“ครับ/ค่ะ”เสียงเด็กที่อยู่ในห้องต่างรับคำพร้อมกันทันทีพวกเขาไม่เหมือนเด็กสามคนนั้นที่เพิ่งเข้ามาไม่กี่วันก็เอาแต่ก่อเื่แล้ว
ตังหยางกวาดสายตามองเด็กในห้องเรียนที่เหลืออยู่ประมาณสิบกว่าคนก็เห็นว่าพวกเขาดูจะตั้งใจเรียนจริงจึงพยักหน้าอย่างพอใจแล้วสอนเื่การเมืองต่อ
หลังจบชั่วโมงของตังหยางก็มีอาจารย์ฝูฉีสาวสวยของสถาบันเดินเข้ามาในห้องเพื่อสอนวิชาภาษาจีนทันทีเพ่ยหยูคิดไม่ถึงว่าอาจารย์จะสวยมากถึงขนาดนี้เธออดยิ้มบางออกมาไม่ได้เมื่อมีอาหารตาสวยๆ ให้ดูก่อนเรียน
ชั่วโมงภาษาจีนของอาจารย์ฝูฉีไม่มีใครกล้าส่งเสียงดังอีกเด็กทั้งสามที่ถูกให้ออกไปยืนกลางแดดนานนับชั่วโมงเองก็เงียบกริบไปเช่นกันพวกเขาไม่กล้าท้าทายกฎระเบียบของสถาบันแห่งนี้อีกต่อไปหลังจากถูกลงโทษติดๆ กันโดยที่เพิ่งเข้ามาแค่ไม่กี่วัน
หลังจากฝูฉีสอนเสร็จอาจารย์ไฉปังก็เข้ามาสอนวิชาคณิตศาสตร์ต่อทันทีอีกเพียงแค่ชั่วโมงเดีียวเท่านั้นก็จะถึงเวลาพักกลางวันแล้วเด็ก ๆ ในห้องจึงตั้งใจเรียนกันเป็พิเศษพวกเขาต่างรู้ดีว่าหลังมื้ออาหารจะได้นอนพักผ่อนก่อนเข้าร่วมกิจกรรมยามบ่ายต่อจึงไม่มีใครกล้าทำอะไรขัดกับกฎระเบียบของสถาบัน
เพ่ยหยูใช้ชีวิตตามตารางของสถาบันอย่างเคร่งครัดจนกระทั่งถึงปี1980ที่สถาบันก็เกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่เพราะสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเอกชนและตามหมู่บ้านถูกปิดตัวลงเป็จำนวนมากตามนโยบายใหม่ของท่านผู้นำคนใหม่ทำให้สถาบันจำเป็ต้องรับเด็กเข้ามาอยู่เป็จำนวนมากจนเกิดเื่วุ่นวายขึ้นบ่อยๆยังดีที่จูข่ายหนิงจัดการโดยขอเ้าหน้าที่เพิ่มเข้ามาในสถาบันอีกมากกว่าสามสิบคนรวมทั้งยังขอกำลังทหารจากหน่วยงานกลางมาช่วยสอนกฎระเบียบและให้ช่วยควบคุมความประพฤติของเด็กที่เข้ามาใหม่ซึ่งมีนิสัยก้าวร้าวดื้อรั้นมากกว่าเด็กรุ่นก่อนที่เข้ามาอยู่ในสถาบันั้แ่แรก
เพ่ยหยูที่อายุสิบขวบแล้วยังเกือบถูกกลุ่มเด็กเกเรวัยเดียวกันอย่างไห่เฉียวรังแกอยู่หลายครั้งดีที่พวกไป่หลิวคอยดูแลอยู่จึงทำให้เธอรอดตัวมาได้ตลอดทั้งที่กลุ่มไห่เฉียวซึ่งมีหลูหลีมู่จีฟานเฉิงและเทียนป้าถูกลงโทษอย่างหนักหลายครั้งก็ไม่เคยจำกันสักที
วันนี้ก็ไม่ต่างจากทุกวันที่เพ่ยหยูถูกไห่เฉียวหาเื่ระหว่างทานข้าวกลางวันในใจของเพ่ยหยูเริ่มเอือมระอากับกลุ่มของไห่เฉียวมากแล้วเพียงแต่เธออดทนเพราะไม่อยากให้มีเื่ราวใหญ่โตแต่วันนี้ไห่เฉียวถึงกับแย่งถาดอาหารและเขวี้ยงลงพื้นทำให้เพ่ยหยูไม่มีข้าวกลางวันกินเหมือนคนอื่น
เพี๊ยะ!!!พลั่ก!ตุ้บ!
“กรี๊ด!!!นังสารเลวแกกล้าทำร้ายฉันเหรอฮะ!!”ไห่เฉียวที่ถูกตบและถีบลงไปนอนดิ้นเร่าๆ อยู่ใกล้โต๊ะกินข้าวที่ประจำของกลุ่มเพ่ยหยู
“ใครใช้ให้เธอมาทำลายอาหารกลางวันของฉันล่ะ!เธอรู้ไหมว่ากว่าจะได้ข้าวแต่ละเม็ดมามันลำบากขนาดไหน”เพ่ยหยูตะคอกกลับเสียงดังอย่างโมโหเธออุตส่าห์อดทนการรังควานของไห่เฉียวมาได้นานหลายเดือนแล้วแต่วันนี้เพ่ยหยูสุดจะทนแล้วจริงๆ
“เกิดอะไรขึ้น!!!”จูข่ายหนิงวันนี้คิดจะเดินมาดูเด็กๆที่รับมาจากที่อื่นพอดีเห็นคนมุงกันอยู่ก็รีบเดินแหวกทางเข้ามาดูและเอ่ยขึ้นเสียงดัง
“นังเพ่ยหยูมันตบกับถีบหนูค่ะท่านผอ.ฮือ...”ไห่เฉียวแสร้งฟ้องร้องก่อนเพื่อขอความเห็นใจ
“คุณป้าคะไห่เฉียวแย่งถาดอาหารหนูแล้วเขวี้ยงลงพื้นค่ะข้าวแต่ละเม็ดกว่าเราจะได้มากินมันไม่ใช่วันสองวันจะหามาได้หนูเสียดายอาหารของหนูค่ะ”เพ่ยหยูหันไปค้อมหัวคำนับจูข่ายหนิงก่อนแล้วจึงเอ่ยขึ้นมาหลายปีที่อยู่ในสถาบันเพ่ยหยูยังคงติดเรียกจูข่ายหนิงว่าคุณป้ามาตลอดจนคนอื่นๆ เองก็นึกว่าเธอเป็หลานสาวผอ.จริงๆซึ่งเื่นี้จูข่ายหนิงก็ไม่ได้ห้ามเพ่ยหยูเพราะเธอเองก็รู้พฤติกรรมของเพ่ยหยูดีอยู่แล้วจูข่ายหนิงยังนึกชื่นชมเพ่ยหยูที่เป็เด็กดีมาตลอดั้แ่ก้าวเท้าเข้ามาอยู่ที่นี่
“เ้าหน้าที่!!!จับไห่เฉียวกับพวกไปขังเดี่ยวและงดอาหารสามวัน”จูข่ายหนิงพอรู้ความจริงก็ยิ่งโกรธไห่เฉียวกับเพื่อนในกลุ่มของเธอจนลงโทษสถานหนักเื่อาหารเป็เื่สำคัญของประเทศแต่เด็กพวกนี้กลับกล้าทำลายอาหารที่หายากเย็นของสถาบันเพราะความอิจฉาเพียงเล็กน้อยแบบนี้แล้วจะไม่ให้จูข่ายหนิงลงโทษอย่างหนักได้อย่างไร
“ผอ.ลำเอียงเกินไปแล้วนะคะ!พวกหนูไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย”มู่จีที่ติดหางเลขไปด้วยอดเอ่ยขึ้นเสียงดังไม่ได้เธอแค่อยู่กลุ่มเดียวกับไห่เฉียวแค่นั้นเองนะ
“ฮึ!อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ว่าพวกเธอก่อเื่อะไรเอาไว้บ้างั้แ่เข้ามาอยู่ที่นี่หากหลังการลงโทษครั้งนี้พวกเธอยังก่อเื่อีกก็เตรียมถูกส่งตัวไปสถานดัดสันดานได้เลยฉันรับรองว่าพวกเธอจะไม่ได้อยู่สบายเหมือนที่นี่หรอกนะ”จูข่ายหนิงกล่าวด้วยสีหน้าเ็าเธอกวาดตามองไปยังกลุ่มของไห่เฉียวทั้งห้าคนอย่างนึกรังเกียจจูข่ายหนิงเองก็ไม่คิดว่าพอรับคนเข้ามามากขึ้นจะเกิดเื่ในสถาบันที่เธอดูแลอยู่แทบไม่เว้นแต่ละวัน
“ไม่ยุติธรรมเลยสักนิด!ผอ.เข้าข้างนังเพ่ยหยูสินะครับไม่ใช่ว่ามันเป็ลูกสาวนอกสมรสของผอ.หรอกนะถึงได้เข้าข้างมันขนาดนี้”เทียนป้าจอมปากแจ๋วเถียงเสียงดังขึ้นมาอีกคน
“ฮ่า ฮ่าั้แ่ฉันทำงานมานี่เป็ครั้งแรกที่มีคนกล้าดูถูกการทำงานของฉันเพิ่มโทษพวกเขาเข้าไปอีกสามวันรีบพาตัวพวกเขาไปให้พ้นหน้าฉัน!!”จูข่ายหนิงหัวเราะเสียงเย็นออกมา
เจ้าหน้าที่ทหารและทหารบ้านรีบเข้ามาจับตัวพวกไห่เฉียวไปลงโทษตามคำสั่งทันทีพวกเขาเองก็ไม่คิดว่าอยู่ๆ ผอ.จะลงโทษหนักมากถึงขั้นนี้นับว่าเป็ครั้งแรกั้แ่จูข่ายหนิงดูแลสถาบันมาที่เธอลงโทษถึงขั้นอดข้าวห้าวันแบบนี้
“ขอบคุณคุณป้ามากนะคะที่ให้ความเป็ธรรมกับหนู”เพ่ยหยูไม่ลืมมารยาทเธอรีบหันไปค้อมหัวคำนับอย่างนอบน้อมทันทีที่เห็นคนที่รังควานเธอมาตลอดถูกลากออกไปแล้ว
“ไม่เป็ไรเป็ฉันที่ควบคุมเด็กพวกนี้หละหลวมเกินไปเธอไปเอาอาหารจากถาดใหม่มากินเถอะนะได้ข่าวว่าการสอบครั้งก่อนเธอก็ได้คะแนนเต็มอีกแล้วใช่ไหมตั้งใจเรียนนะ”จูข่ายหนิงพยักหน้ารับคำของเพ่ยหยูเธอเองก็ไม่คิดว่าเด็กคนนี้จะเติบโตขึ้นมาแล้วสวยและสูงขึ้นทุกวันจนดูเหมือนเพ่ยหยูอายุสิบสี่สิบห้าเลยทีเดียวจูข่ายหนิงคิดว่าเพราะความโดดเด่นทางการเรียนและคำชมจากรุ่นพี่รุ่นน้องที่เพ่ยหยูได้รับบ่อยๆน่าจะทำให้กลุ่มไห่เฉียวที่เข้ามาไม่นานคอยอิจฉาจนมาหาเื่เพ่ยหยูตลอดนี่ก็เป็ครั้งแรกเหมือนกันที่เธอเห็นเพ่ยหยูลงมือกับไห่เฉียวเธอได้แต่คิดว่าเพ่ยหยูสามารถนำท่าทางการออกกำลังกายมาใช้เป็วิชาการต่อสู้ได้ไม่เลวเลยทีเดียวน้อยนักที่จะมีเด็กผู้หญิงทำได้อย่างเพ่ยหยู
“หนูจะตั้งใจเรียนค่ะขอโทษด้วยนะคะที่ก่อเื่ในวันนี้”เพ่ยหยูยังคงกล่าวด้วยสีหน้าไม่สู้ดี
“ไม่เป็ไรเธออดทนมานานหลายเดือนได้ก็เก่งมากแล้วล่ะ”จูข่ายหนิงส่ายหัวว่าไม่เป็ไรจริงๆหากเป็เด็กคนอื่นคงต่อยตีกันไปั้แ่สองสามครั้งแรกที่ถูกรังแกแล้ว
2K
