ระบบอั่งเปาสะท้านภพ

บทที่ 112 ลูกพี่ลูกน้องของฟู่เฉิงหมิง

     “ห้ามบอกยัยจิ้งจอกนั่นนะ”

     ใบหน้าเล็กจิ้มลิ้มของหลิวฉิงขมวดมุ่นเข้าหากันเย่จื่อเฉินยกมือขึ้นลูบหัวเธอเล็กน้อย แล้วจึงเม้มปากยิ้มตอบไปเบาๆ

     “เย่จื่อเฉิน”

     “ใครให้นายบอกเขา!” หลิวฉิงโกรธเหมือนกับลูกสิงโตทันที “จะไม่ยุ่งกับนายอีกแล้ว”

     พูดจบ ก็ม้วนตัวเข้าไปในเนตรมังกร

     เย่จื่อเฉิน

     ความสงสัยฉายขึ้นมาในดวงตาของลูซี่  ดูเหมือนว่าเธอจะไม่รู้จักคนชื่อนี้นะแต่เธอกลับรู้สึกเหมือนเคยได้ยินที่ไหน…

     ในตอนที่เธอกำลังจะถามต่อนั้น สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปทันที ก่อนจะก้มหน้าลงต่ำเหมือนกับนกกระจอกเทศ

     “เจ้าหนู ไม่คิดว่าจะได้เจอแกที่นี่”

     เสียงเหี้ยมดังขึ้นด้านหลังของเย่จื่อเฉินพอหันไปก็เห็นเจ้าอันธพาลหัวเขียวที่เขาจัดการไปวันนั้นยืนอยู่ข้างหลัง มุมปากพลันกระตุกยิ้มเยือกเย็น

     “อะไร จะมาเอาค่าหมอเหรอ? ฉันบอกนายเลยว่าไม่มีเงิน!”

     เย่จื่อเฉินเบ้ปากใส่แล้วก็ไม่ได้สนใจเขาอีก ซูอี้อวิ๋นเหลือบมองดู ก่อนจะยิ้มถาม

     “เกิดอะไรขึ้น”

     “โดนฉันต่อย”

     “เจ้าหนู แกยังจะอวดเก่งอีกเหรอ? บอกไว้เลยนะว่าครั้งนี้พี่ชายฉันมาด้วยนายเตรียมตัวตายได้เลย”

     ทิ้งท้ายไว้ด้วยคำขู่ ก่อนเจ้าอันธพาลหัวเขียวจะพาลูกน้องเดินจากไป

     “เย่จื่อ ให้ฉันเรียกคนมาไหม”

     ซูอี้อวิ๋นหรี่ตาลงก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกมา เย่จื่อเฉินส่ายหน้าถ้าจะต้องตีกันเขาที่ร่างกายปรับสภาพด้วยการกินยาปรับระดับพลังกายมาแล้วก็ไม่เคยยอมใคร

     เย่จื่อเฉินหันไปมองทางลูซี่โดยอัตโนมัติ

     “ผู้หญิงที่ชื่อลูซี่คนนั้นล่ะ?”

     ซูอี้อวิ๋นถึงได้เห็นว่าเก้าอี้ข้างกายมันว่างเปล่า แล้วจึงส่ายหน้าพูด

     “ไม่รู้ว่าไปตั้งแต่เมื่อไร”

     “...”

     เย่จื่อเฉินอึ้งไปนิด

     เหมือนว่าเขาจะเคยเห็นภาพนี้มาแล้ว

     “พี่ใหญ่ เจ้าหนูนี่แหละ” ทันใดนั้นเจ้าอันธพาลหัวเขียวก็ได้เดินกลับมาอีกครั้งด้วยท่าทางย่ามใจ เย่จื่อเฉินหันไปมองตามเสียงเมื่อได้เห็นพี่ใหญ่ข้างกายเจ้าอันธพาลหัวเขียว รอยยิ้มอย่างนึกสนุกก็ได้ปรากฏขึ้นบนใบหน้าทันที “จ้าวหู่ เจ้านี่เป็นน้องชายนายเหรอ?”

     “คะ…คุณชายเย่…”

     ในตอนที่จ้าวหู่เห็นเย่จื่อเฉิน หัวสมองก็อื้ออึงทันทีจากนั้นเขาก็ยกมือขึ้นตบไปที่หน้าเจ้าอันธพาลหัวเขียว

     “พี่ใหญ่…”

     เจ้าอันธพาลกุมแก้ม ทำอะไรไม่ถูก นี่จ้าวหู่ตบไปแค่ครั้งเดียวนะ

     ให้ตาย ไปมีเรื่องกับใครไม่มี ดันไปมีเรื่องกับคนคนนี้

     “พี่ใหญ่อะไรของแกอีก รีบขอโทษคุณชายเย่ซะ”

     ฝ่ามือนี้ตบเรียกสติเจ้าอันธพาลหัวเขียวได้จริงๆเห็นชัดเลยว่าแม้แต่พี่ใหญ่ของพวกเขาก็ยังไม่กล้ามีปัญหากับผู้ชายคนนี้

     ทันใดนั้น หน้าตาของเจ้าอันธพาลก็เหมือนอยากร้องไห้ขึ้นมาก่อนจะคุกเข่าลงกับพื้น

     “คุณชายเย่ครับ ผมผิดไปแล้ว”

     “ฉันไม่มีเวลามาสนใจนายหรอก ไปรออยู่ทางนู้นไป”

     เย่จื่อเฉินก็ไม่ใช่คนที่ไม่มีเหตุผลขนาดนั้น เจ้าอันธพาลหัวเขียวนั้นแพ้เขามันก็ปกติถ้าอยากจะเอาคืน

     ที่ทำให้เขาค่อนข้างประหลาดใจคือหลิวจูที่อยู่ข้างจ้าวหู่

     เหมือนว่าตอนนั้นที่อยู่ในร้านเครื่องดื่มทั้งสองคนจะเลิกรากันไปแล้ว แล้วทำไมผ่านไปแค่ไม่กี่วันถึงได้มาอยู่ด้วยกันอีก

     หันไปดีดนิ้วใส่จ้าวหู่ ก่อนจะบุ้ยปากไปทางหลิวจูที่อยู่ข้างกายเขา

     “ทำไมถึงมาอยู่ด้วยกันอีกแล้วล่ะ?”

     หลิวจูหน้าซีดไปทันที จ้าวหู่เองก็ขมวดคิ้วมุ่นพูดขึ้น

     “ขอโทษคุณชายเย่ซะ”

     ครั้งนี้หลิวจูไม่ได้มีท่าทางอวดดีเหมือนครั้งก่อนแล้วเธอก้มหน้าลงอย่างขลาดกลัว

     “คุณชายเย่-”

     “หยุด”

     เย่จื่อเฉินยกมือขึ้นขัดคำขอโทษของหลิวจู ก่อนจะไหวไหล่ยิ้มตอบ

     “มาผับก็ต้องมาสนุกสิ จะทำแบบนี้ทำไม”

     “คุณชายเย่ ฉันสำนึกผิดแล้วจริงๆ”

     หลิวจูแทบจะคุกเข่าลงกับพื้นในขณะที่พูดก็มีเสียงสะอื้นเจืออยู่ด้วย

     ตอนนี้เธอกลัวแล้วจริงๆ พี่ชายที่ทำให้เธอภาคภูมิใจมาโดยตลอดโดนคนของสำนักงานตำรวจพาตัวไป จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ได้ออกมา

     แต่ก่อนเธออาศัยว่าหลิวเฉียงเป็นตำรวจ ถึงได้ไปรังแกคนไว้ไม่น้อย

     พอไม่มีหลิวเฉียงคุ้มกะลาหัว เธอจึงกลัวว่าคนที่โดนเธอรังแกจะมาวุ่นวายกับเธอเมื่อหมดหนทางเธอเลยต้องกลับมาอยู่กับจ้าวหู่

     จากการคิดวิเคราะห์ดูทั้งหมด คนที่ทำให้เกิดเรื่องทุกอย่างนี้ก็คือเย่จื่อเฉิน

     เธอกลัวจริงๆ กลัวว่าเย่จื่อเฉินจะยังมีความแค้นกับเธออยู่ถ้าเป็นแบบนั้นต่อให้เธอมีเป็นสิบหัวมันก็ไม่พอให้หลุดจากบ่า

     “คุณชายเย่ ฉัน…”

     “ผู้หญิงของนายสมองมีปัญหาหรือเปล่า ฉันไม่ทำอะไรเธอหรอกไม่ต้องคิดมากเธอไม่ได้สำคัญถึงขั้นที่ฉันต้องลงมือเอง” พอพูดจบ เย่จื่อเฉินก็หันไปขมวดคิ้วพูดกับจ้าวหู่ “พาเธอไป”

     “ครับ คุณชายเย่”

     พอเกิดเรื่องของหลิวจูเย่จื่อเฉินกับซูอี้อวิ๋นก็หมดอารมณ์กินเหล้าแล้วหลังจากที่ทิ้งเหล้าที่เหลือไว้ในผับ ทั้งสองคนก็เดินออกจากร้านไป

     เมื่อไปส่งซูอี้อวิ๋นถึงที่แล้ว เย่จื่อเฉินก็กำลังจะขับรถออกไป

     รถลีมูซีนสีดำคันหนึ่งกลับขับเข้ามาจอดขวางหน้าเขาไว้ทันทีประตูรถถูกเปิดออกพร้อมกับชายร่างท้วมหลายคนเดินลงมา

     เย่จื่อเฉินได้กลิ่นความอาฆาตที่รุนแรงจากชายหลายคนนั้น

     ทหาร

     แถมยังเป็นทหารลาดตระเวนที่ชีวิตฝากไว้กับความเป็นความตายตลอดปี

     “เชิญไปกับเราด้วย”

     น้ำเสียงที่ไม่บ่งบอกความรู้สึกใดๆ ทำให้เย่จื่อเฉินขมวดคิ้วมุ่นเขาเรียกวิชากายล้อมเพชรขึ้นมาทันที พร้อมกับพลังที่ไหลเวียนไปทั่วทั้งสองมือ

     “พวกคุณเป็นใคร?”

     “กรุณาอย่าทำให้เราลำบากใจ ไปกับพวกเราดีๆ”

     “พวกคุณนี่ไม่มีมารยาทจริงๆ ไม่ยอมบอกชื่อแซ่ก็จะให้ผมไปกับพวกคุณแล้วเหรอ? ผมจะรู้ได้ยังไงว่าถ้าไปกับพวกคุณแล้วจะตายหรือจะรอด!”

     “ถ้าอย่างนั้นก็ต้องเสียมารยาทด้วยครับ”

     พูดจบ ทหารหลายนายก็เข้าล้อมเย่จื่อเฉินทันที

     การกระทำอันพร้อมเพรียง บอกได้เลยว่าดักทางหนีของเขาเอาไว้ทุกทาง

     เย่จื่อเฉินเลิกคิ้วขึ้น พลังในร่างกายถูกปล่อยออกมา

     สองแขนของเขาตวัดลงไปบนแขนของคนพวกนั้นอย่างกับผี

     กร๊อบ!

     แขนของสองคนในกลุ่มนั้นถูกเย่จื่อเฉินบิดจนหัก หลังจากนั้นคนอื่นที่เหลือจึงได้พากันถอยออกไปและทันใดนั้นก็มีเสียงหัวเราะดังขึ้นมาจากในรถ

     “ฉันเดาไว้ไม่มีผิดเลยจริงๆ”

     ภายในรถมีผู้ชายคนหนึ่งนั่งกระตุกยิ้มมุมปากอยู่เย่จื่อเฉินเลิกคิ้ว

     ในความทรงจำของเขาไม่ยักจำได้ว่าเคยติดต่อกับคนคนนี้

     “เหมือนผมจะไม่รู้จักคุณนะ”

     “คุณชายเย่ต้องไม่รู้จักฉันอยู่แล้วแต่ฉันนั้นได้ยินชื่อเสียงของคุณชายเย่มานาน” ผู้ชายคนนั้นยิ้มพร้อมกับส่งสัญญาณให้คนที่เหลือถอยออกไปก่อนจะพูดขึ้น “ฉันกับเซียวไห่เป็นเพื่อนกัน”

     “เพื่อนของพี่ไห่ไม่มีทางทำแบบนี้กับผมแน่ คุณน่าจะพูดผิดแล้วมั้ง”

     ในขณะที่พูดอยู่นั้น เส้นประสาทของเย่จื่อเฉินก็ยิ่งเกร็งขึ้นเรื่อยๆ

     จู่ๆ ก็มีคนที่ไม่รู้จักปรากฏตัวออกมา แถมยังมีทหารติดตามมาอีก

     ถ้าไม่ใช่คนของทางการทหารก็ต้องเป็นทการรับจ้างที่ศัตรูจ้างมาลอบฆ่าเขา

     หรือไม่ก็ มาขอร้องเขา

     “คุณชายเย่ทายได้แม่นจริงๆ” ผู้ชายคนนั้นยิ้มบางๆแล้วพูดขึ้น “ฉันขอแนะนำตัวสักหน่อย ฉันตงฟางเหวินอี้”

     “บอกจุดประสงค์ของคุณมา”

     “ที่จริงจุดประสงค์ที่ฉันมาที่นี่มีอยู่สองข้อ”

     “พูดมา”

     “ที่จริงฉันไม่ได้หลอกเธอ ฉันกับเซียวไห่เป็นเพื่อนกันจริงๆฉันรู้มาจากเขาว่าปู่ของเขากลับมาแข็งแรงดีแล้ว เพราะพึ่งยาวิเศษของคุณชายเย่ข้อแรกคือฉันอยากมาขอยาให้กับปู่ของฉัน”

     น้ำเสียงของตงฟางเหวินอี้ไม่ได้รีบร้อน ใบหน้ายังคงมีรอยยิ้มประดับอยู่

     “ข้อสอง”

     เย่จื่อเฉินหรี่ตาลง ถ้าแค่มาขอยาเฉยๆ อีกฝ่ายก็ไม่จำเป็นที่จะต้องลงมือทดสอบเขา

     “ข้อสอง ฟู่เฉิงหมิงเป็นลูกพี่ลูกน้องฉัน”

     ตงฟางเหวินอี้ยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย