ราชันย์จอมเวทย์ชิงหลง

ดูเหมือนครั้งนี้ จะเกิดเรื่องยุ่งยากขึ้นนิดหน่อย แต่สำหรับชิงหลงแล้วการจะหนีนั้นไม่ใช่เรื่องยากอะไรเลย ต่อให้ถูกล้อมจับก็ยังหนีได้สบายๆ ชาวบ้านที่เห็นท่าทีของชิงหลงที่ทำตัวสบายๆไม่ทุกข์ร้อนกับสิ่งที่ตนพึ่งทำลงไป กำลังยืนคุยกับหญิงสาวตรงหน้าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น"พี่สาวมันเผาที่ข้าสั่งเมื่อก่อนหน้านี้ช่วยนำมาให้ข้าทีได้ไหม ข้าจะกินตอนนี้ ""เอ่อ...นี่เจ้ายังจะกินมันเผาอยู่อีกรึ ไม่รู้รึไงว่าเรื่องร้ายแรงกำลังจะเกิดขึ้นกับเจ้าอยู่แล้ว ยังไม่รีบหนีไปอีก""หนี? ทำไมข้าต้องหนีด้วยล่ะ" พูดเสร็จชิงหลงก็นั่งลงที่เก้าอี้ไม้"ข้าไม่รู้หรอกนะว่าเจ้าไปเอาความมั่นใจเหล่านั้นมาจากไหนที่ไปท้าทายตระกูลซานที่บิดาของคุณชายซานตงจิ้นเป็นแม่ทัพใหญ่ทางทิศใต้""ข้าก็เป็นของข้าแบบนี้ อีกอย่างข้าไม่ได้ก่อเรื่องก่อนซะหน่อย""นั่นมันก็ถูกที่เจ้าไม่ได้ก่อ แต่เจ้าก็ไม่ควรทำ""อืม...ถ้าเป็นคนอื่นอาจจะกลัว แต่ข้าไม่" "ว่าแต่เมื่อไหร่ข้าจะได้ มันเผา ล่ะ ข้าหิวจะแย่อยู่แล้ว"หญิงสาวกับเหล่าไทมุง ได้ยินถึงกับพูดไม่ออก ต่างคิดในใจ "นี่ห่วงกินมากกว่าชีวิตตัวเองรึไง?"หญิงสาวตรงหน้าถอนหายใจ ไม่มีอะไรพูด ได้แต่ยื่นส่งมันเผาให้ ชิงหลงรีบคว้าจับอย่างรวดเร็วและค่อยๆหักครึ่ง ไอความร้อนฟุ้งกระจายออกมาทันที ส่งกลิ่นหอมของเนื้อมันเผาที่อยู่ข้างใน ผสมกับกลิ่นไหม้ของผิวนอกเล็กน้อย ดวงตาลุกวาวเมื่อจะได้กินมันเผาที่ส่งกลิ่นหอมน่ากินออกมาหญิงสาวเดินไปด้านข้างเล็กน้อยก่อนจะก้มลงเก็บ1เหรียญทองที่ตกพื้นก่อนหน้านี้ขึ้นมา แล้วยื่นส่งไปให้ชิงหลง"นี่เงินของเจ้า ที่ทำตกเอาไว้" ชิงหลงกัดกินมันเผา เคี้ยวตุ้ยๆอยู่ในปาก ก่อนจะกลืนลงแล้วตอบว่า"อ๋อ นั้นเป็นเงินค่ามันเผาที่ข้ากำลังกินอยู่นี่ล่ะ ไม่ต้องส่งมาให้ข้าหรอก เจ้าเก็บไว้เถอะ""เอ่อ..นี่มันมากเกินไปมันเผาแค่10เหรียญทองแดง เจ้าซื้อแค่3หัวเอง" หญิงสาวอธิบายออกไป"ไม่เป็นไร ไม่ต้องคิดมากหรอก แต่เจ้าช่วยเผามันอีกได้ไหม แค่3หัวมันไม่พอสำหรับข้าหรอก"หญิงสาวนำเงินกลับมาก่อนจะเดินไป เผามัน ให้ชิงหลงที่กำลังกินด้วยสุข
ทางด้านตระกูลซานที่หน้าประตูทางเข้า ทหารยามที่ยืนเฝ้าประตูมองเห็นคุณชายพร้อมกับคนติดตามกำลังเดินมาด้วยท่าทางแปลกๆก็รีบวิ่งเข้าไปหาทันที"คุณชายท่านเป็นอะไรรึ ""อย่าพึ่งถามรีบช่วยพาคุณชายเข้าไปข้างในก่อน รีบไปตามท่านหมอมาเร็ว"ทหารอีกคนรีบวิ่งหน้าตั้งไปยังห้องท่านหมอประจำตระกูล แล้วเคาะประตูห้องทันที"ก๊อกๆ ก๊อกๆ ท่านหมอคุณชายได้รับบาดเจ็บท่านรีบไปดูอาการเร็วเข้า""ปัง!" เสียงเปิดประตูเสียงดังจนคนรอบข้างตกใจ ก่อนจะมีเสียงชายรา หน้าตาเหี่ยวย่น คิ้วขาวยาวโค้งลง มีเครายาวถึงหน้าอก สวมชุดคลุมคล้ายนักบวชเต๋า เดินออกมาด้วยหน้าตาตื่นตกใจก่อนจะกล่าวถามด้วยความร้อนรน"เจ้าบอกว่าคุณชายได้รับบาดเจ็บอย่างนั้นรึ แล้วตอนนี้คุณชายอยู่ที่ไหน รีบพาข้าไปเร็ว"ชายชราเคลื่อนไหวด้วยความเร็วมุ่งหน้าไปยังห้องพักของคุณชาย เมื่อมาถึงก็รีบเข้าไปตรวจดูอาการทันที หืม...นี่มัน...ใครเป็นคนทำบอกข้ามาเดี๋ยวนี้ ชายชราโกรธเกี้ยว ส่งแรงกดดันออกมา ผู้คนรอบข้างต่างสั่นกลัว เป็นเด็กน้อยคนหนึ่ง ขอรับหะ...แค่เด็กคนหนึ่ง พวกเจ้ากำลังพูดล้อข้ารึไง พวกเจ้าพลังปราณก็ไม่ใช่น้อยๆแต่กับถูกเด็กทำร้ายเนี้ยนะเอ่อ...ท่านหมอเอี้ยน พวกข้าก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน ทั้งที่พวกข้าสัมผัสพลังดูแล้ว มันไม่มีพลังปราณเลยเหมือนคนปกติธรรมดา แต่เมื่อเด็กนั่นเดินเข้ามาใกล้ พวกข้าก็ขยับตัวไม่ได้เหมือนมีอะไรมาจับยึดเอาไว้ จากนั้นก็ถูกอะไรบางอย่างเป็นผลึกน้ำแข็งแทงทะลุท้องทำให้การบ่มเพาะพลังพวกข้าถูกทำลาย"หืม..แค่เดินมา? ร่างกายขยับไม่ได้? ผลึกน้ำแข็ง? นี่มันเรื่องอะไรกัน ข้าไม่เคยได้ยินว่ามีคนทำเรื่องแบบนี้ได้ แล้วพวกเข้าเห็นหารโจมตีของมันรึเปล่า?"ทั้งหมดต่างก้มหน้าเงียบ แล้วตอบเสียงแผ่วเบาว่า"คือ พวกข้าไม่เห็นการโจมตีของมันเลย เห็นเพียงแค่มันเดินเข้ามาเท่านั้น""คุณชายสิ่งที่เจ้าพวกนั้นพูดมาเป็นเรื่องจริงอย่างนั้นรึ!" ซานหลงจินพยักหน้าตอบ"ข้าคงไม่อาจช่วยรักษาตันเถียนของคุณชายได้ ถึงแม้จะเป็นหมอที่เก่งแค่ไหนก็ตาม" ซานเอี้ยนเหิงเอ่ยเสียงแผ่วเบา ซานหลงจินก็ไม่ได้กล่าวอะไรออกมาเพราะเขารู้อยู่แล้วว่ามันคงเป็นไปไม่ได้ ยิ่งทำให้เขาแค้นชิงหลงยิ่งขึ้นจนไม่อาจอยู่ร่วมกันได้ในโลกนี้ "ข้าจะให้ท่านพ่อข้าจับเจ้าเด็กนั่นมาทรมานให้ตายทั้งเป็น" ซานหลงจินกำหมัดแน่น ดวงตาส่งแรงอาฆาตแค้นออกมา"เรื่องนี้คงต้องรอให้บิดาท่านกลับมาซะก่อน ท่านอย่าพึ่งใจร้อนไป ยังไงซะเจ้าเด็กนั้นมันต้องตายแน่นอน""มันจะจริงอย่างงั้นหรอ ที่เจ้าเด็กนั้นจะตาย ข้าข่มขู่มันไปแล้วเรื่องที่บิดาเป็นแม่ทัพใต้ แต่สิ่งที่ข้าได้ยินหลังจากนั้นทำให้ข้าไม่แน่ใจเลยซักนิด""เจ้านั้นมันพูดว่าอะไรรึ คุณชาย""ต่อให้มากันทั้งกองทัพ ข้าก็จะถล่มให้ราบเป็นหน้ากองเลยคอยดู""หาา...ท่านว่าอะไรนะ เจ้าเด็กนั้นกล้าท้าทั้งกองทัพเลยรึ นี่มันไม่กลัวตายเลยรึไง หรือว่าเจ้าเด็กนั่นมันเสียสติ""แต่คำกล่าวของเจ้าเด็กนั่น ดูเหมือนจะไม่ได้ล้อเล่นเลยนะ" "คุณชายจะไปเชื่อทำไม เจ้าเด็กนั่นมันอาจจะกำลัง ยกตนข่มท่าน ก็ได้ใครจะไปรู้ ขนาดแม่ทัพคนอื่นยังต้องคิดแล้วคิดอีกที่จะโจมตี แล้วเจ้าเด็กนั่นมันเป็นใคร"
ตำหนักพระราชา"ฝ่าบาทตอนนี้กระหม่อมได้พาเด็กน้อยมาถึงที่เมืองหลวงแล้ว พะยะค่ะ""อย่างนั้นรึ เอาอย่างนี้ หลังประชุมเสร็จเจ้าค่อยพาเขามาพบข้าก็แล้วกัน""กระหม่อมรับบัญชา" จู่ๆคิ้วเจ้ากรมเมืองก็กระตุกถี่รัว เหมือนกำลังบอกเหตุการณ์อะไรบางอย่าง ทำให้นึกถึงชิงหลงขึ้นมา หวังว่าเจ้าคงไม่ได้ทำอะไรวุ่นๆอีกหรอกนะ กงซุนจ้านคิดในใจ ใบหน้าบ่งบอกถึงความกังวลฝ่าบาทเห็นเจ้ากรมเมืองมีอาการแปลกๆก็ทรงเอ่ยถาม"ท่านมีอะไรอย่างนั้นรึ ถึงได้ดูแปลกๆไปหรือว่าจะมีเรื่องอะไรทำให้กังวลอยู่""เอ่อ..กระหม่อมแค่กังวลเกี่ยวกับเด็กน้อยชิงหลงนั่นนิดหน่อยพะยะค่ะ" "หืม...ท่านจะไปกังวลทำไม ท่านคิดมากเกินไปแล้ว""ขอให้เป็นอย่างที่ฝ่าบาทตรัสออกมาก็คงดี ""ท่านกลับไปก่อนก้แล้วกัน วันนี้ข้ามีประชุมกับเหล่าขุนนาง และแม่ทัพทั้งหลายเรื่องงานพิธีสำคัญเร่งด่วนที่จะจัดขึ้นในอีก3วันที่จะถึงนี้""กระหม่อมคงต้องขอทูลลา" หลังจากที่เจ้ากรมเมืองกลับไปฝ่าบาทก็เสด็จไปยังท้องพระโรงและทำการเปิดประชุมขึ้น เมื่อมีการพูดถึงเรื่องงานพิธีของพระราชาเหยียนต้าหลัวขึ้น ก็มีเสียงพูดคุยกันทันที"พวกท่านหยุดสนทนากันก่อน ข้าจะเป็นคนบอกให้พวกท่านทราบเอง เมื่อ2วันก่อน เจ้ากรมเมือง กงซุนจ้านได้มาพบข้าและได้นำอัฐิของพระราชาเหยียนต้าหลัวมามอบให้กับข้า และเล่าถึงเหตุการณ์ที่พบเจอมาให้ข้าฟัง พวกท่านคงเคยได้ยิน เรื่องแหวนมังกรทอง สินะ""หืม..แหวนมังกรทองที่หายไปพร้อมกับพระราชาเหยียนต้าหลัว เมื่อ1000ปีก่อนนั้นรึ พะยะค่ะ ฝ่าบาท""ใช่แล้ว และตอนนี้ก็ได้รับการยืนยันแล้วว่าเป็นของจริง เมื่อถึงเวลาพวกท่านก็จะได้เห็นเอง""อัฐิของพระราชาเหยียนต้าหลัวพบที่ใดหรือ พะยะค่ะ""ป่าพฤกษาทมิฬ พวกท่านคงรู้จักกันดี""ป่านั่น แม้แต่เหล่าแม่ทัพยังไม่กล้าเข้าไป แล้ว เจ้ากรมเมืองจะเข้าไปได้ยังไงกันล่ะ ฝ่าบาทมันไม่สมเหตุสมผลเลย พะยะค่ะ""เดี๋ยวพวกท่านก็จะได้เห็นแล้ว ว่าผู้ที่เข้าไปในป่าพฤกษาทมิฬได้ แล้วกลับออกมาอย่างปลอดภัย จะเป็นเพียงแค่เด็กน้อยคนหนึ่งเท่านั้น ""หาา เด็กน้อย จะเป็นไปได้ยังไง ข้าไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ"เหล่าขุนนาง แม่ทัพต่างถกเถียงกันไปมา แต่ก็ต้องเงียบลงเพราะ แม่ทัพซานเจียนเฟิงส่งแรงกดดันออกมา ลุกขึ้นกระทันหัน ก่อนจะเดินออกจากท้องพระโรงไป สร้างความตื่นตะลึงให้กับทุกคนเป็นอย่างมาก แม่ทัพซานป็นอะไรไปรึ ถึงได้ดูโกรธเกรี้ยวอย่างนั้นคงมีเรื่องร้ายแรงเกิดขึ้นที่ตระกูลของเขา จึงได้รีบออกไปเช่นนี้ซานเจียนเฟิงเดือดดาลเป็นอย่างมากเมื่อได้รับข้อความสื่อสารจากตระกูล ว่าบุตรชายของตนถูกทำร้าย การบ่มเพาะพลังก็ถูกทำลายไปด้วย ทุกเส้นทางที่เขาเดินผ่านต่างเต็มไปด้วยแรงกดดัน ด้วยพลังระดับปราณฟ้า ขั้นที่ 5"บัดซบ!! "ใครมันกล้ามาทำร้ายบุตรชายข้า มันเบื่อชีวิต อยากจะตายมากเลยรึยังไง ถึงได้ทำลายการบ่มเพาะพลังบุตรข้าเช่นนี้ ข้าไม่ปล่อยมันไว้แน่ ข้าจะจับมันมาถลกหนัง ทรมานมันจนกว่าจะตาย เพื่อล้างแค้นแทนบุตรชายข้า"ซานเจียนเฟิงบ่นพึมพำตลอดเส้นทางที่เขาเคลื่อนผ่าน จนมาถึงหน้าตระกูลของตนเอง แล้วเดินไปยังห้องบุตรชายตน เมื่อมาถึงก็เห็นบุตรชายตนนอนบนเตียงใบหน้าซีดขาว กำลังหลับอยู่ ความเดือดดาลก็ยิ่งรุนแรงขึ้น ร้องตะโกนออกมาด้วยความคับแค้นใจ โกรธเกรี้ยวรุนแรง

"ข้าจะฆ่าเจ้าให้ได้ไม่ว่าเจ้าจะเป็นใคร!!"

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 23 เดือดดาล

คล้ายกับเรื่องราชันย์จอมเวทย์ชิงหลง ที่คุณอ่าน

ราชันย์จอมเวทย์ชิงหลง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 23 เดือดดาล

คล้ายกับเรื่องราชันย์จอมเวทย์ชิงหลง ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้