ข้าคือท่านย่า วัยเตาะแตะ

     เหนี่ยวเหนี่ยวเองคิดว่าตัวนางร้องเพลงได้ไพเราะเสียงใสก้องกังวาล แต่จริงๆแล้วไม่ใช่นี่น่ะสิช่างน่าสงสานพวกท่านพ่อ ท่านแม่ ท่านป้า ท่านลุง พี่ชาย พี่สะใภ้ หลานชาย หลานสะใภ้ทั้งสามตระกูลเสียจริงๆที่อยู่เป็นเสมือนผู้ชมที่ใกล้ชิดมากกว่าผู้ในตอนนี้ ณ หุบเหวลึกด้านล่างของเมืองเฮยอ้าน 

     ผู้ที่มีผลกระทบจากมลภาวะเสียงของเหนี่ยวเหนี่ยว และพวกเหลนๆ ก็คงจะต้องทนเพื่อทดสอบความยากลำบากกันไปสักระยะหนึ่งก่อนนั่นแหละ จนกว่าพวกนางจะเบื่อเล่นกับดอกราตรีบรรเลง

     ดอกราตรีบรรเลงเป็นสิ่งที่วิเศษอย่างหนึ่งในเมืองเฮยอ้านและของทวีปเฟยเทียน แต่สำหรับเหนี่ยวเหนี่ยเสมือนของเล่นที่ส่งเสียงเพลงขับกล่องออกมาได้เพียงเท่านั้นเอง!!!

     ถ้าผู้คนในทวีปเฟยเทียนรับรู้การนำมาใช้งานของดอกราตรีบรรเลงที่แสนวิเศษนี้ คงจะต้องหากันกลั้นหายใจตายกันหมดเป็นแน่ล่ะ !!

     “โว้…โว้…โย่……ลัน…ล้า….ลา……ท่านผู้ชมทั้งหลายชอบไหมเจ้าคะ ส่งเสียงหน่อย วู้ฮู…”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “..............!!!!”พวกผู้ใหญ่ 

     “วู้…วู้….”เสียงตอบรับจากเหล่าบรรดาพวกเหลนๆของนางที่ส่งเสียงเกรียวกราวตอบกลับมาแทน 

     พวกผู้ใหญ่ก็ได้แต่ทำหน้าฝีนปั้นยิ้มออกมาให้แบบกล้ำกลืนฝืนทนมากจริงๆ !!

     “เสียงเบาไปหรือไม่เจ้าคะ ท่านพ่อ ท่านแม่ ท่านป้า ท่านลุง พี่ชาย พี่สะใภ้ หลานชาย หลานสะใภ้ เหนี่ยวเหนี่ยวจะได้เร่งเสียงขึ้นอีก”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “ไม่….!!!!”เสียงปฎิเสธออกมาอย่างดังจากพวกผู้ใหญ่ทุกๆคนแบบพร้อมเพรียงกัน

     “โอ้…..”เหนี่ยวเหนี่ยว พยักหน้ารับรู้ว่าพวกท่านคงจะได้ยินกันแล้วจริงๆ คงจะพอแล้วสำหรับระดับเสียงเท่านี้

     “งั้นเพลงต่อไปเลยนะเจ้าคะ ข้าแต่งสดๆเลยเช่นกัน…เหลนๆ พร้อมนะ??”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “...............!!!”พวกผู้ใหญ่

     “พร้อมเจ้าค่ะ ท่านย่าเล็ก”เหลนสาวน้อย

     “พร้อมขอรับ ท่านย่าเล็ก”เหลนชาย

     “เริ่มเลย…..ข้ามาจากไหนนนนนนน….จากเมืองงงงหนิงหวงงงงงงเมืองแห่งแสงสว๊างงงงงง…….สว่างเจิดจ้าาาาาาาาาาง…..”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “แสงสว๊าางงงงงงงงง….สว่างงงงงงง…..”เหลนๆประสานเสียงท่านฮุค

     “.............!!!”พวกผู้ใหญ่

     “ข้าอยากบอกเหลือเกินว่า น้องเล็กข้าพอแล้วจริงๆ…!!!”พี่ใหญ่ซือจื่อ

    “ใช่ขอรับพี่ใหญ่ แค่เพลงเดียวก็เพียงพอเหลือจะทนแล้วจริงๆ นี่พวกเราจะต้องฝืนทนฟังพวกนางไปกี่เพลงกันถึงจะพอใจและเลิกร้องเพลงกันเสียงทีเนี่ยขอรับ!!!”พี่รองเหล่าหู่

     “ข้าก็ไม่รู้เช่นกัน…!!!”พี่ใหญ่ซือจื่อ

     “เฮ้อ………..”เสียงทอดถอนหายใจที่ดังออกมาเป็นระยะๆจากพวกผู้ใหญ่ที่เป็นผู้ชมผู้แสนทรมานใต้ก้นหุบเขาแห่งเมืองเฮยอ้าน ณ ตอนนี้

     พวกท่านได้แต่พากันมองหน้าไปมากันเพียงเท่านั้น และต้องทำใจเพียงอย่างเดียวจริงๆ !!

     “ปรบมือตามจังหวะตามข้านะเจ้าคะทุกๆคน…”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “.............!!!”พวกผู้ใหญ่

     “ตามจังหวะ…..!!???”พวกผู้ใหญ่

     “จังหวะแบบไหนกัน…??ที่พวกเราฟังอยู่ตอนนี้มันเป็นจังหวะเหรอ??”พี่รองเหล่าสู่

      “ก็ไม่ได้เป็นจังหวะน่ะสิ ทำตามน้องเล็กไปเถอะถ้าไม่อยากมีปัญหากับนางน่ะ..!!เร็วเข้าพวกเรา..”พี่ใหญ่ซื่อจื่อ

     “แปะ…แปะ…แปะ….”พวกท่านก็ปรบมือไปแบบมั่วๆเช่นกันเพราะจับจังหวะดนตรีของเหนี่ยวเหนี่ยวและพวกเด็กๆไม่ได้จริงๆ !!

     “เก่งมากเลยเจ้าค่ะทุกๆคน ตรงจังหวะของข้ากันเลย..แปะ..แปะ…”เหนี่ยวเหนี่ยวเอ่ยปากชมออกมาอย่างเสียงดังให้พวกผู้ใหญ่

     “.............!!!???”พวกผู้ใหญ่ พวกท่านได้แต่พากันหัวเราะกลบเกลื่อนและพยักหน้าไปให้เหนี่ยวเหนี่ยวด้วย อย่างแบบว่าร่วมด้วยแบบสนุกสนานกับดนตรี และการร้องเพลงของพวกนางกันอย่างเต็มที่จริงๆ !!

     “ถ้าจะร้องตามข้าด้วยก็ได้นะเจ้าคะ..โย่…โย่…”เหนี่ยวเหนี่ยว ออกท่าเต้นวาดลวดลายประหลาดๆอีกครั้ง

     “.............!!!”พวกผู้ใหญ่

     “ไม่เป็นไรจ้ะ เด็กๆ!!”พวกผู้ใหญ่

     แน่นอนว่าพวกท่านพากันส่ายหัวปฎิเสธพร้อมกันอีกด้วย อย่างไม่อยากจะร้องเพลงไปกับพวกนาง!!

     เสียงดังอันโหวกเหวกโวยวายยังไม่จบง่ายๆ ยังมีต่ออีกหลายๆเพลงอย่างต่อเนื่องกันไม่รู้จบ

     ความสงบสุข เรียบง่ายสำหรับตอนนี้ไม่มีอีกแล้วต่างคนต่างก็ต้องหาวิธีให้หูของตัวเองดับไม่ได้ยินเสียงอะไรภายนอกกันอีกต่อไป ถ้าจะพูดว่าพยายามนอนหลับนั้นยิ่งเป็นไปไม่ได้ใหญ่เลย ณ เวลาตอนนี้!!

     “ดีนะที่ไม่ใช่เวลาช่วงที่ปรกติชาวเมืองเฮยอ้านนอนตอนเวลาค่ำคืนใช่หรือไม่??”ท่านพ่อ

     “ก็คงจะใช่ล่ะนะข้าว่า..”ท่านลุงอี้

     “ถ้าพวกเขารู้ว่าใครทำให้เกิดเสียงแปลกประหลาด หนวกหูขนาดนี้ คงจะต้องติดป้ายประกาศติดภาพวาดของพวกนางไว้ห้ามเข้าเมืองเฮยอ้านแห่งนี้เป็นแน่!!”ท่านพ่อ

    “ข้าเชื่ออย่างนั้นเลย เป็นข้านะข้าก็จะทำอย่างแน่นอนเลยล่ะ!!”ท่านลุงฉือ

     “ใช่ๆ…”ทุกๆคนต่างพากันพยักหน้าเห็นด้วยกับท่านพ่อของเหนี่ยวเหนี่ยวจริงๆ ที่นางจะกลายเป็นบุคคลต้องห้ามเข้าผ่านเมืองอย่างเด็ดขาด ถ้าเข้ามาแล้วพากันปั่นป่วนวุ่นวายทั้งเมืองแบบนี้น่ะ

     ไม่ใช่ว่าแค่กลุ่มของพวกท่านเท่านั้นที่เห็นด้วย เหล่าบรรดาสัตว์อสูร ท่านเหล่าเทพเซียนทั้งหลายก็โดนใจกับข้อเสนอแนะนี้เช่นกัน

“ข้าเห็นด้วยกับพ่อของนาง ติดป้ายประกาศพร้อมรูปวาดของนางห้ามเข้าเขตเมืองของข้าที่ข้าคอยดูแลปกป้องอยู่อย่างเด็ดขาด!!”เหล่าเทพเซียนในพื้นที่เมืองอื่นๆ และเขตปกครองที่อื่นๆ 

    “ข้าก็ด้วย ไม่ได้แล้ว ข้าต้องรีบทำป้ายติดประกาศอย่างรวดเร็วที่สุดเลย!!”

 “ข้าก็รอไม่ได้เช่นกัน ไม่ได้การ จะต้องเร่งทำป้ายติดประกาศเอาไว้เยอะๆป้ายใหญ่เพื่อให้ได้เห็นชัดเจน”

     “ทำปิดทั่วทุกประตูเมืองเข้า และออกเลยก็น่าจะดี”

    “แล้วชั้นฟ้าข้าว่าก็จำเป็นเช่นกันนะ เผื่อว่านางจะขึ้นไปเบื้องบนเล่า ไม่ได้ๆ ต้องเตรียมพร้อมทั้งเบื้องล่างและเบื้องบนจะประมาทแม่สาวน้อยคนนี้ไม่ได้เด็ดขาดเลย”

     ความชุลมุนวุ่นวายไปทุกหย่อมหญ้ากับชื่อเสียงอันโด่งดัง ที่พาปั่นป่วนทั้งเมือง ทุกสถานที่ที่เหนี่ยวเหนี่ยวได้เหยียบย่างเข้าไปเล่นเอาเหล่าเทพเซียน สัตว์อสูรพากันหวาดระแวงไปหมดแล้วถึงขนาดจะต้องรีบทำป้ายประกาศติดบุคคลอันเป็นต้องห้ามที่ห้ามผ่านทางอย่างเด็ดขาดกันเลยทีเดียว!!!

      ป้ายติดประกาศบุคคลอันตราย ป้ายติดประกาศบุคคลต้องห้าม แล้วแต่หัวข้อของแต่ละคนที่จะทำป้ายว่าจะใช้หัวข้อว่าอะไรกัน แต่ที่แน่ๆหัวข้อห้ามแต่ละอันผู้ใดเห็นแล้วก็ต้องรู้ว่าเป็นบุคคลที่ห้ามไปยุ่งด้วยอย่างเด็ดขาด ถ้าหลีกหนีไปไกลได้ยิ่งดี!!

 “ไหนๆ ป้ายติดประกาศพวกเจ้าวาดรูปภาพออกมากันหรือยัง จะต้องให้เหมือนตัวจริงนะไม่อย่างนั้นแล้วอาจจะมีการเข้าใจผิดกันได้ เรื่องนี้สำคัญมากๆนะ”

     “รูปติดป้ายประกาศอยู่นี่ นี่ไงเป็นอย่างไรบ้างข้าว่าเหมือนมากๆเลยนะ”ท่านเทพเซียนเขตป่าไร้ฤดู ไร้ห้วงเวลา

     “...................”

     “ทำไมรูปเหล่านี้มีแต่ภาพนอนหลับ?? กับภาพตอนกินเล่า?? ไม่มีภาพปรกติกันหรืออย่างไรเนี่ยฮะ??”ท่านเทพเซียนเมืองเฮยอ้าน

     “แหมท่านผู้ปกครองดินแดนแห่งเมืองเฮยอ้าน ทำอย่างกับเจ้าไม่เคยสังเกตแม่นางน้อยหวังเหนี่ยวเหนี่ยวเสียอย่างนั้นแหละ??? ท่านเห็นอะไรบ้างเวลาเจอนางในนิมิตน่ะฮะ??”ท่านเทพเซียนองค์หนึ่ง

     “นางจะชอบนอนหลับบ่อยๆและนานมาก!!”

     “ก็นี่ไงภาพวาดตอนนอนหลับน่ะ มันผิดตรงไหนกัน??”

     “...............!!!”

     “และเห็นอะไรอีก เวลาเจอแม่นางน้อยคนนี้??”

     “เห็นนางเป็นตัวตะกละน้อย ที่กินอาหาร และกินขนมของว่างบ่อยมากเรียกได้ว่ากินทั้งวันเลยจริงๆ!!”ท่านเทพเซียนเมืองเซี่ยเฉิง

     “อ๊ะ…เห็นไหมแล้วข้าทำภาพเหมือนจริงของนางผิดจากตัวจริงไหมเล่าเนี่ย???ดูสิ นี่ก็ภาพตอนนางกินน่ะ”เทพเซียนเมืองเฟิงฟู่

    “..........!!”

     เหล่าบรรดาเทพเซียนทั้งหลายจากเขตแดนต่างๆ ที่อยู่รวมกันบ้างและอยู่ในเขตเมืองและเขตดินแดนของตัวเองบ้าง ต่างก็พากันร่วมด้วยช่วยกันทำป้ายติดประกาศบุคคลต้องห้ามเข้าเมืองแดนของพวกเขา ต่างกำลังถกเถียงถึงภาพวาดเหมือนจริงของแม่นางน้อยหวังเหนี่ยวเหนี่ยวกันอย่างไม่ยอมกัน

     ไหนจะประโยคติดประกาศบนหัวข้อที่จะต้องระบุว่าบุคคลต้องห้ามนี้ ห้ามเพราะเหตุใด??และอันตรายเพระาเหตุใดกัน??ซึ่งบอกได้เลยว่าทุกหัวข้อมันก็ตรงกับแม่นางน้อยทั้งหมดแต่เลือกได้เพียงแค่หัวข้อประกาศหัวข้อเดียวต่อแผ่นเพียงเท่านั้น 

     “รูปภาพวาดเลือกไม่ได้ก็ติดมันไปเยอะๆหลายๆรูปภาพกันไปเลยละกัน บนใบประกาศที่มีน่ะ”เทพเซียนองค์อื่นๆ

     “อ้า….ความคิดของท่านดีมาก ติดภาพวาดแม่นางน้อยหวังเหนี่ยวเหนี่ยวไปเยอะๆเลยนะ”เทพเซียนองค์อื่นๆ

     “เขตดินแดนของข้าขอเยอะหน่อยนะ ข้าจะติดแบบถี่ๆหน่อยจะได้ไม่ผิดพลาด เผื่อว่าผู้ใดเดินก้าวข้ามผ่านไปแล้วจะไม่เห็นหรือตัวบุคคลต้องห้ามเองก็อาจจะไม่เห็นก็ได้”

     “จริงๆ เขตแดนที่ข้าคุ้มครองอยู่ก็ขอเยอะๆเช่นกันนะ แต่ว่าเถอะ จะทำอย่างไรกับการเดินทางบนท้องฟ้าเล่า แม่นางน้อยหวังเหนี่ยวเหนี่ยวนางมักจะใช้สัตว์อสูรวิเศษของนางบินเสียมากกว่าเดินเท้านะ!!”

     “โอ้…จริงด้วย!!!”

     ทีนี้ก็เป็นปัญหาใหญ่อีกครั้งในเมื่อจะติดป้ายประกาศบุคคลต้องห้ามกันแล้ว แต่ก็ลืมนึกไปว่าติดแต่พื้นดินด้านล่างแน่นอนว่าถ้าแม่นางน้อยหวังเหนี่ยวเหนี่ยวใช้การเดินโดนบินผ่านท้องฟ้านางย่อมไม่มีทางเห็นเป็นแน่นอนเลยทีเดียวล่ะ

     “ทำอย่างไรดี ทำอย่างไรดี ติดประกาศบนท้องฟ้างั้นเหรอ??”

     “อ้อ…ข้ารู้แล้วว่าจะทำอย่างไรดี ก่อนอื่นพวกเราคงจะต้องทำหนังสือร้องเรียนหรือหนังสือร้องขอแบบเร่งด่วนสู่ท่านเทพปกครองบนชั้นเซียนสูงสุด อนุญาตให้พวกเราใช้ม่านพลังจากเทพเซียนบริเวณโดยรอบพื้นที่ที่ติดป้ายประกาศเสียก่อนนะ”เทพเซียนองค์อื่นๆ

     “ความคิดของท่านเทพเซียนเมืองเซี่ยเฉิงเยี่ยมมากแบบนี้ก็จะเร็วขึ้นพวกเราสามารถที่จะปลดปล่อยพลังเทพเซียนคงค้างไว้ในเขตดินแดนมนุษย์ได้โดยไม่ผิดกฎอันใด ใช่ๆ”เทพเซียนเมืองเฟิงฟู่

 แน่นอนว่ากฎระหว่างโลกมนุษย์ และชั้นฟ้าบนสวรรค์ที่เหล่าบรรดาเทพเซียนอาศัยอยู่นั้นต่างก็มีกฎระหว่างกันเพื่อความสงบสุข ที่จะไม่รบกวนหรือรังแกซึ่งกันและกันหรือรังแกผู้ที่มีพลังธาตุอ่อนแอกว่า 

     นั่นก็คือการใช้พลังของเหล่าบรรดาเทพเซียนจะปรากฎบนผืนแผ่นดินที่มนุษย์อาศัยอยู่ไม่ได้โดยเด็ดขาด นอกเสียจากว่าจะมีเหตุจำเป็นจริงๆที่จะต้องใช้พลังเทพเซียนออกมา เช่นการปกป้องและช่วยลูกเหล่ามนุษย์ที่โดนเหล่ามารทั้งร้ายมาทำร้ายเป็นต้น

     ดังนั้นงานนี้ที่เหล่าเทพเซียนบนชั้นสวรรค์เบื้องบน หรือแม้แต่สัตว์อสูรเบื้องล่างที่มีระดับพลังชั้นสูงต่างก็ต้องเตรียมตัวให้พร้อมและไม่ทำผิดกฎกติการะหว่างสามชั้นโลกที่มีจารึกกันเอาไว้ตั้งแต่บรรพกาลที่ผ่านมาไม่รู้กี่หมื่นปี กี่แสนปี กี่ล้านปีก็ตามที 

     เมืองมนุษย์ สวรรค์ชั้นฟ้าที่เหล่าเทพเซียนอยู่ เมืองวิญญาณ เป็นต้น ต่างก็ต้องปฎิบัติตามกฎที่ลงจารึกไว้ที่แผ่นศิลาจารึกระหว่างดินแดนของกันและกัน

    แม่ตัวต้นเรื่องก็ไม่ได้รับรู้เรื่องราวใดๆทั้งสิ้นว่าตอนนี้ทำให้ ดินแดนทั้งสามต่างพากันวุ่นวายไปหมดแล้ว!!

     “พวกเราตั้งที่พักแรมตรงด้านล่างหุบเหวนี้กันดีกว่าไหมเจ้าคะท่านพ่อ ท่านแม่ ท่านลุง ท่านป้า พี่ชาย พี่สะใภ้ หลานชาย หลานสะใภ้ จะได้จัดงานเลี้ยงกันต่อเลยเจ้าค่ะ”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “ดีเจ้าค่ะ ท่านย่าเล็ก”เหลนสาวน้อย

     “ดีขอรับ ท่านย่าเล็ก”เหลนชาย

     “พวกเราเห็นด้วยเป็นอย่างมากเลยเจ้าค่ะ ถ้าจะย้ายที่พักชั่วคราวมาไว้ที่นี่กัน”เหลนสาวสี่ทู่จึ

     สายตาอ้อนวอนของเหล่าบรรดาเด็กๆส่งมากดดันเหล่าพวกผู้ใหญ่กันแล้วในตอนนี้

     “..............!!!”พวกผู้ใหญ่ ที่ได้ยินว่าจะต้องมีงานเลี้ยงต่อนี่ก็หมายความว่างานเลี้ยงยังไม่เลิกราใช่หรือไม่กัน?? ยังคงจะต้องฟังเสียงบรรเลงเพลงจังหวะเพี้ยนๆ เสียงร้องแหลมๆ เพี้ยนๆจากเหนี่ยวเหนี่ยวและพวกเด็กๆกันต่ออีก!!

************

     คิดว่าติดป้ายประกาศบุคคลต้องห้ามเข้าเขตแดนแต่ละพื้นที่ในทวีปเฟยเทียนแล้วจะได้ผลกันหรือเจ้าคะ?? แน่นอนว่าย่อมไม่มีผลต่อแม่นางน้อยหวังเหนี่ยวเหนี่ยวอย่างแน่นอน