Tenmei do:ตำนานเจ็ดสี [ nanairo ]

    ตุ้ม!!!!

 ตุ้ม!!! ปัม!!! 

  พั่ว!! จึก!!

 โยฟุได้ใช้ทุกอย่างที่มีในตัวในการสร้างบาดเเผลเเก่ อาไม

 "ถ้าชั้นเลือกเส้นทางที่สองนี้ นายจะปล่อยชั้นมั้ย"

  อาไมถามด้วยร่างที่อาบด้วยเเผล

 "ไม่"

 โยฟุตอบอย่างเย็นชา

 "ทำไมกันล่ะ"

 อาไมถาม

 "นายก็รู้ว่าความตายมันเเทนอะไรไม่ได้ เพราะงั้นการที่เเกรอดก็บุญเเค่ไหนเเล้ว"

  โยฟุพูดก่อนจะเอาอาไมทรมานไปเรื่อยๆไปเรื่อยๆ จนในที่สุดก็พอใจโยฟุ

 โยฟุจึงต้องลากตัวบอสออกจากดันเจี้ยนด้วย เพื่อให้มันปิดเกท 

 จากนั้นโยฟุจึงปลุกให้เเม่ของโยฟุกับโอชิซุยะตื่น 

 ส่วนโยโออิที่ไม่มีเเรง โยฟุจึงให้โยโออิขีาหลังฟีกิสกลับ

 ส่วนคนอื่นๆก็เช่นกัน

 เเละในเวลาไม่นาน ก็ออกมาจากเกทสำเร็จ

 "โยฟุ!" 

 กาไคตกใจเล็กน้อยที่เห็นโยฟุเดินออกมาจากเกทเเถมลากบอสออกมาอีกต่างหาก

 "นั้น..อะไรอ่ะ"

 กาไคถาม

 "บอสน่ะ"

 โยฟุตอบ

 ก่อนที่คาเอนะจะกระโดดเข้ามากอดโยฟุ

 "ดีจริงๆที่ปลอดภัย"

 คาเอนะพูดพร้อมร้องไห้ไปด้วย

 โยฟุก็ยิ้มเล็กน้อยก่อนจะลูบหัวคาเอนะ

 จากนั้นไม่นานก็มีเด็กหญิงคนนึงโผล่ออกมาเค้าหนีออกมาจากเกทพร้อมกับกองกำลัง

 เนื่องจากเป็รคำสั่งของเเม่โยฟุ

 ก่อนหน้าที่จะเข้าไปเเม่ของโยฟุสั่งกับทหารว่าถ้ามีมอนเตอร์ที่อัตรายโจมตีใส่เรา ให้พาเด็กคนนี้หนีไป

 เค้าก็คือ นารุุกามิ ซึกิยุ

 เค้าได้โผล่เเละดันโยฟุกับคาเอนะออกห่างจากกัน

 "หืม?? ใครน่ะ"

 โยฟุถาม

 "ชั้นเองก็ไม่รู้"

 คาเอนะตอบ

 "ช้้นมีชื่อว่า นารุกามิ ซึกิยุ"

 ทันใดที่คาเอนะได้ยินชื่อก็นึกอะไรออก

 "เดี๋ยวนะ นารุกามิ ซึกิยุ หรอ"

 คาเอนะพูด

  "เเล้วมันทำไมหรอ"

 โยฟุถาม

 "ก็เค้าเป็น Stsl น่ะสิเเละเป็นสเลเยอร์เเรงค์ 1 ลำดับ 2 รองลงมาจากทัตสึคิจิิ อาซาซุคุด้วย"

 คาเอนะบอก

 "เเล้วทำไมต้องเเยกพวกเราออกจากกันด้วยล่ะ ไม่มีเหตุผลเลยนี่นา"

  โยฟุพูด

 "มีิสิ ชั้นคือภรรยานายในอนาคต"

 นารุกามิบอก

 "หะ!!"

 โยฟุพูด

 "ยังไม่รู้อีกหรอว่าพวกเรามีกำหนดหมั้นในวันที่ 24 / 12 / 3907 นะ"

  นารุกามิบอก

 ทันทีที่ได้ยินอย่างงั้น โยฟุก็เเข็งเป็นหินทันที

  "หมายความว่ายังไง"

 คาเอนะพูด

 "ส่วนคนไม่เกี่ยวข้องตรงนั้นอย่าถามอะไรจะดีกว่า"

  นารุกามิบอก

 "นี่สึกิชิิิิิิบะคุง นี่นาย"

 คาเอนะพูดเเละหันมาทางโยฟุ

 "เออคือ ช้้นไม่รู้เรื่องนี้นะ"

 โยฟุพูด

 "เรา! ขาด! กัน!"

 คาเอนะพูดก่อนจะมุ่งหน้ากลัััััััับไปที่บ้าน

 "เฮ้ย! ซุยเคียว!"

 โยฟุเรียกเเต่คาเอนะก็ไม่สนใจ

 คาเอนะทำเมิิิิิิิิิินเเละเดินจากไป

  "เฮ้ย! ซุยเคียว"

 โยฟุก็ยังคงเรียกคาเอนะ

 เเต่คาเอนะก็ได้เดินไปไกลเสียเเล้ว

 "ช่างเค้าเถอะน่า โยฟุ"

 นารุกามิพูด

 "จะให้ช่างได้ไงเล่า เเล้วใครให้เธอเรียกชื่อต้นชั้นฟร่ะ!"

  โยฟุพูด

 "เฮ้อ~~ ให้ตายสิ กลับบ้านดีกว่า"

 โยฟุพูดก่อนที่นารุกามิที่อยู่ข้างๆ จะรีบควงเเขนไม่ให้โยฟุไปไหน

 "ถ้านายจะกลับก็ต้องกลับกับชั้นในท่าเเบบนี้เเหละ"

  นารุกามิพูด

 "ห๋า?"

 โยฟุพูด

 โยฟุมมีเเต่ต้องยอมเท่านั้น เพราะไม่ว่าจะสลัดเธอออกเท่าไหร่ เธอก็จะยิ่งรัดเเขนเเรงขึ้น

 จากนั้นโยฟุจึงกลับบ้านในท่าเเบบนั้นกับนารุกามิ

 เเละก็มีคนพูดนินทานิดหน่อย

 "เจ้าหมอนั่น มันรู้มั้ยว่าคนที่ควงเเขนอยู่เป็นใคร"

  ต่างเสียงต่างพูดอย่างไม่กลัวสายตาโยฟุเลยเเม้เเต่น้อย

 ทันทีที่โยฟุเริ่มหงุดหงิดนิดหน่อย จึงหันสายตาใส่คนที่นินทา

 นัยตาที่สุดจะน่ากลัว เต็มไปด้วยความอาฆาต

 สายตานั่นเลืองเเสงขึ้น

 ทำให้คนเเถวนั้นถึงกับตัวสั่น

 เเละในที่สุดก็ถึงบ้าน

 ทางนารุกามิเองก็เเค่มาส่งโยฟุเฉยๆ เฌอจึงบอกลาโยฟุเเละก็จากไป

 "งั้นลาล่ะ โยฟุ"

 นารุกามิบอกลา

 "ก็บอกเเล้วไง ว่าชั้นไม่อนุญาติให้เธอเรียกชืื่ื่ื่ื่ื่ื่ื่ือต้น"

  โยฟุพูด

 จากนั้นนารุกามิก็เดินจากไป

 โยฟุที่เดินเข้าไปในบ้านก็เจอกับคาเอนะที่เดินสวนทาง

 "ซุยเคียว"

 โยฟุพูด

 "ตั้งเเต่วันนี้จนถึงปลายสิ้นเดือนหน้า ชัั้นจะไปอยู่บ้านซาจัง"

 คาเอนะตอบก่อนจะยกกระเป๋าที่ถือมาด้วยเดินไป

 โยฟุจึงวิ่่่่่่่่งไปจับไหล่

 "นี่ซุยเคียว เธอโกรธอะไรชั้นรึเปล่า"

 โยฟุถาม

 "โกรธสิ โกรธมากด้วย"

 พูดจบคาเอนะก็เดินจากไป

 "เดี๋ยวก่อนสิ ถ้าจะไปให้ชั้นช่วยเถอะ มันเยอะเกินไป"

  โยฟุพูด

 "ช่างชั้นเถอะน่า"

 คาเอนะพูด

 ทำให้โยฟุจึงปล่อยเธอไป

 ในคืนนั้นเอง

 "ท่านจักรพรรดิครับ"

 เดียร์รอธเรียกโยฟุให้ตื่น

 "ฮืม..?"

 โยฟุสลืมสลือ

 จากนั้นเดียร์รอธจึงโผล่หััััััััวออกมายากเงานิดหน่อย

 "มีเรื่องอะไรรึเปล่าครับ ทำไมความรู้สึกของท่านจักรพรรดิมันเป็นด้านลบล่ะครับ"

  เดียร์รอธถาม

 "มีเรื่องร้ายๆเกิดขึ้นนิดหน่อยน่ะ"

 โยฟุตอบ

 "งั้นก็เวลาทำอะไร ห่วงความรู้สึกตัวเองหน่อยนะครับ ความรู้สึกของท่านจักรพรรดิมันจะส่งมาถึงพวกเราด้วย"

  เดียร์รอธบอก

 "โอเค ได้"

 โยฟุตอบ

 ก่อนที่จะหลับต่อ

 ในวันต่อมา รุ่งเช้า

 โยฟุจึงตื่นขึึ้ึ้นมาทำทุกอย่างเหมือนปกติ

 เเต่ว่ามันก็เข้าใกล้หน้าหนาวเเล้วทำให้ต้องใส่อะไรหนาไปหน่อย

 โยฟุจึงใส่ผ้าพันคอ เสือกันหนาวสีน้ำเงินออกดำ

 ก่อนจะเดินออกจากบ้านไปพร้อมกับเอเน่

 เดียร์รอธที่อยู่ในเงาก็พูดขึ้นมาว่า

 "นี่ท่านจักรพรรดิ มันเย็นนะครับ อย่าเอามือออกจากเสื้อกันหนาวสิครับ"

  เดียร์รอธพูด

 เพราะว่าร่างกายของเดียร์รอธกับของโยฟุมันเชื่อมต่อกันทำให้บางครั้งอาจจะมีอาการคล้ายๆกัน เเต่บางครั้งก็ไม่มี

 จากนั้นโยฟุก็สัังเกตุเห็นคาเอนะ จึงเดินเข้าไปทัก

 "อรุณสวัสดิ์ ซุยเคียว"

 โยฟุทักไป

 เเค่ว่าคาเอนะก็เมินโยฟุ

 "นี่ซุยเคียว"

 โยฟุทักอีกรอบเเต่คาเอนะก็เมินต่อไป

 "มีอะไรหรอ โยฟุ"

 กาไคเดินเข้ามาถาม

 "เมื่อกี้ชั้นทักซุยเคียวไป เเต่เธอเมินน่ะ"

 โยฟุตอบ

 จากนั้นก็มีการปรากฏตัวของใครบางคน

เค้าเดินมาหาโยฟุ

 "สวัวดีครับ คุณสึกิชิบะ"

 เสียงที่คุ้นๆ

 "ฮืม??"

 โยฟุหันไปดูต้นตอของเสียง

 "ฟราโก้!"

 โยฟุเรียกชื่อเค้าขึ้นมา

 "นี่นาย อย่าบอกนะว่า"

 โยฟุพูดขึ้นก่อนที่ฟราโก้จะเเทรกขึ้นมาว่า

 "อย่าคิดเเบบนั้นสิิ ผมไม่ได้มาตอเเยคุณมิซาเรียซักหน่อย"

  ฟราโก้พูด

 "อาเระ"

 โยฟุสงสัย

 "ผมมาขอโทษต่างหาก! ที่ผ่านมาผมขอโทษจริงๆ ต่อไปนี้ผมจะไม่ตอเเยคุณ

มิซาเรียอีกเเล้ว เพราะงั้น เป็นเพื่อนกับผมที"

  ฟราโก้พูด

 "เอ๊ะ"

 โยฟุงง

 "ขอร้องล่ะครับ"

 ฟราโก้พูด

 "โอ เออ ได้สิิ เเค่เป็นเพื่อนกันหนิ"

 โยฟุพูด

 "ว่าเเต่ทำไมถึง.."

 โยฟุพูด

 "หลังจากวันที่คุณไปที่เอลฟ์ เวิลด์มา มันทำให้ผมนึกถึงเรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้น เเละผมก็คิดว่าสิ่งที่ผมทำมันถูกรึเปล่า สุดท้ายเเล้วผมก็ได้รู้ว่าสิ่งที่ผมทำมันผิด"

  ฟราโก้บอก

 "งั้นหรอ?.."

 โยฟุพูด

 ก่อนจะหันไปทางคาเอนะที่เดินเข้าไปในโรงเรียนเรียบร้อยเเล้ว

 "เฮ้อ~~"

 โยฟุุุุุุุุถอนหายใจ

โปรดติดตามตอนต่อไป

ที่เฟลอร์ดหายไป เฟลอร์ดอยู่ในเงาของโยฟุ