แรกแย้มวังบุปผา (NC)

        โม่ซีกัดริมฝีปากนาง พลิกตัวลุกจากเตียงและกระแทกประตูจากไป

        ฉีซียังคงจำเหตุการณ์เมื่อคืนนี้ได้ ความโหดร้ายของโม่ซียามโกรธ ทำให้นางไม่ได้นอนทั้งคืน

        จนกระทั่งรุ่งสางโม่ซีจึงกลับมาที่ตำหนัก นั่งอยู่ในมุมมืด มองนางอย่างเงียบงัน นางที่เพิ่งจะนอนลงบนเตียงรู้สึกกลัวจนต้องขดตัวอยู่ในมุมหนึ่ง และไม่รู้ว่าผล็อยหลับไปตอนไหน

        ฉีซีพลิกตัวอย่างระมัดระวัง โดยกลัวว่าจะรบกวนโม่ซี ทว่าข้างกายนางกลับว่างเปล่า มีเพียงรอยเลือดสีเข้มเสียดแทงสายตา

        นางกัดฟัน เบือนหน้าหนีไม่อยากมอง

        แม้ว่านางจะไม่ได้มอง ทว่าก็ไม่สามารถเพิกเฉยต่อความตึงผิวที่เกิดจากคราบน้ำรักขาวขุ่นระหว่างขาของนางได้ แม้ว่าเขาจะไม่ได้อยู่ข้างกายนาง เขายังคงแสดงพลังเพื่อย้ำเตือนว่าการมีอยู่ของเขาไม่ควรถูกมองข้าม

        ช่างอัปยศ

        ฉีซีทิ้งตัวลงบนเตียงอีกครั้งและมุดหน้าซุกหมอนนุ่มโดยไม่ต้องการเผชิญกับความเป็นจริง ทว่าหมอนนุ่มกลับมีกลิ่นหอมของโม่ซี ทำให้นางรีบลุกขึ้นเขวี้ยงหมอนนุ่มลงบนพื้น รู้สึกทั้งอับอายทั้งโกรธ ขอบตาแดงก่ำ

        ด้านนอกตำหนักมีเสื้อผ้าเสียดสีกัน สาวใช้สังเกตเห็นการเคลื่อนไหวของนางจึงเอ่ยถามเสียงเบา “แม่นางซู ตื่นแล้วหรือ?”

        ฉีซีไม่ตอบสนอง ทว่าสาวใช้กลับทยอยเดินเข้ามา

        นางรีบใช้ผ้าห่มผ้าปกปิดรอยเลือด ทว่าสาวใช้ยังคงสังเกตเห็น ฉีซีมองพวกนางทำงานอย่างคล่องแคล่วด้วยความอับอาย เปลี่ยนเป็นผ้าปูที่นอนสะอาดอย่างรวดเร็ว ราวกับเคยชินกับภาพแบบนี้แล้ว

        ฉีซีรู้สึกอับอายมากจึงหลุบตาลงไม่มองอีก ไม่อยากรู้ว่าผ้าปูที่นอนเปื้อนเลือดพรหมจรรย์ของนางถูกสาวใช้นำไปที่ไหน นางเพียงหวังว่าผ้าปูที่นอนจะหายไปอย่างเงียบเชียบ เพื่อความจริงที่ว่านางถูกซีอ๋องล่วงละเมิดจะจมดิ่งสู่ก้นบึ้งของหัวใจ ไม่มีวันถูกแตะต้องได้อีก

        ทว่านางรู้อยู่แก่ใจว่าเมื่อมีหนึ่งย่อมมีสอง วันเช่นนี้จะดำเนินต่อไปจนกว่านางจะหลบหนีออกจากตำหนักองค์หญิง—ไม่สิ ตอนนี้ควรจะเรียกว่าจวนซีอ๋องเสียมากกว่า

        นางยังไม่อยากยอมรับว่าอาณาจักรหยวนฉีล่มสลายไปแล้ว ไม่อยากยอมรับว่าตำหนักแห่งนี้ไม่ใช่ของนางอีกต่อไป และไม่ได้อยู่ภายใต้การควบคุมของนางอีกแล้ว ฉีซีกวาดสายตาไปรอบตำหนัก สิ่งของทุกอย่างยังเหมือนเดิม ความเคียดแค้นของอาณาจักรที่มีต่อศัตรูกัดกินหัวใจของนางอย่างรุนแรง จนกระทั่งไม่เหลือซึ่งความเปราะบางใด เหลือเพียงเจตจำนงอันแน่วแน่

        ทว่าพูดง่าย แต่ทำได้ยาก?

        หลังจากทำความสะอาดร่างกาย ล้างหน้า และรับประทาน ฉีซีไม่รู้รสชาติของอาหารเลย

        เมื่อนางวางตะเกียบลง จูมามาจึงถือถาดหนานมู่เข้ามาวางไว้ด้านหน้านาง บนถาดมีถ้วย เมื่อเปิดฝาถ้วยขึ้นก็พบกับน้ำสีดำสนิท คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นขม

        “แม่นางซู กรุณาดื่มชา” จูมามากล่าวเสียงเบา

        ซีอ๋องไม่เคยให้นางบำเรอค้างคืนในตำหนักมาก่อน ฉีซีเป็นคนแรก

        สถานการณ์ในตำหนักเมื่อคืนนี้ มีเสียงครวญคราง เสียงร้องไห้และเสียงคำรามของซีอ๋องดำเนินไปเกือบทั้งคืน ทุกคนคิดว่านางบำเรอคนใหม่ตายไปแล้ว ไม่คาดคิดว่าซีอ๋องจะไม่ได้เรียกคนเข้าไปเก็บศพ ทว่ากลับนอนกอดนางไว้แทน ยามฟ้าสางวันนี้ซีอ๋องตื่นจากเตียงด้วยท่าทางที่เย็นชาราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ดูเหมือนไม่มีอะไรผิดปกติและเป็นเรื่องปกติอย่างยิ่ง

        เป็นไปได้ไหมว่าเสียงคำรามเมื่อคืนนี้เป็นเสียงกิจกรรมบนเตียง?

        จูมามานึกถึงตอนที่ซีอ๋องรับประทานอาหารอย่างสงบ ราวกับลืมไปว่ายังมีหญิงงามคนหนึ่งนอนหลับสนิทอยู่บนเตียง จูมามาได้แต่ลอบคาดเดาความคิดของเจ้านาย ไม่กล้าพูดถึงเรื่องส่วนตัวของซีอ๋องเหมือนกับนางบำเรอในจวน ท้ายที่สุดแล้วนี่ไม่ใช่เรื่องธรรมดา ทุกคนจึงอยากรู้อยากเห็น

        ในเวลานั้นซีอ๋องรู้สึกถึงสายตาของนาง และเหลือบมองนางชั่วครู่หนึ่ง

        อย่างไรก็ตาม เพียงสายตาเดียวของเขาที่กวาดผ่านก็ทำให้จูมามาหวาดกลัว รีบก้มหน้าลงและเอ่ยถามเสียงแผ่วว่าซีอ๋องต้องการให้ปลุกฉีซีหรือไม่

        “ให้นางนอนเถอะ” เสียงของซีอ๋องบางเบาราวกับสายหมอกยามเช้า ไร้ซึ่งอารมณ์

        เมื่อจูมามาได้ยินสิ่งนี้จึงรู้สึกแปลกใจ

        ซีอ๋องให้ความสำคัญกับนางบำเรอถึงเพียงนี้ตั้งแต่เมื่อใด? นี่ไม่ใช่เป็นการบอกเป็นนัยว่าซูซีอีแตกต่างจากคนอื่นหรอกหรือ？ เมื่อเป็นเช่นนี้แล้วผู้ใดจะกล้าละเลยล่ะ?

        นางยังได้ยินซีอ๋องถามเกี่ยวกับค่าใช้จ่ายล่าสุด นางรีบตั้งสติรายงาน  ทว่ากลับได้ยินซีอ๋องสูดลมหายใจเข้าลึกและถอนหายใจออกมา ลุกขึ้นยืน สะบัดเสื้อคลุมราวกับว่ารู้สึกหงุดหงิดมาก

        จูมามายังมีเรื่องหนึ่งที่อยากจะถาม ทว่าเมื่อเห็นว่าท่าทีที่ซีอ๋องมีต่อซูซีอีเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง นางจึงลังเลว่าควรจะถามดีหรือไม่ เมื่อเห็นว่าซีอ๋องกำลังจะเดินออกจากห้องโถงด้านหน้า จูมามาจึงรีบวิ่งตามไปและเอ่ยถามอย่างระมัดระวังว่า "ให้ยาหรือไม่เจ้าคะ？"

        ซีอ๋องชะงักไปชั่วครู่ จากนั้นจึงพยักหน้าอย่างเงียบๆ

        แต่ทันใดนั้นดูเหมือนว่าซีอ๋องจะนึกถึงเรื่องเร่งด่วนบางอย่าง จึงเร่งฝีเท้าออกจากจวนไป

        จูมามามองร่างของซีอ๋องที่เดินจากไป ความคิดเริ่มเปลี่ยนแปลงและสั่งให้คนไปต้มยาโดยเร็ว

        ตอนนี้ฉีซีมองถ้วยชา แล้วเอ่ยถามด้วยความสับสน "นี่คือชาชนิดใด？"

        “นี่คือปี้จื่อทัง1”

        จูมามาเห็นใบหน้าของนางเปลี่ยนไป แววตาเต็มไปด้วยความอับอายและโกรธเคือง กัดริมฝีปากจ้องมองถ้วยชาอย่างนิ่ง จึงกล่าวประโยคที่คิดว่าเป็นการปลอบใจออกไป

        “แม่นางอย่ากังวลมากเกินไป ท่านคือสตรีคนแรกที่ได้ค้างคืนในตำหนัก เวลาแห่งความโปรดปรานใกล้เข้ามาแล้ว เมื่อถึงเวลานั้นก็ไม่จำเป็นต้องดื่มสิ่งนี้อีก──”

        ก่อนที่นางจะพูดจบ ฉีซีก็ยกถ้วยชาขึ้นด้วยมือสั่นเทา ดื่มหมดภายในอึกเดียว

        ปี้จื่อทังมีรสขมมาก

        ยามดื่มเข้าไปรู้สึกอุ่นร้อน ทว่าเมื่อไหลลงสู่ลำคอ ความเย็นก็แผ่ซ่านลงสู่อวัยวะภายใน รู้สึกหนาวเหน็บไปถึงกระดูก

        เจ็บกาย ไม่ต้องถามให้มากความ

        ความโหดเหี้ยม ยิ่งไม่ต้องพูดถึง

        นางไม่ต้องการตั้งครรภ์ทายาทของซีอ๋อง และซีอ๋องก็ไม่คิดปล่อยให้นางตั้งครรภ์ สิ่งนี้จะช่วยแก้ปัญหาให้ทั้งสองฝ่าย!

        ซีอ๋องปฏิบัติต่อนางอย่างเย็นชาราวกับหญิงคณิกา ซึ่งทำให้นางรู้สึกอับอายอย่างยิ่ง

        เมื่อเห็นสายตาแสดงความเห็นอกเห็นใจของจูมามา ก็ยิ่งทำให้นางทนไม่ไหวอีกต่อไป!

        ฉีซีลุกขึ้นยืน ร่างกายสั่นระริก ขาสองข้างปวดเมื่อย ทว่านางก็กัดฟันฝืนเดินออกจากห้องโถง

        จูมามาไม่ได้ขัดขวางนาง

        แม้ว่าซีอ๋องจะปฏิบัติต่อนางแตกต่างออกไป ทว่าเขาก็ยังให้นางดื่มปี้จื่อทัง ช่างน่าสงสาร

        ทว่าผู้ใดกันที่ไม่น่าสงสาร? ไม่มีนางบำเรอผู้ใดในจวนซีอ๋องไม่เคยดื่มปี้จื่อทัง?

        ในอดีตเคยมีนางบำเรอไม่รู้จักกาลเทศะเทถ้วยชาทิ้งและสร้างเรื่องวุ่นวาย สุดท้ายจึงถูกซีอ๋องตัดมือแล้วโยนออกจากจวนไป

        เมื่อเห็นฉีซีรีบวิ่งออกจากห้องโถง จูมามาก็ไม่รีบร้อน

        ถึงจวนซีอ๋องจะกว้างใหญ่ ทว่าก็มีคนคอยเฝ้าอยู่ทั่วทุกมุม ฉีซีจะไปที่ไหนได้? นางหนีไม่พ้นและจะหนีไม่รอดแน่

        นอกจากนี้เมื่อมองไปทั่วทั้งแผ่นดิน นอกเหนือจากฮ่องเต้แห่งต้าจิ้งแล้ว ผู้ใดจะมีอำนาจทัดเทียมซีอ๋องได้?

        คนโง่เขลาผู้นั้นไม่คิดอาศัยร่มเงาของผู้มีอำนาจ แต่จะหนีไปอย่างนั้นหรือ?

        ต่อให้ถูกทุบตีจนตาย จูมามาก็ไม่เชื่อ

        ……

        ฉีซีเดินพล่านไปทั่วจวนด้วยความเดือดดาล ประตูใหญ่มีทหารยามของจวนซีอ๋องเฝ้าอยู่ ทันทีที่เข้าใกล้ประตูใหญ่ก็มีหอกแหลมไขว้กันขวางทางไว้

        นางพยายามวิ่งผ่านอยู่หลายครั้ง ทว่าถูกทหารยามเฝ้าประตูผลักล้มลงกับพื้นและตะโกนอย่างรุนแรงว่า "ไม่มีคำสั่งจากซีอ๋อง ผู้ใดก็ห้ามออกไปโดยพลการ! ผู้ฝ่าฝืนมีโทษประหารชีวิต!"

        ฉีซีฝืนความเจ็บปวดลุกขึ้นยืน มุ่งหน้าไปยังมุมที่ผู้คนพลุกพล่านน้อย หวังจะหาช่องโหว่หลบหนีออกจากจากตำหนักที่ได้รับการคุ้มกันอย่างแน่นหนาแห่งนี้

        -------------------------------------------------

        [1] ปี้จื่อทัง น้ำแกงป้องกันการมีบุตร