หนึ่งพฤกษาหมื่นกระบี่ (一木化万剑 - Yī Mù Huà Wàn Jiàn)

ตอนที่ 142: สองเงาในหุบเขาเร้น และบทสนทนาที่เริ่มต้น 

ณ สันเขามังกรหลับ (Sleeping Dragon Ridge) บรรยากาศยังคงอึดอัดและเย็นเยียบ ไอพลังงานสีดำอมม่วง (紫黑能量) ที่พวยพุ่งออกมาจาก "รอยแยกมิติ" (空间裂缝) ขนาดมหึมาเบื้องหน้า สั่นไหวอย่างไม่มั่นคง ราวกับบาดแผลที่เปิดอ้าอยู่บนผืนฟ้า เสียงคำรามต่ำๆ ที่ดังเล็ดลอดออกมาเป็นระยะนั้น แฝงไว้ด้วยพลังอำนาจอันน่าสะพรึงกลัว

เจี้ยนหลิน (剑林) ยืนอยู่ไม่ไกลจากคณะของศิษย์พี่หญิงเยว่ชิงหลิง (月清灵) มากนัก หลังจากที่เขาตัดสินใจติดตามมาอย่างเปิดเผยเมื่อครู่ บรรยากาศระหว่างเขากับกลุ่มศิษย์ตำหนักในยังคงเต็มไปด้วยความคลุมเครือและความไม่ไว้วางใจ เหล่าศิษย์น้องตำหนักในทั้งสี่คน ซึ่งล้วนมีพลังปราณอยู่ในระดับหลอมรวมลมปราณขั้นสมบูรณ์ (凝气境大圆满) ต่างยืนล้อมรอบศิษย์พี่หญิงของตนเป็นกระบวนท่าป้องกัน สายตาของพวกเขาจับจ้องไปยังรอยแยกมิติด้วยความตื่นตัวสูงสุด แต่ก็ยังคงเหลือบมองมายังเจี้ยนหลินเป็นระยะด้วยแววตาที่แฝงความสงสัยและไม่เป็นมิตรนัก

เจี้ยนหลินเองก็มิได้ลดละความระมัดระวัง เขากวาดตามองรอยแยกมิตินั้นด้วยแววตาที่ครุ่นคิด สัมผัสได้ถึงพลังงานที่ "ปั่นป่วน" และ "ไม่มั่นคง" อย่างยิ่งยวด มันเป็นพลังงานที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อน และให้ความรู้สึกที่ "อันตราย" อย่างแท้จริง

เยว่ชิงหลิงยังคงยืนสงบนิ่ง ดวงตาสีไพลินอันเย็นชาของนางจับจ้องไปยังรอยแยกมิตินั้นอย่างไม่วางตา ราวกับกำลังประเมินหรือค้นหาบางสิ่งบางอย่าง นางมิได้แสดงอาการตื่นตระหนกหรือหวาดกลัวออกมาแม้แต่น้อย มีเพียงประกายแสงคมกล้าที่วูบผ่านในแววตาเป็นครั้งคราวเท่านั้นที่บ่งบอกถึงความตื่นตัวภายใน

ครู่ต่อมา นางจึงค่อยๆ หันมามองยังเจี้ยนหลินที่ยืนอยู่ห่างออกไปเล็กน้อย

"เจ้า...ยังคงอยู่นี่รึ " น้ำเสียงของนางราบเรียบเช่นเคย แต่ก็แฝงไว้ด้วยความประหลาดใจเล็กน้อยที่เด็กหนุ่มศิษย์นอกผู้นี้ยังคงกล้าที่จะติดตามมาจนถึงสถานที่อันตรายเช่นนี้

เจี้ยนหลินประสานมือคารวะ "ศิษย์พี่หญิงเยว่...ในเมื่อข้าได้ล่วงรู้ถึงการมีอยู่ของรอยแยกมิติประหลาดนี้แล้ว การจะหันหลังกลับไปโดยมิได้ทำความเข้าใจอันใดเลย ย่อมมิใช่วิสัยของผู้ที่ปรารถนาจะก้าวเดินบนเส้นทางแห่งการบำเพ็ญเพียร" เขากล่าวด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นแต่ก็ยังคงความสุภาพ "อีกประการหนึ่ง...ข้าเชื่อว่าการอยู่ร่วมกับผู้ที่แข็งแกร่งกว่า ย่อมมีโอกาสรอดชีวิตมากกว่าการเผชิญหน้ากับสิ่งที่ไม่รู้จักตามลำพัง"

เหล่าศิษย์น้องของเยว่ชิงหลิงบางคนขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำตอบของเจี้ยนหลิน พวกเขายังคงมองว่าเจี้ยนหลินเป็นเพียงศิษย์นอกที่ "บังเอิญ" เข้ามาพัวพันกับเรื่องนี้

เยว่ชิงหลิงมองเจี้ยนหลินนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง แววตาของนางยังคงยากจะหยั่งถึง "ความปรารถนาที่จะแข็งแกร่งขึ้นเป็นสิ่งที่ดี...แต่บางครั้งความอยากรู้ที่มากเกินไปก็อาจจะนำพาหายนะมาสู่ตนเองได้เช่นกัน" นางกล่าวเสียงเรียบ "เจ้าแน่ใจแล้วหรือว่าพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับสิ่งที่อาจจะออกมาจากรอยแยกนั่น?"

ยังมิทันที่เจี้ยนหลินจะได้ตอบคำถามนั้น!

"ฟุ่บ! ฟุ่บ! ซ่าาาา!"

ไอพลังงานสีดำอมม่วงที่พวยพุ่งออกมาจากรอยแยกมิติ พลัน "ปะทุ" รุนแรงขึ้น! "หนวดระยางค์พลังงาน" (能量触手) สีดำทมิฬหลายสิบเส้นพุ่งทะลวงออกมาจากใจกลางรอยแยกด้วยความเร็วสูงราวกับอสรพิษร้าย! ปลายหนวดระยางค์นั้นแหลมคมและสั่นไหวอย่างน่าสะพรึงกลัว มันพุ่งเข้าโจมตีกลุ่มของเยว่ชิงหลิงและเจี้ยนหลินที่ยืนอยู่ใกล้ที่สุดทันที!

"ระวัง!" เยว่ชิงหลิงตวาดลั่น! นางตวัดกระบี่สีเงินในมือออกไปอย่างรวดเร็ว! "เพลงกระบี่วายุเมฆา – เมฆาตัดวายุ!" คมกระบี่ของนางสร้างเป็นคลื่นพลังงานลมอันเฉียบคมหลายสาย พุ่งเข้าปะทะกับหนวดระยางค์ที่ใกล้ที่สุดจนมันขาดสะบั้น!

เหล่าศิษย์น้องของนางก็รีบโคจรพลังเข้าต่อต้านอย่างสุดกำลัง! เสียงระเบิดและเสียงปะทะดังขึ้นเป็นระยะ! หนวดระยางค์พลังงานเหล่านั้นมิเพียงแต่รวดเร็วและทรงพลัง แต่ยังแฝงไว้ด้วยไอพลังที่ "กัดกร่อน" และ "รบกวน" การไหลเวียนของพลังปราณ!

เจี้ยนหลินเองก็มิได้นิ่งดูดาย! แม้เขาจะพยายามหลีกเลี่ยงการปะทะโดยไม่จำเป็น แต่เมื่อ "ลูกหลง" จากการโจมตีของหนวดระยางค์เส้นหนึ่งพุ่งตรงเข้ามาหาเขา เขาก็จำเป็นต้อง "ป้องกันตัว"!

"ก้าวพริ้วเยี่ยงเมฆา" (云蹤步) ถูกใช้ออกมาในทันที! ร่างของเขาพลันเลือนหายไปจากจุดเดิม ปรากฏขึ้นอีกครั้งห่างออกไปเล็กน้อย หลบหลีกหนวดระยางค์นั้นได้อย่างหวุดหวิด! พร้อมกันนั้น เขาก็ก่อรูป "กระบี่ไม้ธรรมดา" (普通木剑) ขึ้นในมือขวาอย่างรวดเร็ว ปลายกระบี่ไม้ตวัดออกไปเป็นเพลงกระบี่ "เมฆาไหล" (流云剑法) ที่เน้นความต่อเนื่องและปัดป้อง!

"เคร้ง!"

กระบี่ไม้ของเขาปะทะเข้ากับหนวดระยางค์อีกเส้นที่ตามมาสมทบ! แรงปะทะทำให้แขนของเขาชาหนึบ! กระบี่ไม้ธรรมดาปรากฏรอยร้าวเล็กน้อย แต่มันก็ช่วย "เบี่ยงเบน" ทิศทางของหนวดระยางค์นั้นออกไปได้!

‘พลังของมันแข็งแกร่งกว่าที่คิด! และดูเหมือนว่ามันจะมิได้มีเพียงเท่านี้!’ เจี้ยนหลินคิดในใจอย่างตื่นตัว เขาสังเกตเห็นว่าหนวดระยางค์พลังงานที่ถูกทำลายไปนั้น กำลัง "ก่อตัว" ขึ้นใหม่จากไอพลังงานสีดำอมม่วงที่เล็ดลอดออกมาจากรอยแยกมิติอย่างรวดเร็ว! ราวกับว่ามัน "ไม่มีวันหมดสิ้น"!

"ศิษย์พี่หญิง! หนวดระยางค์พวกนี้มันฟื้นตัวได้!" ศิษย์น้องชายร่างสูงใหญ่ร้องเตือน หลังจากที่เขาเพิ่งจะฟาดฟันหนวดระยางค์เส้นหนึ่งจนขาด แต่แล้วมันก็กลับงอกขึ้นมาใหม่ในพริบตา!

เยว่ชิงหลิงขมวดคิ้วแน่นขึ้นไปอีก นางตวัดกระบี่ในมืออย่างต่อเนื่อง ทำลายหนวดระยางค์ที่พุ่งเข้ามาหาตนเองและเหล่าศิษย์น้องอย่างไม่หยุดหย่อน แต่จำนวนของมันก็มากเกินไป และการฟื้นตัวของมันก็รวดเร็วจนน่ารำคาญ!

"เราต้องหาทางเข้าไปใกล้รอยแยกนั่น! บางทีต้นตอของมันอาจจะอยู่ที่นั่น!" เยว่ชิงหลิงตัดสินใจอย่างรวดเร็ว "ศิษย์น้องทั้งหลาย! ตามข้ามา! พยายามทำลายหนวดระยางค์ที่ขวางทางให้ได้มากที่สุด!"

กล่าวจบ นางก็ทะยานร่างมุ่งหน้าเข้าหารอยแยกมิติทันที! เหล่าศิษย์น้องของนางแม้จะยังคงหวาดหวั่น แต่ก็รีบโคจรพลังตามไปติดๆ!

เจี้ยนหลินมองตามคณะของเยว่ชิงหลิงไปด้วยแววตาที่ครุ่นคิด เขาสัมผัสได้ถึง "การนำทางภายใน" ที่เริ่มจะ "ตอบสนอง" อย่างรุนแรงยิ่งขึ้นเมื่อเข้าใกล้รอยแยกมิตินั้น! และในขณะเดียวกัน สัญชาตญาณก็บอกเขาว่าการปล่อยให้คณะของเยว่ชิงหลิงเข้าไปเผชิญหน้ากับสิ่งที่อยู่ภายในรอยแยกนั้นตามลำพัง อาจจะไม่ใช่ทางเลือกที่ดีที่สุดสำหรับ "เป้าหมาย" บางอย่างที่เขาก็ยังไม่เข้าใจเช่นกัน

‘การนิ่งดูดายอยู่ตรงนี้ คงมิใช่ทางเลือกของผู้ที่ปรารถนาจะแข็งแกร่งขึ้น...อีกทั้ง...บางทีข้าอาจจะ "เรียนรู้" หรือ "ค้นพบ" บางสิ่งบางอย่างที่สำคัญจากการเผชิญหน้าครั้งนี้ก็ได้’

เขากระชับกระบี่ไม้ในมือแน่น ดวงตาฉายประกายเด็ดเดี่ยว ก่อนจะทะยานร่างตามกลุ่มของเยว่ชิงหลิงเข้าไปในวงล้อมของหนวดระยางค์พลังงานที่กำลังอาละวาดอย่างบ้าคลั่ง!

ในขณะนั้นเอง "ขาวน้อย" (小白) ที่ซุกอยู่ในอกเสื้อของเจี้ยนหลิน ก็พลันโผล่หัวเล็กๆ ออกมา มันมองไปยังรอยแยกมิตินั้นด้วยดวงตากลมโต ก่อนจะส่งเสียง "คิกๆ" แหลมเล็กออกมาอย่าง "ตื่นเต้น" และ "กระตือรือร้น" เป็นพิเศษ! ราวกับว่ามัน "รับรู้" หรือ "ปรารถนา" ใน "บางสิ่งบางอย่าง" ที่อยู่เบื้องหลังรอยแยกมิตินั้นอย่างแรงกล้า!

การตัดสินใจเข้าร่วมวงต่อสู้ของเจี้ยนหลิน และปฏิกิริยาที่แปลกประหลาดของ "ขาวน้อย" นั้น มิได้รอดพ้นจากสายตาอันเฉียบคมของเยว่ชิงหลิงไปได้...

(จบตอนที่ 142 )