไม่ติดต่อกลับเลย เขาทำอะไรอยู่ หรือเพลิดเพลินอยู่กับพิมพ์สุดา

@กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ

ชินภัทรตื่นนอนมาแบบปวดหัวมาก ๆเขาพยายามเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ของตัวเองและค่อยๆคืบคลานพาร่างกายอันอิดโรยออกมาจากเตียง เขาจำอะไรไม่ได้เลยเหมือนภาพได้ตัดไปเขาจำได้แค่นั่งกินเหล้ากับเพื่อนๆ หลังจากนั้นก็จำอะไรไม่ได้อีกแล้ว

เสียงเคาะประตูดังขึ้น

!!ปัง ปัง “ชินคะ ชินคะ” เสียงของพิมพ์สุดาดังขึ้นชินภัทรรีบเดินออกมาเปิดประตู

“ชินคะ นี้คุณเพิ่งตื่นเหรอคะ”

“พิมพ์ ผม ผมกลับมาได้ยังไงคะ”

“นี่คุณจำอะไรไม่ได้เลยเหรอคะ เมื่อคืนคุณเมามากอาจจะเป็นเพราะคุณไม่ค่อยได้ดื่ม เมื่อคืนจอนนี่มาส่งคุณไงคะ”

“อ้าวเหรอ ผมจำอะไรไม่ได้เลย แล้วใครถอดเสื้อให้ผมละ”

“ก็จอนนี่ไงคะ ก็เสื้อคุณเหม็นทั้งกลิ่นเหล้า กลิ่นเหงื่อพิมพ์ก็เลยให้จอนนี่ช่วย แล้วหลังจากนั้นทุกคนก็แยกย้ายกันไปนอน โอ้ชินคะต่อไปนี้ไม่ต้องกินแล้วนะคะ เหล้านะ”

“ใช่ ผมไม่เอาอีกแล้ว ผมเข็ดเลย”

“รีบไปอาบน้ำเถอะคะ เพื่อน ๆ รอคุณอยู่ เดี่ยวเราจะไปเที่ยวกัน”

“ผมขออยู่ที่พักได้ไหม ผมปวดหัวมาก”

“ไม่ได้คะชิน เราลงทุนข้ามน้ำข้ามทะเลมาถึงลอนดอน คุณจะมานอนเฉย ๆไม่ได้คะ เสียดายค่าตั่วเครื่องบิน รีบเข้าไปอาบน้ำนะ พิมพ์จะรอนะคะ”

 “งั้นคุณก็ไปรอผมข้างล่างก็ได้นะเดี๋ยวผมขอเวลา 20 นาที เดี๋ยวผมตามไป”

“ไม่เป็นไรคะ เดี๋ยวพิมพ์รอตรงนี้ก็ได้คะ”ชินภัทรไม่อยากขัดใจพิมพ์สุดา เลยให้เขานั่งรอในห้องนอนของตัวเอง

พิมพ์สุดานั่งรอตรงห้องรับแขกในห้องนอนของชินภัทรชินภัทรเตรียมถอดเสื้อผ้า จังหวะที่ชินภัทรกำลังจะถอดเสื้อผ้าเขาใช้กล้องถ่ายรูปตัวเองและให้เห็นภาพชินภัทรกำลังถอดเสื้อผ้า

“เสร็จฉันแน่วรรณรส ให้มันรู้ไปว่าจะทนเห็นภาพบาดตาแบบนี้ได้นานแค่ไหน”แล้วพิมพ์สุดาก็ส่ง line ไปหาวรรณรสพร้อมกับพูด“รอผู้ชายแต่งตัว หลังจากนั้นจะไปเที่ยวกันต่อ รอดูรูปนะคะ”และรูปภาพก็จะเป็นภาพชินภัทรถอดเสื้อเตรียมอาบน้ำ

“ให้มันรู้ไปว่าเธอจะไม่หวั่นไหว 5555 เธอกับฉันมันกระดูกคนละเบอร์”พิมพ์สุดาหัวเราะด้วยความสะใจ

หลังจากแต่งตัวเรียบร้อย พิมพ์สุดาและชินภัทรก็ลงมาสบทบกับเพื่อนที่รอกินข้าวอยู่ด้านล่างของโรงแรมทุกคนคุยกันสนุกสนาน ตัดมาที่ชินภัทร เขาพยายามติดต่อวรรณรสแต่ก็ไม่สามารถติดต่อได้เลย

“ชินคะโทรไม่ได้ก็โทร line ซิคะ จะได้เห็นหน้ากันด้วย” พิมพ์สุดารู้ดีว่าชินภัทรพยายามเป็นอย่างมากในการโทรหาวรรณรส

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวอีก 1 ชั่วโมงผมจะพยายามโทรอีกที”

“งั้นก็ไปที่อื่นกันต่อเถอะคะ เพื่อน ๆ รออยู่” พิมพ์สุดา ชินภัทรและเพื่อน ๆ ก็ออกไปเที่ยวกันต่อ

@บ้านของวรรณรสที่ราชบุรี

วรรณรสนั่งอยู่หน้าบ้านคนเดียว เขานั่งเหม่อลอย คิดอะไรเพลิน ๆจนไม่ได้ยินเสียงอีกคนที่เรียกเขาอยู่

“คะ แม่”

“นี่แม่เรียก 2 -3 ครั้งแล้วนะ”

“หนูขอโทษคะ มัวคิด อะไรเพลิน ๆ นะแม่”

“มีเรื่องกลุ่มใจเหรอลูก มีอะไรปรึกษาแม่ได้นะ เอะแล้วนี้พ่อชินภัทรเขากลับมาหรือยังละ”

“น่าจะอีก 1 อาทิตย์ละคะแม่”

“ทำไมไปนานจัง ไปงานแต่ง แต่งเสร็จก็น่าจะรีบกลับนะ”

“ก็เขามีเพื่อนอยู่ที่โน้นเยอะนะแม่ ก็ต้องมีนัดพบปะ สังสรรคกันละคะแม่”

“แล้วนี้มานั่งกลุ้มใจเรื่องของเขาหรือเปล่านี้”

“ก็ไม่เชิงหรอกแม่ ไม่มีอะไรหรอกคะ”

“มีอะไรที่มันค้างคาใจก็ถามกันนะ คนเป็นแฟนกันจะได้ไม่มีอะไรที่ผิดใจกัน”

“คะแม่” พูดเสร็จผู้เป็นแม่ก็เดินเข้าบ้านไปปล่อยให้วรรณรสนั่งมองดูโทรศัพท์ที่พิมพ์สุดาส่งมาให้ดูซึ่งเป็นภาพบาดตาบาดใจเหลือเกิน วรรณรสจึงตัดสินใจโทรศัพท์ไปหาชินภัทรทันที

เสียงโทรศัพท์ โทร Line ดังขึ้น

“ฮัลโหล คุณ เป็นยังไงบ้าง”เสียงของวรรณรสทักทายไปหาชินภัทร

“นี่ฉันเอง ชินเขาฝากโทรศัพท์ไว้กับฉัน มีอะไรบอกฉันได้แต่ถ้าจะให้โทรกลับตอนนี้คงไม่สะดวก”พิมพ์สุดารีบจวกทันทีเพราะรู้ว่าเป็นเบอร์ของวรรณรส

“โอเคคะ” วรรณรสรีบวางสายทันที

“อะไรกัน จะอยู่ด้วยกันตลอดเลยเหรอ บ้าไปแล้ว” วรรณรสรู้สึกโมโหมากที่ติดต่อชินภัทรไม่ได้เลย

“เมื่อไหร่จะกลับมาเมืองไทยนี้ ฉันเบื่อจะคอยแล้วนะแล้วก็เบื่อพิมพ์สุดาแล้วด้วย นางร้ายเกินจะต้านแล้ว”

วรรณรสบ่นกับตัวเอง