หยางิละสายตาจากคนตรงหน้าแล้วหันมาจดจ่อกับมีดในมือแทน ชายหนุ่มจับก้อนผ้าขนหนูเข้าปากตัวเองอีกครั้ง ก่อนจะจรดปลายมีดลงบนาแอย่างไม่ลังเล เืสีแดงสดไหลไหลทะลักออกจากาแราวกับเปิดก๊อกน้ำ เมื่อเขาเห็นว่าเปิดแผลให้กว้างมากพอที่จะสามารถเอาะุออกได้แล้วหยางิจึงวางมีดลงท่ามกลางความใของไอราในความกล้าบ้าบิ่นของเขา ‘หรือเขาจะเป็พวกซาดิส’ ชอบความเ็ปไอราคิดในใจ
“เอาออกให้หน่อย” หยางิหยิบคีมคีบะุส่งให้เธอ
“อะ...อะไรนะคะ”
“ฉันบอกว่าช่วยเอามันออกไปจากตัวฉันที” ความจริงเขาก็ไม่อยากจะรบกวนเธอหรอกแต่ตอนนี้ความเ็ปมันทำให้เขาแทบไม่มีแรงจะยกแขนอยู่แล้ว
ไอรายื่นมือไปรับคีมจากเขาด้วยมืออันสั่นเทา ไม่คิดว่าชีวิตนี้จะต้องมาทำอะไรอย่างนี้ถึงแม้ว่าพ่อของเธอจะเคยอยู่ในวงการนี้ก็ตาม แต่นั่นมันก่อนที่เธอจะลืมตาออกมาดูโลกเสียด้วยซ้ำ ไอราเดินมานั่งบนเตียงข้างชายหนุ่มเธอเห็นเขาหลับตานิ่ง ขบกรามแน่นจนเป็สันนูนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัดบ่งบอกได้เป็อย่างดีว่าเ้าตัวกำลังอดทนกับความเ็ปที่เกิดขึ้นมากขนาดไหน
“เร็วสิ” เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กไม่ยอมลงมือเสียทีคนเ้าอารมณ์จึงหันมาดุเธออีกครั้ง
“ใจเย็นๆสิคะ...ฉันไม่เคยทำนี่” ไอราพยายามบังคับมือตัวเองให้นิ่งที่สุด แล้วค่อยๆใช้คีมคว้านเข้าไปในแผลที่หยางิเปิดเอาไว้เมื่อครู่แถมยังแสดงสีหน้าบิดเบี้ยวราวกับกำลังเจ็บแทนเขาอยู่อย่างนั้น
“อ่า...” ความเ็ปยิ่งทวีความรุนแรงมากยิ่งขึ้นเมื่อเธอลงมือคว้านเข้าไปในเนื้อและเขาคิดว่ามันน่าจะอยู่ลึกกว่าที่เขาคิดเอาไว้พอสมควร
“อดทนหน่อยนะคะ” ไอราบอกคนหน้าซีด
“เร็วๆเถอะ” หยางิอยากจะะโบอกเธอว่ารีบๆเข้าเถอะเขาเจ็บจะตายห่าอยู่แล้ว
แกร๊ง!!
“เรียบร้อยแล้วค่ะ” ไอราคีบะุออกมาวางในถาด
“เอาแอลกอฮอล์มา” คนเจ็บยังคงหลับตาแน่นสั่งเสียงแ่ ไอราหยิบขวดแอลกอฮอล์ส่งให้เขา ชายหนุ่มรับมาก่อนจะราดลงบนแผลสดๆ
“อ่า”
ไอราที่นั่งมองเขาอยู่เห็นว่าแอลกอฮอล์ไหลผสมกับเืเต็มแขนเขาไปหมดเธอจึงหยิบผ้าสะอาดที่วางอยู่ข้างกันมาช่วยซับให้
“เข็มกับด้าย”
ไอรารีบทำตามที่เขาสั่งเพราะเกรงว่าถ้าหากเธอช้าจะยิ่งทำให้เขาเจ็บมากขึ้นแม้จะรู้สึกหวาดเสียวกับวิธีการของเขาอยู่บ้างก็ตาม
หยางิกัดฟันเย็บแผลของตัวเองจนเสร็จ เขาเคยเจอเหตุการณ์แบบนี้มานับครั้งไม่ถ้วนและรู้ดีว่าคนในวงการนี้จบชีวิตแบบไม่สวยสักคน แต่เขามั่นใจว่ามันจะไม่มีวันเกิดขึ้นกับเขาอย่างแน่นอน
ไอราหยิบผ้าขนหนูขึ้นซับเหงื่อที่ไหลซึมตามหน้าผากให้เขาอย่างแ่เบาส่งผลให้คนเจ็บมองเธอด้วยสายตาไม่พอใจที่หญิงสาวถือวิสาสะโดยที่ตัวเองยังไม่ได้สั่ง
“กลับไป” มือใหญ่ปัดมือที่กำลังสาละวนอยู่กับเนื้อตัวของเขาอย่างนึกรำคาญ
“คะ” ไอราหยุดมือทันทีที่เขาไล่ เขาจะให้เธอไปไหนบ้านของเธอหรือห้องของเธอ
“ออกไปจากห้องของฉัน” หยางิไล่คนตัวเล็กอีกรอบก่อนที่จะเอนตัวลงนอนโดยไม่สนใจจะเปลี่ยนเสื้อผ้าที่เปื้อนเือยู่ด้วยซ้ำ ชายหนุ่มไม่ได้สนใจเธออีกว่าเธอจะอยู่หรือไปแล้วครู่ต่อมาเขาก็ได้ยินเสียงปิดประตูในห้องของเขา‘ไปแล้วสินะ’ จากนั้นเขาก็เริ่มเข้าสู่ห้วงนิทราเพื่อหนีความเ็ปอย่างเช่นทุกครั้งที่ผ่านมาซึ่งเขาก็ไม่เคยแน่ใจว่ามันเกิดขึ้นเพราะร่างกายที่าเ็หรือจิตใจที่กำลังอ่อนแอกันแน่
836
