ทะเลสาบเซินหลันเซ่อกว้างใหญ่เดินทางจากเมืองหลวงหนึ่งวันเต็มๆก็ไปถึง รถม้าสองคันแล่นตามกันมาจอดที่ท่าเรือเล็กโรงเตี๊ยมริมท่าเรือมีลูกค้ามาเยือนไม่ขาดสายเถ้าแก่เดินออกมาต้อนรับด้วยสีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส
“พวกท่าน้าห้องพักพี่ห้องขอรับ!”
“เรา้าเรือสามลำ”
“ไม่พักก่อนหรือขอรับยามนี้หมอกยังหนาอยู่ หากพวกท่านคิดจะเข้าโรงเตี๊ยมยุทธภพอาจจะยากลำบากไปสักหน่อย”
“ไม่เป็ไรเ้าบอกค่าเช่าเรือมาเลย”
“เช่ายามนี้ราคาไม่แพงแต่ต้องมีค่าประกันเรือด้วยหากพวกท่านไม่สามารถเอาเรือมาคืนข้าได้ค่าประกันนี้เป็อันว่ากลายเป็ราคาซื้อขาด”
อ๋องเก้าตกลงหยิบเงินมาจ่ายค่าเรือนสามลำแล้วหันไปพยักหน้าให้ตงชางกับหนานเฉิงองครักษ์ประจำตัวตามเถ้าแก่โรงเตี๊ยมออกสำรวจเรือให้เรียบร้อยส่วน หงซือซือนำเอาหัวหน้าสวีซึ่งเป็ผู้ดูแลสำนักคุ้มภัยหงส์ไฟสาขาเมืองิมาด้วย การจะเข้าไปโรงเตี๊ยมยุทธภพได้ต้องมีคู่หูที่เป็ยอดฝีมือช่วยกันฝ่าค่ายกลจึงจะทำสำเร็จโดยง่าย
“พร้อมแล้วพวกเราก็ไปกันเลย”หงซือซือคึกคักกว่าทุกคน วันนี้นางแปลงโฉมเป็บุรุษและให้ทุกคนเรียกขานเพียงจอมยุทธหงส่วนพระชายาหานซู่ลี่ก็มาในชุดทะมัดทะแมงความจริงนางทั้งสอง้าจะนั่งเรือคู่กันทว่าเห็นสายตาดุดันของท่านอ๋องเก้าแล้วจำต้องแยกย้าย
“เ้ามานั่งลำนี้น้องหญิงข้าจะได้ดูแลอย่างเต็มที่” อ๋องเก้าชี้นิ้วไปที่นั่งด้านหน้าอีกมือก็คว้าไม้พายมากำไว้ เมื่อภรรยานั่งลงแล้วก็ยื่นไม้พายอีกอันให้นาง “เ้าต้องใช้ไม้พายนี้ช่วยข้าป้องกันพวกท่อนไม้ที่จะพุ่งเข้ามาเราต้องระวังอย่าให้เรือคว่ำ เ้าระวังหน้าให้ดี ส่วนด้านหลังข้าจะพายเอง” เรือน้อยสามลำพายตามกันไปจนถึงกลุ่มเมฆหมอกข้างหน้า
คืนนี้แม้พระจันทร์ไม่เต็มดวงแต่กลับส่องแสงสว่างทั่วเวิ้งน้ำทะเลสาบ เซินหลันเซ่อมีน้ำสีเข้มกว่าปกติหากมองใน่กลางวันจะเห็นเป็สีน้ำเงินรอบทะเลสาบเป็ที่ลาดเล็กน้อยแล้วก็เลยไปเป็ูเาขนาดหย่อมอยู่รายรอบ่กลางทะเลสาบมีเกาะแก่งใหญ่อยู่แห่งหนึ่งจอมยุทธ์ฉู่ผู้เคยครองตำแหน่งเ้ายุทธภพ ได้มาก่อสร้างโรงเตี๊ยมแห่งนี้และยังส่งต่อกันในสกุลฉู่คราหนึ่งเกิดเหตุนองเื ณ ลานด้านหน้าโรงเตี๊ยมจอมยุทธ์ฉู่คนล่าสุดจึงได้สร้างค่ายกลรอบด้านเพื่อป้องกันมิให้เหล่านักฆ่าเข้ามาที่นี่ได้ง่าย
อาคารใหญ่สองชั้นบนเนินเขากลางทะเลสาบที่ปรากฏเบื้องหน้าเมื่อเรือสามลำลอยเข้าไปใกล้ก็เริ่มมีกลุ่มหมอกขาวลอยเข้าปกคลุม
“อา! โรงเตี๊ยมหายไปแล้ว หมอกหนาจริงๆ ท่านพี่”
“เ้าอย่ามัวแต่ดูเพลินล่ะระวังเอาไว้เราจะเข้าไปในกลุ่มหมอกแล้ว” ท่าน อ๋องเก้ารีบเตือนภรรยาเมื่อเห็นนางมัวแต่มองซ้ายมองขวาอย่างตื่นเต้น
“เอาล่ะแยกย้ายเข้าคนละด้านนะ เพราะถ้าพายตามกันค่ายกลจะบีบรัดพวกเราคอยระวังท่อนไม้ที่จะพุ่งเข้ามาให้ดี” หงซือซือร้องบอกนางกำกับให้หัวหน้าสวีพายเรือออกไปทางขวา
เมื่อพายเรือเ้าไปในกลุ่มหมอกไม่นานนักก็ปรากฏช่องสำหรับให้เรือพายไปได้โดยมีทางเลือกสองทาง หงซือซือชี้เลือกด้านซ้ายนางกำไม้พายแน่นเมื่อสังเกตว่าผืนน้ำมีแรงกระเพื่อมเพิ่มขึ้น “มันกำลังจะมาแล้ว! เตรียมตัว!”
ท่อนซุงใหญ่ปลายล่ามด้วยโซ่ถูกปล่อยลอยน้ำพุ่งเข้ามาหาเรือ หงซือซือใช้ไม้พายที่ทำมาจากท่อนเหล็กค้ำยันไว้แล้วปัดออกไปทางซ้ายและขวาในม่านหมอกมีลำไม้ไผ่ลำใหญ่พุ่งออกมานับไม่ถ้วนหงซือซือกำไม้พายเหล็กด้วยสองมือบริเวณกึ่งกลางแล้วกวัดแกว่งไปมาเพื่อสกัดท่อนไม้ไผ่ที่หมายพุ่งชนส่วนศีรษะหัวหน้าสวีทั้งโยกหัวหลบท่อนไม้ไผ่ทั้งพยายามพายเรือไปตามช่องทางที่หมอกเว้นว่างไว้ตะเกียงที่มัดอยู่หัวเตียงทำให้มองเห็นข้างหน้าได้ถนัดถนี่
“นายท่านใกล้จะถึงหรือยังขอรับ”
“ยังเหลืออีกด่าน เ้าพายไปเรื่อยๆ”สักพักหนึ่งซุงที่ลอยมาพุ่งชนเรือก็หายไป เหลือเพียงไม้ไผ่ที่พุ่งออกมาไม่ขาดสาย “ซุงหายไปหมดแล้วระวังคลื่น ถ่วงเรือให้ดีมันจะพยายามทำให้เรือล่ม วางพายแล้วคว่ำหน้าลงไป”จอมยุทธ์หงร้องเตือนหัวหน้าสวี คลื่นขนาดใหญ่เริ่มโถมเข้าหาเรือน้อยจนโคลงเคลงหงซือซือเกร็งพลังไปทั่วร่างวางพายลงบนพื้นเรือโน้มตัวไปเกาะกราบหน้าเรือไว้แน่น หัวหน้าสวีทำเช่นเดียวกับ หงซือซือ คลื่นแรงจนเรือโยนตัว“กดไว้แน่นๆ อีกไม่นานคลื่นก็จะหมดแล้ว”
คลื่นสูงเป็ศอกกระแทกเรือเข้าถี่ๆเรือน้อยค่อยๆ ลอยถอยไปจากจุดหมาย เมื่อพวกเขาประคองเรือเอาไว้ได้หนึ่งเค่อต่อมาคลื่นนั้นก็หายไป
“นายท่าน คลื่นหมดแล้ว”
“เ้าเร่งพายเร็วเข้า! คราวนี้จะมีไม้มาทิ่มเรือให้ทะลุ”นางเด้งตัวขึ้นหยิบพายขึ้นมาจ้วงอย่างเร็วและแรงสวีเหยียนเล่อไม่รอช้าเร่งมือทำตามเ้านายเรือของพวกเขาเดินหน้าไปตามช่องว่างระหว่างกลุ่มหมอกอย่างรวดเร็ว “เห็นตลิ่งแล้ว! ระวังตัว” หงซือซือกำพายแน่นแล้วลุกขึ้นยืนกางขาถ่วงน้ำหนักเรือทันใดไม้ไผ่ปลายแหลมก็เสียบขึ้นมาจากใต้น้ำจนทะลุเรือขึนมาหลายแห่งและท่อนซุงที่ปลายล่ามโซ่ข้างหนึ่งก็พุ่งออกมา “ข้าไปก่อนนะ!”นางกระโจนไปข้างหน้าใช้ปลายเท้าแตะท่อนซุงที่ไหลมาไม่ขาดสายจนถึงจังหวะใกล้จะถึงตลิ่งก็มีท่อนไม้ไผ่จำนวนหนึ่งพุ่งใส่ร่างนางเอาพายเหล็กปัดท่อนไม้ไผ่ออกก่อนจะกระโจนใช้เท้าแตะตลิ่งได้สำเร็จข้างหลังมีหัวหน้าสวีกระโจนตามมาติดๆ
หงซือซือเข้าไปจองโต๊ะใหญ่พร้อมสั่งอาหารรอจอมยุทธ์ที่นั่งโต๊ะอื่นๆหันมามองนางครู่หนึ่งแล้วก็ละความสนใจเมื่อเห็นว่านางมิใช่คนดังหรือคนที่ตนรู้จักไม่นานนักท่านอ๋องเก้าก็เดินกุมมือพระชายาหานเข้ามาส่วนตงชางกับหนานเฉิงทำหน้ามุ่ยเดินคู่กันเข้าตรงมายังโต๊ะที่เ้านายนั่งรออยู่
“องครักษ์ตง เ้าทำไมทำหน้าเช่นนั้น?” จอมยุทธ์หงร้องทัก
“หนานเฉิงน่ะสิ ไม่ระวังทำเรือคว่ำดีว่าข้าเกาะขอนไม้ใหญ่ไว้ได้ทัน เสื้อผ้าข้าเปียกหมด ทั้งยังห่อผ้าข้างหลังอีก”
“เ้าพูดยังกับข้าไม่เปียกบอกเ้าแล้วไงว่าตอนที่คลื่นมาให้หมอบต่ำๆ เ้าก็ยังจะยืนอยู่นั่นล่ะ”
“ข้ากำลังปัดท่อนไม้ไผ่ที่มันพุ่งใส่หัวเ้าอยู่นะ”
“เอาล่ะ! มาถึงได้ก็ดีแล้วไม่าเ็ก็ถือว่าประสบความสำเร็จ” ท่านอ๋องเก้าอมยิ้มมององครักษ์ทั้งสองของตนที่เปียกมะล่อกมะแล่กทั้งยังมายืนเถียงกันเหมือนกับเด็ก พวกเขาวางห่อผ้าที่พกมาลงบนโต๊ะใกล้ๆ
“เ้าก็ไม่เปียกมากนี่ยังนั่งกินข้าวได้ มาเถอะข้าสั่งอาหารเผื่อไว้แล้ว” จอมยุทธ์หงหันไปสั่งให้เสี่ยวเอ้อยกอาหารที่นางสั่งไว้ออกมาให้หมดทุกคนก็นั่งล้อมวงเริ่มรับประทานอาหารร่วมกัน
****************************
421
![[จบ] เธอเป็นผู้รับเหมาอันดับหนึ่งในกาแล็กซี่](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1761101678_99680973.webp)
